All Chapters of ไอ้มาเฟีย นั่นเมียกู: Chapter 21 - Chapter 30

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : บ้านใหม่ (เรือนหอ)--------------------------------------------------------------------------“นี่ ๆ ไม่ร้องนะเดี๋ยวฉันไปจัดการหมอนั่นให้”“ฮืออ!” อุบ!เสียงร้องไห้ของเธอยังดังอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะโดนมือหนาของโจไซอุดปากอยู่ เขากลัวว่าเสียงของเธอมันจะดังเข้าไปในงานจึงต้องทำแบบนั้นเธอผลักมือของผู้ชายแปลกหน้าออกจากปาก เพราะรู้สึกหายใจไม่ออกที่เขาปิดมันไว้แบบนั้น และยังปวดใจกับชายชั่วคนที่เดินจากไป“แค่ก! ไอคนใจร้าย ฮือ!” ยูมิมองตามโจอิไม่เลิก และยังบ่นพึมพำถึงการกระทำเลวๆ ของเขา“นี่เงียบก่อนสิ เดี๋ยวใครก็คิดว่าฉันเป็นคนทำเธอร้องไห้หรอก...”“ฮือ!”“ยูมิเป็นอะไรลูก ใครทำอะไรน้องโจไซ...” คุณฮารุถามลูกคนรองของเธอที่ยืนอยู่ด้านหน้ายูมิที่กำลังร้องไห้ ว่าเหตุใดเธอจึงร้องไห้แงแบบนี้ และไม่ได้คิดตั้งข้อสงสัยกับโจไซว่าเป็นคนทำ เพราะเธอรู้ดีว่าโจไซคือคนที่อบอุ่นและใจดีที่สุดในบ้าน ไม่น่าจะใจร้ายทำใครร้องไห้ได้“เอ่อ...” คนสุขุมได้แต่อั้มอึ้งไม่รู้จะพูดบอกกับแม่ของตนว่าอย่างไร ถึงการกระทำชั่วๆ ของน้องชาย หากบอกว่าโจอิง้างมือจะตบยูมิเขาก็กลัว

