All Chapters of Maid for the Boss (SPG): Chapter 241 - Chapter 250

AMBERPatulog na sana ako nang marinig kong tumunog ang cellphone ko. Kinuha ko iyon mula sa ibabaw ng bedside table at napatingin sa screen nang makita kong si Jefferson ang tumatawag. Napakunot-noo ako dahil gabi na at akala ko ay nasa bahay na siya kasama ang pamilya niya. Agad kong sinagot ang tawag at inilapit ang cellphone sa tainga ko.“Hello, Sir Jefferson? Bakit po kayo tumatawag? May problema ba kayo o ano?” tanong ko."Pasensya ka na, Amber kung naistorbo kita Puwede ba akong pumunta diyan sa condo? Diyan muna ako matutulog kahit sa sala lang. Ayoko munang umuwi sa bahay,” sagot niya.Napabangon ako sa kama. “Ha? Bakit naman po? Anong nangyari sa inyo? Nag-away na naman ba kayo ni Annabel?”“Pagod na akong makipagtalo sa kaniya, Amber. Lumayas ako sa bahay at ayoko munang bumalik doon. Kung ayos lang sa iyo, pupunta ako riyan. Sa sala lang naman ako matutulog, kaya huwag kang mag-alala.”Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung ano na naman ang ginawa ni Annabel, pero

AMBERNanatili akong nakatayo sa tabi ng mesa habang salit-salitang tinitingnan sina Mama at sir Jefferson. Hindi ko maintindihan kung bakit biglang nagbago ang kanilang mga ekspresyon nang magkita sila. Kanina lang ay masaya akong naghahanda ng kape habang iniisip na magiging maayos ang araw namin, pero ngayon ay para akong nawalan ng lakas na kumilos dahil sa kakaibang kilos ng dalawa.Si Mama ay nakatayo pa rin sa may pintuan ng kuwarto. Namumuo ang luha sa mga mata niya habang nakatingin kay sir Jefferson, samantalang si sir naman ay hindi inaalis ang tingin sa kaniya. Para bang may gusto silang sabihin sa isa't isa, pero pareho silang nahihirapang magsalita.“Ma, ano pong nangyayari? Natameme na kayo diyan?” tanong ko, ngunit tila hindi nila ako narinig.Sa halip na sumagot, dahan-dahang tumayo si Jefferson mula sa kinauupuan niya. Hindi ko alam kung ano ang gagawin niya, kaya sinundan ko lang siya ng tingin habang naglalakad siya papunta kay Mama. Napansin kong bahagyang nanging

AMBER “Dahil… dahil si Jefferson ang tunay mong ama.” Ilang segundo akong natigilan matapos marinig ang sinabi ni Mama. Para akong nawalan ng kakayahang magsalita habang nakatingin sa kaniya, umaasang baka mali lang ang pagkakarinig ko. Dahan-dahan kong ibinaling ang tingin kay Sir Jefferson, ngunit hindi rin siya makapagsalita. Nakatitig lang siya kay Mama na para bang hindi niya maintindihan ang lahat ng nangyayari sa harap niya. “Ano po?” mahinang tanong ko. “Ma, ano pong ibig mong sabihin? Si Sir Jefferson ang tunay kong ama?” Tumango si Mama habang patuloy na tumutulo ang luha sa kaniyang mga mata. Napahawak ako sa ulo ko at napaatras nang kaunti. Hindi ko alam kung paano tatanggapin ang sinabi niya. Si Jefferson ang lalaking tumulong sa akin noong wala akong ibang malapitan, ang lalaking nagbigay sa akin ng trabaho at tirahan, at ang lalaking itinuring akong parang sariling anak kahit hindi niya alam ang buong katotohanan. Ngayon, sinasabi sa akin ni Mama na hindi pala iyon b

JEFFERSON Hindi ko lubos maisip ang katotohanang nalaman ko. Ilang taon kong hinanap si Elena, ilang taon kong pinagsisihan ang pagkawala niya sa buhay ko, at ilang taon kong pinilit tanggapin na baka hindi na kami magkita pang muli. Pero ngayong kaharap ko siya, saka ko lamang nalaman na hindi lang pala ang babaeng minahal ko ang nawala sa akin noon. May anak pala kami. May anak kaming lumaki nang hindi ko man lang nahawakan, nayakap, o nakitang matutong lumakad at magsalita. At iyon ay walang iba kun'di si Amber. Ang babaeng nakilala ko sa hindi inaasahang pagkakataon. Ang babaeng natagpuan kong nakahandusay sa tabi ng kalsada nang muntik ko siyang masagi ng sasakyan. Ang babaeng naghatid sa akin sa ospital noong may sakit ako at nanatili sa tabi ko kahit hindi niya ako kilala. Ang babaeng hindi ko maipaliwanag kung bakit agad naging malapit sa puso ko. Ngayon, malinaw na sa akin ang lahat. Kaya pala ganoon na lamang ang gaan ng loob ko sa kaniya. Kaya pala sa unang pagkakataon

AMBER Hanggang ngayon, hindi pa rin ako makapaniwala sa lahat ng nangyari. Nakaupo ako sa sofa kasama si Mama habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mukha ni Daddy Jefferson noong nalaman niyang anak niya ako. Hindi ko maipaliwanag kung bakit ganoon na lamang ang saya at lungkot na naramdaman ko nang makita siyang umiiyak habang nakayakap sa akin. Sa loob ng maraming taon, inisip ko kung sino ang tunay kong ama at kung ano kaya ang buhay ko kung nakilala ko siya. Hindi ko kailanman naisip na ang sagot pala ay isang lalaking nakilala ko lamang kamakailan at kusang tumulong sa akin nang wala siyang hinihinging kapalit. “Ma, seryoso ba talaga ito? Si Daddy Jefferson talaga ang tatay ko? Iyong may-ari ng Villamor Global Holdings na napapanood ko sa balita at isa sa pinakamayayamang tao sa bansa?” tanong ko habang hindi pa rin makapaniwala. Napangiti si Mama habang nakatingin sa akin. “Oo, anak. Siya talaga ang ama mo. Hindi ko rin akalaing darating ang araw na magkikita kayong d