All Chapters of ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า: Chapter 101 - Chapter 110

“ยินดีมาก ๆ เลยครับน้องเกล”โอมหันมารวบยิ้มให้คอปเปอร์กับแจนแบบผู้ชนะ“ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อนนะครับ”พูดจบ โอมก็โอบเอวมิเกลเดินแยกออกไปทันที คอปเปอร์เห็นดังนั้นก็สติหลุด ขยับขาจะก้าวตามไปอีกครั้ง“คอปเปอร์จะไปไหน!” แจนรีบดึงรั้งแขนเขาไว้สุดแรง“แจน!”“ยัยนั่นไปกับแฟนขนาดนั้นแล้ว ไม่เห็นหรือไง! เราไปกันดีกว่า อย่าไปเสียมารยาทขัดจังหวะเขาเลย”แจนออกแรงดึงแขนคอปเปอร์ให้เดินไปอีกทาง ชายหนุ่มได้แต่ยืนขืนตัวไว้เล็กน้อย หันมองตามหลังมิเกลกับไอ้โอมที่กำลังเดินกอดแขนกันลับสายตาไป สายตาของเขาฉายแววโทสะอย่างรุนแรง‘เธออยากลองดีใช่ไหม...’ เขากัดฟันกรอดจนสันขากรรไกรเกร็งกระตุก กำหมัดแน่นจนเล็บแทบจะจีกลงไปในเนื้อเธอกำลังท้าทายเขาอย่างเห็นได้ชัด นอกจากจะไม่ยอมกลับห้องแล้ว ยังกล้าข้ามหน้าข้ามตาเขา บอกจะไปที่อื่นกับไอ้หน้าหลอนั่นต่อหน้าเขาอีก!“ฝากไว้ก่อนเหอะยันหมี่เกี๊ยว... คืนนี้เธอเจอดีแน่” คอปเปอร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงดุดันและแค้นจัด ในหัวคิดหาทางลงโทษยัยตัวแสบคนนี้ไว้รอเรียบร้อยแล้วมิเกลนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับด้วยใบหน้าบึ้งตึง ข้างในอกมันร้อนรุ่มและโมโหตัวเองอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่น่าหลง

คอปเปอร์กดลิฟต์ลงมาที่ชั้นล็อบบี้ด้านล่างทันที เขาก้าวไปนั่งลงบนโซฟายาวตัวใหญ่ตรงมุมสังเกตการณ์ นั่งไขว่ห้างสไลด์หน้าจอมือถือไปมา ทำเป็นเหมือนนั่งเล่น แต่สายตาคอยจ้องเป๋งไปที่ประตูทางเข้าคอนโดตลอดเวลา เขากลัวว่าถ้าเผลอขึ้นห้องไป แล้วยัยตัวแสบกลับมา เขาจะพลาดโอกาสจับตัวเธอไว้สอบปากคำเวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า... จากหนึ่งชั่วโมง กลายเป็นสองชั่วโมงเต็ม เขานั่งเอนหลังสัปกะหงก ตาปรือแทบจะหลับคาโซฟา ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอด้วยความเหนื่อยล้า แต่พอมีเสียงประตูเปิด เขาก็จะสะดุ้งตื่นขึ้นมามองทันที แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวังเมื่อไม่ใช่คนที่รอนิติสาวที่เคาน์เตอร์นั่งมองชายหนุ่มห้อง VIP นั่งหาวหวอด ๆ อยู่นาน จนในที่สุดก็ทนไม่ไหว เดินถือแก้วน้ำเข้ามาทักทาย“คุณคอปเปอร์คะ... มีอะไรหรือเปล่าคะ หรือลืมกุญแจห้องหรือเปล่า” นิติสาวเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหวังดีคอปเปอร์ยืดตัวขึ้นนั่งตรง ปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที“อ๋อ... เปล่าครับ ไม่ได้ลืมกุญแจ พอดีลงมารอนั่งเล่นตรงนี้เฉย ๆ อากาศข้างล่างมันโปร่งดี”“อ๋อ ค่ะ...” นิติสาวพยักหน้ารับแบบเกร็ง ๆ“เอ้อ... เดี๋ยวนี้ระบบการจัดการคอนโดเราดีขึ้นนะครับ ไม

มิเกล Talkมิเกลนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงในห้องนอนที่บ้าน พอไถฟีดโซเชียลก็เห็นคลิปฮือฮาเกี่ยวกับการแข่งรถดุเดือด คลิปนั้นขึ้นฟีดเต็มไปหมด เธอจำได้ทันทีว่าเป็นสนามแข่งของคอปเปอร์ พอกดเข้าไปดูก็เห็นเขาในชุดนักแข่งสุดเท่ ยืนอยู่ท่ามกลางพริตตี้สาวสวยและแฟนคลับรุมล้อมมิเกลเค้นยิ้มสมเพชตัวเองเบา ๆ“ดูเอาเหอะ... คนรอบตัวเขามากมายขนาดนั้น จะไปไหนก็มีแต่คนประเคนให้ แล้วเขาจะมาวุ่นวายเสียเวลากับแกทำไมมิเกล”เธอพยายามสลัดภาพเขาออกจากหัวแต่ก็ทำไม่ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดและเบื่อ พอเบื่อมาก ๆ ร่างบางเลยลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้า คว้าชุดคอสเพลย์แมวสาวเซ็กซี่กับหน้ากากแมวที่เพิ่งขนกลับมาจากคอนโด จัดมุมกล้อง ตั้งไฟ เปิดเกมใหม่ แล้วกดเริ่มสตรีมทันทีไม่กี่นาที ยอดผู้ชมก็พุ่งทะลุหลักหมื่น เพราะเธอห่างหายจากการสตรีมไปเต็ม ๆ ถึง 3 เดือน[“หูยยยย! น้องเหมียวกลับมาแล้ว!”][“ใส่ชุดแมวตัวนี้แล้วใจสั่น โคตรเซ็กซี่เลยครับใจละลายแล้ว”][“คิดถึงมากกกก โดเนทต้อนรับเลยครับ!”]เสียงแจ้งเตือนโดเนทดังรัว ๆ ข้อความชมเชยจากหนุ่ม ๆ หลั่งไหลเข้ามาจนเธอมองแทบไม่ทัน แต่นัยน์ตาสวยกลับเหลือบไปเห็นชื่อแอคเคาน์คุ้นตา... ‘cc_99’‘