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ฝากปลาย่างไว้กับแมว--------------------------------------------------------------------------ห้องนอนโจดิน ช่วงค่ำ...วันนี้กว่านิเฌอจะกลับมาถึงบ้านก็ดึกมาก แต่เธอก็ยังมีเวลาให้กับยูมิ ซึ่งผัวของเธอก็ต้องการความอบอุ่นเช่นกัน จึงทนนอนอยู่ลำพังในห้องไม่ไหว ต้องออกไปตามผู้เป็นเมียกลับมานอนที่ห้องด้วยกัน“คุณคะ...”“ปล่อยให้เด็กนั่นนอนคนเดียวบ้างไม่ได้เหรอ เธอมีฉันเป็นผัวเหมือนกันนะอย่าลืมสิ” โจดินที่เพิ่งลากนิเฌอเข้ามาในห้องพูดบอกกับเมียของเขา ที่มีท่าทางงอแงเมื่อต้องนอนแยกห้องกันกับเมียเด็กที่เวลานี้หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าแฟนของเธอถูกอีกคนฉกตัวออกจากห้องมาแล้ว“ยูมิตื่นมาไม่เจอฉันเธอจะงอแงอีกนะคะ คุณไม่ชอบเสียงของเธอไม่ใช่เหรอ” คงมีนิเฌอคนเดียวที่มองว่าเสียงของยูมิน่ารักน่าเอ็นดู แต่สำหรับคนอื่นแล้วไม่เป็นเช่นนั้น“เธอต้องหัดใจร้ายกับยูมิบ้างสิ เป็นแบบนี้เมื่อไหร่เด็กนั่นจะรู้จักโต เธอตามใจจนเด็กนั่นเสียคนแล้วรู้ไหม?” โจดินหยิบเรื่องที่เขาคิดว่าจริงที่สุดขึ้นมาพูดเพื่อเตือนสติของนิเฌอ ซึ่งเธอเองก็พอรู้ว่านิสัยเด็ก ๆ ของยูมิ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปิดไว้ เป็นความลับ--------------------------------------------------------------------------เมื่อโจอิจูบสาวสวยจนพอใจ เขาก็ถอดจูบออกมามองหน้าเธอ สายตาขี้ขลาดที่เคยมองเขา เวลานี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความแค้น “ฉันเกลียดแก...”“ก็ดี ฉันก็ไม่ได้ทำเพราะอยากให้เธอมารักฉันอยู่แล้ว...” คนชั่วพูดตอบกลับอย่างไร้เยื่อใย ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดใด ๆผลัก!ร่างเล็กถูกผลักลงจากตัก ชายชั่วคว้าเสื้อผ้ามาใส่กลับเข้าที่เพื่อจะหนีออกจากที่นี่ก่อนที่พี่ชายของเขาจะกลับมาถึงห้องนอนยูมิ...คนตัวเล็กเข้าห้องมาถึงก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อล้างเนื้อล้างตัว ล้างกลิ่นคาวและคราบความชั่วนั้นออกด้วยความสิ้นหวังที่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับเธอ แต่เธอทำได้เพียงแค่ร้องไห้“ฮึก ทำเป็นแค่ร้องไห้หรือไงยูมิ เธอร้องไห้เป็นอย่างเดียวเหรอ!” ยูมิตะโกรถามตัวเองในกระจก ภาพของเด็กขี้ขลาดคนตรงหน้าที่ทำเป็นแค่ร้องไห้งอแงเมื่อเจอปัญหา และวิ่งไปหลบหลังใครสักคนพร้อมกับพูดฟ้องเรื่องชั่วที่เธอเจอให้ใครคนนั้นฟัง และรอให้เขาจัดการปัญหาให้กับเธอสิ่งนั้นมันวนลูปจนเธอรู้สึกสมเพชตัวเองที่ทำได้เพ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : วันสำคัญ--------------------------------------------------------------------------บ้านคุณนายฮารุ...โจดินเปลี่ยนเส้นทางจากบริษัทมาที่บ้านของคุณฮารุ หรือบ้านหลังเก่าที่เขาเคยอยู่กับแม่และพี่น้อง เพราะคนเข้มแข็งรู้สึกเหมือนต้องการจะกลับมาที่จุดเริ่มต้นของตัวเอง เพื่อเรียกตัวตนเขาคนเดิมกลับ หลังจากที่แต่งงานแล้วก็เหมือนจะเสียตัวตนเดิมที่เคยเป็นไป“เป็นอะไรหรือเปล่า?”“...เปล่าครับ” โจดินที่นอนเอามือก่ายหน้าผากยืดตัวยาวอยู่บนโซฟา ลืมตาขึ้นมาตอบคำถามของผู้เป็นแม่ “คืนนี้ผมขอนอนที่บ้านนะครับ พรุ่งนี้ผมมีธุระต้องไปจัดการที่โรงพยาบาล”คุณฮารุเงียบนิ่งไป และคิดถึงเหตุผลที่ลูกชายจะต้องเดินทางไปโรงพยาบาล ซึ่งก็มีเหตุผลเดียวที่เธอเองก็รู้อยู่ก่อนแล้ว “...พรุ่งนี้แล้วเหรอ?”“ใช่ครับ เห็นว่าพรุ่งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว”“เฮ้อ...” คุณฮารุถอนหายใจออกมาด้วยความเป็นกังวลใจ เกี่ยวกับใครคนนึงที่เธอเป็นห่วง“คุณฮารุ...” เสียงโจอิที่เดินตามหาแม่ของเขาอยู่รอบบ้าน เรียกสาวมีอายุแต่ยังสวยให้หันมาสนใจ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้และเห็นว่าพี่ชายคนโตของเขานอนอยู

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ไม่ทันได้เตรียมใจ--------------------------------------------------------------------------บ้านยูมิ...หลังจากที่พ่อของยูมิให้คีโมเสร็จ เขาก็เดินทางกลับมาพักอยู่ที่บ้าน รวมถึงตัวยูมิเองก็ตามกลับมาดูแลพ่อของเธอที่นี่ไม่ห่าง ส่วนโจดินนั้นก็คอยจัดการเรื่องที่โรงพยาบาลให้จนเสร็จ และตามมาที่นี่พร้อมกันกับคุณฮารุแม่ของเขาห้องนอนพ่อของยูมิ...“พ่อนอนพักเถอะนะ เดี๋ยวคืนนี้ยูมิจะนอนเป็นเพื่อน”ก่อนมาที่บ้าน ยูมิส่งข้อความบอกนิเฌอแล้วว่าคงไม่ได้กลับไปจัดวันเกิดด้วย เพราะเธออยากจะนอนเฝ้าดูอาการพ่อที่นี่ ซึ่งเมื่อนิเฌอรู้ข่าวนั้นก็เสียใจและรู้สึกผิดมากไม่ต่างจากยูมิ และเธอก็เข้าใจหากว่ายูมิจะให้เวลากับพ่อของเธอในช่วงสำคัญนี้“โจดิน ลุงฝากดูน้องด้วยนะ”“ครับคุณลุง”เขาพูดคำนั้นวนไปวนมาอยู่หลายต่อหลายครั้งตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลจนกลับมาถึงบ้าน ซึ่งโจดินก็รับรู้ได้ว่าหลังจากที่คุณลุงของเขาได้รับเคมีบำบัด ก็เหมือนว่าอาการจะยิ่งแย่ลงกว่าตอนก่อนหน้าหน้าบ้าน...ยูมิลงมาส่งโจดินและคุณนายฮารุขึ้นรถกลับบ้าน เพื่อที่เธอจะได้อยู่ดูแลพ่ออย่างเป็นส่วนต