All Chapters of รัก หลงใหล ทรมาน: Chapter 61 - Chapter 70

โอ้พระเจ้า! โอ้พระเจ้า! โอ้พระเจ้า! เข่าของฉันอ่อนยวบเหมือนฟองน้ำนิ่ม ๆ ตอนที่ฉันเซถอยหลังไปในอาการมึนงง ฝันร้ายจบลงแล้วหรือยัง? ฉันมองไปรอบตัว ยังไม่จบ เขายังอยู่ที่นี่ อดีตแฟนนักตามตื๊อของฉัน ริมฝีปากบิดเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขากำลังสนุกกับเรื่องนี้…ความช็อกของฉัน ร่างกายสั่นเทาไปหมด เหงื่อเย็นไหลย้อยลงหลัง โอ้พระเจ้า นี่มันจริง แจ็คพุ่งเข้ามาข้างตัว พยุงฉันไว้ ฉันหน้าซีดเผือดและดูป่วยทันที เขาอุ้มฉันไปวางบนโซฟา อดีตแฟนนักตามตื๊อตามมาติด ๆ ไอ้เหี้ยนี่จะไปไหนวะ? “เธอโอเคไหม?” แจ็คถาม เสียงแหบห้าวเต็มไปด้วยความห่วง โอ้พระเจ้า! จะพูดอะไรดี? จะบอกเขาไหมว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาคืออดีตแฟนบ้าคลั่งที่ยังลอยนวลอยู่? จะบอกไหมว่าคนที่เขากำลังตามหาและปกป้องฉันสุดหัวใจน่ะคือคนนี้? จะบอกไหมว่าปีศาจยืนอยู่ใกล้เขายิ่งกว่าอะไรทั้งหมด? โอ้พระเจ้า สมองฉันเต็มไปหมดแล้ว “ลูกพี่ลูกน้องของแจ็คมาทำอะไรที่นี่?” ฉันถามออกไปได้ มือตบหน้าผากตัวเอง ฉันไม่กล้าเงยหน้า…ทำไม่ได้ แต่ฉันรู้สึกสายตาของเขามองเจาะทะลุข้างตัวฉัน “ใช่ ไอ้เพื่อน” แจ็คพูดซ้ำ ทั้งคู่ของเรายกสายตามองไปที่เขา เขาสอดมือลงกระเป๋า กวาดตามองกลับมา สี

แจ็คได้รับสายตอนสองทุ่มครึ่งจากบริษัททำความสะอาด บอกว่าบ้านสะอาดเรียบร้อยสมบูรณ์แบบแล้ว แจ็คโทรหาแดเนียลตั้งแต่เช้าให้จัดการความยุ่งเหยิงที่ตัวเองก่อไว้ ขณะที่เรารออยู่ในห้องพักส่วนตัวของเขาใกล้ ๆ เมสันรอดจากหมัด…โชคดีของมัน และกำลังได้รับการรักษาที่โรงพยาบาล แจ็คสงบลงในที่สุด ร่างกายกว้างใหญ่ของเขาโอบร่างเล็กของฉันไว้ในเบาะหลังของลัมโบร์กินี ขณะที่ฟลอยด์ คนงานส่วนตัวคนหนึ่งของเขาขับรถพาเรากลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของฉัน ฉันยังคงวุ่นวายกับเหตุการณ์ตอนบ่ายและความจริงที่เพิ่งรู้ เมสันเป็นไอ้สารเลวขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะโทรหาลาน่าเล่าให้ฟัง เหี้ย! ฉันยังไม่ได้เช็คโทรศัพท์เลยหลังจากแจ็คโทรมาตอนเช้า ฉันดิ้นใต้ร่างของแจ็ค คว้าโทรศัพท์จากกระเป๋าแล้วเปิดเครื่อง ในพริบตา โทรศัพท์ดังและสั่นด้วยสายที่ไม่ได้รับและข้อความจากลาน่าหลายข้อความ ฉันจะตอบทันทีหลังจากแจ็คส่งฉันถึง เขายังหลับตาอยู่ ร่างใหญ่โอบฉันแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ฟลอยด์จอดรถหน้าอพาร์ตเมนต์ของฉัน “ถึงแล้วแจ็ค” ฉันสะกิดข้างตัวเขาเบา ๆ ให้ตื่น ฉันแน่ใจว่าเขาเหนื่อยล้าหลังจากทุบเมสันจนเละ ฉันอดขำกับความคิดดราม่าของตัวเองไม่ได้ เขาเ

“มึงหมายความว่ายังไง?” ฉันตะคอก ภายในเดือดดาลด้วยความกังวล แจ็คจะทิ้งฉันเหมือนที่เขาทิ้งเธอหรือเปล่า? ฉันมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ฝืนยัดความมั่นใจทุกออนซ์เข้าไปในสีหน้า เธอยักไหล่ “เดาว่าเธอจะรู้เร็ว…หรือช้า เธอไม่ได้พิเศษขนาดนั้นหรอก โรบิน” เธอมองฉันจากหัวจรดเท้าอย่างดูถูก แล้วหันหลังเดินจากไป ฉันเลื่อนตัวไปที่ขอบเก้าอี้ รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาทันที ฉันแทะแซนด์วิช ความอยากอาหารค่อย ๆ ร่วงลงต่ำ อะไรกันวะที่เธอหมายถึง? ฉันรู้ว่าแจ็คอายุมากกว่า มีประสบการณ์มากกว่า น่าจะเย็ดผู้หญิงมามาก…แน่นอนว่าเย็ดมามาก แต่เขารักฉัน…ใช่ไหม? โอ้พระเจ้า ฉันเกลียดที่คำพูดของมิลลิเซนต์กำลังทำลายสมองฉัน ฉันเดินกลับไปห้องแล็บ คำพูดของมิลลิเซนต์วนเวียนในหัวเหมือนบทสวด ฉันสั่นหัว พยายามลบล้างคำพูดนั้นอย่างไร้ผล ไม่มีอะไรได้ผล แค่รอคอยดู เธอจะเป็นคนถัดไปจากฉัน แค่รอคอยดู เธอจะเป็นคนถัดไปจากฉัน แค่รอคอยดู เธอจะเป็นคนถัดไปจากฉัน ฉันสูดหายใจเข้าแรง ถอนหายใจยาว แล้วหมกตัวกับงาน ฉันจะไม่เปิดช่องให้คำพูดอาฆาตของมิลลิเซนต์ได้ที่ เธอไม่สำคัญ คำพูดของเธอก็ไม่สำคัญ ฉันจะไม่ปล่อยให้ตัวเองชะงักงัน! ราวหกโมงเย็น โทรศัพท์ดัง