“อ้าวยัยเกล ทำอะไรอยู่ลูก เปิดช้าจัง” กรีนส่งยิ้มหวานเดินนำซันเข้ามาในห้องพัก “นั่นนะสิ” คนเป็นพ่อก็ถามต่อ “เอ่อ...พอดีเกลเก็บของเพลินไปหน่อยค่ะ เข้ามาก่อนค่ะ” มิเกลส่งยิ้มหวานกลบเกลื่อนอาการลนลาน เดินพาพ่อกับแม่มานั่งที่โซฟา “พ่อลองคิด ๆ ดูแล้ว พ่อว่าเอาไว้ พ่อกับแม่ว่างตรงกันก่อนค่อยไปดีไหม” ซันเอ่ยถามขึ้นมา ขณะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง “ไม่นะคะคุณพ่อ เกลไปคนเดียวตั้งบ่อย แค่นี้เองไม่เป็นไรหรอกค่ะ” “วันนั้นพี่โอมเขาก็ยังบ่นกับพ่ออยู่เลยนะ ว่าถ้าไม่ติดงานต่างประเทศ ก็คงได้ไปเป็นเพื่อนเราแล้ว” “คุณพ่อละก็... จะให้พี่โอมไปทำไมล่ะคะ เกลไปคนเดียวออกจะบ่อย” มิเกลทำหน้ายุ่งทันที “อ้าว พี่เขาหวังดีนะลูก” ซันว่าพลางถอนหายใจ “แต่เกล...” “พี่เขาเป็นคนดี สนิทกันไว้มาก ๆ เรียนรู้กันไว้ก็ไม่เสียหาย หันไปมองคนดี ๆ รอบตัว ดีกว่าไปรู้จักไปสนิทกับคนไม่ดีนะ” พอนึกถึงเรื่องที่โอมเล่าให้ฟังเกี่ยวกับผู้ชายที่อยู่ชั้นเดียวกัน คนเป็นพ่อที่รักและหวงลูกสาวสุดหัวใจอย่างเขา ก็รู้สึกรับไม่ได้ขึ้นมาทันที แต่ไม่อยากพูดอะไรออกไปให้ลูกสาวต้องเสียอารมณ์ จึงได้แต่เก็บความหงุดหงิดไว้ในใจ “โถ่คุณพ่อคะ... เกลโ

คอปเปอร์ไม่อาจยับยั้งอารมณ์หึงหวงที่ปะทุขึ้นมาได้อีกต่อไป เขาคว้าข้อมือบางแล้วดึงดันลากมิเกลตรงเข้าไปในห้องนอนทันที ร่างบางพยายามฝืนกายสุดแรง เหยียบเท้าถอยหลังไว้ แต่ก็สู้แรงบีบและอารมณ์ดุดันของชายหนุ่มไม่ได้“ปล่อยนะ! ไอ้บ้า นายจะทำบ้าอะไร! ปล่อยฉัน!” มิเกลตะโกนโวยวาย พร้อมกับยื่นมืออีกข้างไปผลักและข่วนแขนเขาเต็มแรง“เงียบ! ยิ่งเธอดิ้นเธอก็ยิ่งเจ็บตัว!” คอปเปอร์เหวี่ยงเธอลงบนเตียงนุ่มอย่างแรง ก่อนจะก้าวขึ้นมาทับตัวเธอไว้ใต้ร่าง“ถือซะว่านี่คือบทลงโทษที่ทำให้ฉันคลั่งจนแทบบ้า!”“หยุดนะ! อย่ามาทำบ้า ๆ แบบนี้นะ อื้ออออ!”เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โวยวายต่อ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอชูขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียว จากนั้นใช้อีกมือคว้าคอเสื้อเดรสตัวบางของเธอแล้วออกแรงฉีกกระชาก จนขาดวิ่นออกจากกันอย่างไม่เบามือ เพียงชั่วครู่ ร่างกายผุดผ่องของเธอก็ไร้สิ่งปกปิดต่อหน้าสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยอารมณ์ดิบ“ไอ้บ้า! นายมันเลว! ออกไปนะ!” มิเกลตกใจจนหน้าซีดสลับแดง ไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้“ใช่! ฉันมันเลว! แล้วก็เพราะเธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้!”ชายหนุ่มก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหงอย่างดุเ