Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

AMBER Halos mabaliw ako nang d1laan niya ang hiwa ko. Paulit-ulit niyang ginawa iyon at madiin ang bawat pagdila niya sa biyak ko. Grabe, ang sarap! Hindi ko maiwasang mapamura sa isipan ko. Ganito pala talaga kasarap kapag kinakain? Halos manginig ang magkabilang binti ko sa sarap. Ang mainit niyang dila ay nasa mani ko na ngayon. Paikot-ikot ito doon at paminsan-minsang sin1sipsip ang mani ko. At habang ginagawa niya iyon, nanghihina ako lalo. “Ahhh….sir…” “Hmmm…” Tuluyan akong napasigaw nang ipasok niya ang dila sa loob ng lagusan ko. Napakabilis ng dila niyang lumalabas-pasok sa loob ko. Parang walang kapaguran ang dila niya at hindi nangangalay. Kung saan-saan ito sumusuot na para nang may hinahalukay sa loob ko. At ang sarap sobra sa pakiramdam ng ginagawa niya. Nakakakiliti at nakakapanghina. “Tang1na, sir! Ang sarap mong kumain!” “Talaga? Hmmm…” Muli niyang nilantakan ang tahong ko. Tumunog pa ang bibig niya nanghigupin ang katas ko. Pakshet! Ang sarap! Nakakabaliw! Hin

AMBERHINDI KO PA RIN MAINTINDIHAN kung bakit gusto talaga akong isama ni Haven sa labas nang gabing iyon. Tahimik kaming nakasakay sa sasakyan habang ako naman ay panay ang lingon sa bintana. Hindi dahil may hinahanap ako kundi dahil hanggang ngayon ay kinakabahan pa rin ako. Kapag may nakakita sa amin, siguradong hindi ako makakaisip ng maayos na palusot. Kilalang-kilala ko na ang ugali ni Madam Gina. Kapag nalaman niyang lumabas ako kasama ang apo niya, baka hindi na sermon ang abutin ko. Baka pati kaluluwa ko ay pagalitan niya."Sir, sigurado ka ba talagang walang makakakita sa atin? Kasi parang gusto ko nang bumaba rito at tumakbo pauwi. Pakiramdam ko kasi kapag nahuli tayo, ako lang ang mapapahamak. Ikaw, pagsasabihan lang ng pamilya mo, pero ako baka bukas nakaimpake na ang mga damit ko. Ang hirap kaya maghanap ng trabaho ngayon. Huwag mo naman akong gawing unemployed."Hindi niya inalis ang tingin sa kalsada pero napansin kong bahagyang umangat ang gilid ng labi niya.“Sir, an

AMBERNAPAPIKIT TALAGA AKO sa sobrang hiya. Pakiramdam ko gusto kong lumubog sa semento at doon na lang manirahan habambuhay. Hindi ko alam kung anong mukha ang ihaharap ko kay Haven pagkatapos ng nangyari. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at nakita kong nakatayo lang siya sa harapan ko habang nakakunot ang noo. Tila ba sinusubukan niyang intindihin ang nangyari, pero halata ring napansin niya ang kakaibang amoy na unti-unting lumilipad sa hangin."Ay..." mahina kong sabi habang napapakamot sa ulo. "Sir... alam mo, may gusto sana akong sabihin bago ka pa magsalita. Promise, hindi ko talaga sinasadya iyon. Kasalanan talaga ito ng steak mo, ng soup mo, ng dessert mo at lalo na ng tatlong baso kong softdrinks. Kung tutuusin, ikaw ang may kasalanan kasi ikaw ang nanlibre. Kung sa karinderya mo lang sana ako dinala, hindi sana nangyari ito."Nanatili lang siyang nakatingin sa akin. Mayamaya ay napailing siya bago marahang napahawak sa tulay ng ilong niya."Amber...""Yes.”"Ikaw

AMBER Halos maubusan ako ng hangin sa katawan dahil sa tagal ng laplap@n naming dalawa. Napakahusay ng lalaking ito pagdating sa ganitong bagay. Kaya talagang kinababaliwang siya ng mga babae. At kahit ako, nababaliw na rin sa bawat halik niya. Parang hinuhugop niya ang buong pagkatao ko.“S-Sir…”Maingat niya akong binuhat at muling hinalikan patungo sa kanyang kuwarto. Hindi ko alam kung ano ang ginawa ko sa kanya para maging ganito sa kabaliw sa akin. Pero sa isang banda, may parte sa akin ang labis na nagagalak dahil nababaliw siya sa akin.Wala akong pakialam kung katawan niya lang ang habol ko. Ang mahalaga sa akin, napapasaya niya ako. Isa pa, parehas naman kaming walang sabit. Wala pa naman silang relasyon ng Marga na iyon kahit ito ang nakatakda niyang pakasalan.Nnag maihiga niya ako sa kama, agad siyang dumagan sa akin. Bumubundol na nga ang matigas niyang pagkalalak1. At dahil doon, lalong nagliyab ang katawan ko. Dahan-dahan niyang inalis ang damit ko pang-itaas. Sa kuw

AMBERKINABUKASAN, maaga akong nagising ngunit ilang minuto rin akong nanatiling nakatitig lamang sa kisame ng kuwarto ko. Hanggang ngayon ay parang hindi pa rin nagsi-sink in sa isip ko ang lahat ng nangyari kagabi. Hindi ko maiwasang mapangiti sa tuwing naaalala ko si Haven. Minsan pa nga ay napapakurot ako sa sarili dahil iniisip kong baka panaginip lang ang lahat. Ngunit sa tuwing maaalala ko kung paano niya ako kinain kagabi at binay0, talagang nag-iinit ang katawan ko.Pakshet! Sarap niyang bumay0! Sagad na sagad sa dulo!Hindi ko tuloy alam kung matutuwa ba ako o kabahan dahil pakiramdam ko ay lalo lang magiging komplikado ang sitwasyon naming dalawa."Ano ba naman itong labi ko? Para akong siraulo kangingiti," natatawa kong sabi sa sarili habang nakaharap sa maliit na salamin.Mabilis akong nagbihis ng uniporme at lumabas ng kuwarto. Pakiramdam ko ay mas magaan ang katawan ko kumpara kahapon. Nang makarating ako sa bakuran, agad kong sinimulan ang pagwawalis habang paminsan-