“มึงทำอะไรอยู่ เมสัน” ฉันร้องเสียงแหลม วนไปรอบแจ็คแล้วก้าวไปยืนข้างหน้าเขา เมสันหัวเราะเยาะเย็นชา มองแจ็คกับฉันจากหัวจรดเท้า ราวกับเห็นเราเป็นครั้งแรก “มึงเข้ามาได้ยังไงวะ?” แจ็คคำราม “บอกให้นะ ระบบรักษาความปลอดภัยของมึงแน่นมาก ฉันยอมรับ แต่ฉันฝ่าเข้ามาได้ เพราะฉันเป็นน้องชายมึง” เขายิ้มกว้าง “ฉันลองรหัสไปเยอะมากกว่าประตูจะเปิด เกือบจะยอมแพ้ ระบบอัตโนมัติของมึงมันห่วยแตก แต่แล้วฉันก็นึกได้ว่ามึงกำลังเย็ดอดีตแฟนฉันอยู่” เขาเอียงหัวไปด้านข้าง “เลยลองวันเกิดเธอ แล้ว…วูลา!” เขาจบด้วยเสียงหัวเราะแตกเครือ แล้วกางแขนหมุนตัวเบา ๆ เหมือนเต้นรำ “ลงจากโซฟากู แล้วเหี้ยออกไป” “โอ้ ไม่ล่ะ น้องชายที่รัก มึงสั่งฉันไม่ได้ เห็นไหม ฉันมีปืน ฉันเป็นคนตั้งกฎ เหี้ย” เขาหัวเราะเยาะ ยั่วยุให้แจ็คพุ่งไปข้างหน้า “ตู๊ด ๆ” เมสันสั่นหัว หมุนปืนใส่แจ็ค “อย่าแม้แต่จะคิดเข้ามาใกล้ ฉันจะยิงจริง ๆ และหลังจากที่มึงทุบฉันอย่างไม่ปรานี ฉันจะไม่ลังเล” ฉันดึงแขนแจ็คถอยหลัง กระตุกชายเสื้อเขาเพื่อหยุดความคิดบ้า ๆ ที่เขาอาจกำลังคิด “มึงต้องการอะไรวะ?” แจ็คพึมพำ ดวงตามืดลงด้วยความโกรธจัด “คืนโรบินให้ฉัน ไม่มีใครต้องเจ็บ ฉันต้อ

ฉันลืมตาขึ้น ริมฝีปากของเขาลอยอยู่เหนือปากฉัน ห่างเพียงไม่กี่นิ้วก่อนจะกระแทกเข้ามา “เธอไปจากฉันไม่ได้ โรบิน ฉันจะเป็นคนหลงทาง” “มันมากเกินไป แจ็ค มึงเคยทำกิจกรรมทางเพศอะไรที่ยังไม่เคยลอง?” เขาค่อย ๆ ส่ายหัวไปมา ฉันอ้าปากค้าง โอ้พระเจ้า เขาลองทุกอย่างใต้ฟ้าแล้ว ฉันหลบเขา เดินไปทางประตู ฉันทำไม่ได้… ฉันคิดว่าฉันเข้าใจเขาได้ แต่ทำไม่ได้ ฉันรู้ว่าเขามีประสบการณ์ แต่แบบนี้? โอ้! นี่เกินขีดจำกัดของฉันมาก เขาคว้าแขนฉันอย่างรวดเร็ว หมุนฉันให้หันหน้าเข้าหาเขา ดวงตาหม่นของเขาครึ่งปิดและวาววับ “โรบิน ขอร้อง” “ฉันทำแบบนี้ไม่ได้ แจ็ค” ฉันปัดน้ำตาที่ไหลลงแก้ม “มึงนอนกับผู้หญิงมากกว่าที่ฉันจะนับได้ มึงมีออร์จี้ ทรีซัม พระเจ้าของฉัน โฟร์ซัม” ฉันกลืนน้ำลาย น้ำหนักของบาปของเขากำลังรัดคอฉันขณะที่ฉันสะอื้น ไม่มีทางที่ฉันจะอยู่กับเรื่องนี้ได้ “แล้วอะไรอีก? มึงทำอะไรอีก? มึงเคยเย็ดผู้ชายไหม?” เขาไม่ตอบ กลับก้มหน้าจ้องพื้น โอ้พระเจ้า นั่นคำตอบพอแล้ว ฉันอ้าปากค้าง สายตาพร่ามัวทันที พระเจ้าที่สวยงามของฉันคือเจ้าแห่งความชั่วร้ายทั้งปวง ฉันถอนหายใจแรง ห้อยหัวลง เขาเคยเย็ดผู้ชายจริง ๆ โอ้พระเจ้า! เขากำแขนฉันแน่