All Chapters of ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า: Chapter 111 - Chapter 120

ณ กระบี่เมื่อเรือสปีดโบ๊ทจอดเทียบท่าที่เกาะ พนักงานและแม่บ้านต่างก็รีบเดินมารอรับคุณหนูมิเกลด้วยรอยยิ้มแจ่มใส เพราะเห็นเธอมาตั้งแต่เด็กจนโต มีความน่ารักนอบน้อมเสมอจนทุกคนรักและเอ็นดู“สวัสดีค่ะคุณหนูมิเกล เดินทางมาเหนื่อยไหมคะ” ป้าแม่บ้านเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม“สวัสดีค่ะป้านัน ทุกคนด้วยนะคะ เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ แต่เห็นทุกคนก็หายเหนื่อยเลย” มิเกลส่งยิ้มหวานตอบกลับ“ไปพักผ่อนบนห้องก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวพวกเราช่วยยกกระเป๋าขึ้นไปให้เอง”“ขอบคุณมากนะคะ” มิเกลยกมือไหว้ทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินขึ้นไปยังรีสอร์ตพักผ่อนส่วนตัวแต่ทว่า... ขณะที่เธอกำลังจะเสียบคีย์การ์ดเปิดประตูห้องพัก มือหนาของใครบางคนก็พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจากทางด้านหลัง!“ว๊ายยย..!” มิเกลสะดุ้งสุดตัว กำลังจะกรีดร้อง แต่พอหันไปเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย เธอก็ตาโตด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง“นะ...นาย!”“ใช่ ฉันเอง” เขายักคิ้วอย่างกวน ๆ“ไอ้บ้า! นายมาได้ยังไง!”เขาไม่ตอบ แต่กลับกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ก่อนจะแย่งคีย์การ์ดจากมือเธอไปแตะประตูเสียง ติ๊ด แล้วดันร่างบางพาแทรกตัวเข้าห้องพักไปทันที ก่อนจะปิ

วันต่อมาเช้าของวันใหม่ ที่สดใสพร้อมกับพระอาทิตย์ขึ้น มิเกลรีบจัดการตัวเองและฝืนลุกขึ้นแต่งตัวใหม่ รีบออกจากห้องพักไปโดยเร็ว ครั้งนี้คนหน้ามึนอย่างเขายอมละเว้น ให้เธอใส่ชุดสำหรับลงเล่นน้ำและดำน้ำได้“ไอ้บ้า! ถอยออกไปเลยนะ”“ไม่ ถ้าเธอพยายามจะหนีอีก ฉันจะไม่ให้เธอได้ไปไหนเลยคอยดู”“ไอ้...”“เอาสิ ถ้าด่าก็ไม่ต้องไปไหนแล้ว”“...” เธอได้แต่กำหมัดแน่นอย่างไม่พอใจ แทนที่จะได้มาพักผ่อน แต่กลับต้องเหนื่อยกว่าเดิม เพราะคนบ้าอย่างเขาจริง ๆจนในที่สุดทั้งคู่เดินลงมาจากรีสอร์ต เพื่อเตรียมตัวออกไปดำน้ำดูปะการัง แต่ทันทีที่ก้าวลงมาบริเวณท่าเรือ มิเกลก็ต้องชะงักกึกเมื่อพบว่าทั้งพนักงาน แม่บ้าน และผู้จัดการต่างยืนยิ้มกริ่มมองมาที่เธอและเขาเป็นตาเดียว“สวัสดีค่ะคุณหนูมิเกล...”“เอ่อ...ค่ะ”“พาคุณแฟนมาเที่ยวด้วยเหรอคะ” พนักงานทักขึ้นพร้อมรอยยิ้มแซว ๆ“เอ่อ... คือว่า ไม่ใช่...” มิเกลอึกอัก หน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ“ใช่ครับ ผมอยากมาเที่ยวกับมิเกลด้วย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” คอปเปอร์ตัดบทเสียงใส ยักคิ้วให้พนักงานอย่างหน้าตาเฉย“ไอ้บ้า! นายอย่ามาพูดจามั่วซั่วแบบนั้นนะ!” มิเกลหันไปกระซิบดุเสียงเข้ม พยายา

ก่อนวันเดินทางกลับ ชาวบ้านบนเกาะหลายคนต่างพากันถือของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ เดินมาหาทั้งคู่ถึงหน้ารีสอร์ต ทั้งสร้อยคอเปลือกหอย ข้อมือร้อยร้อยด้วยหอยตัวเล็กตัวน้อย และของทำมือจำพวกงานไม้แกะสลักที่หาได้ทั่วไปบนเกาะ “ขอบคุณมากเลยนะคะป้า ๆ พี่ ๆ เกรงใจจังเลยค่ะ” มิเกลยิ้มหวาน ยกมือไหว้รับของฝากเต็มสองมือ “โอ๊ย ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะคุณหนูเกล ทุกครั้งที่มาก็เห็นหอบกลับจนเกือบไม่ไหวตลอด พ่อหนุ่มคนนี้ป้าก็ทำสร้อยข้อมือเปลือกหอยมาฝากด้วยนะจ๊ะ หล่อเหมือนดาราเลย” คุณป้าชาวบ้านยิ้มร่า ยื่นสร้อยข้อมือเปลือกหอยอีกเส้นให้คอปเปอร์ “ขอบคุณครับป้า สวยมากเลยครับ” คอปเปอร์ยิ้มรับมาใส่ทันทีด้วยความเต็มใจ พอยกของฝากกลับมาเก็บที่ห้องพัก คอปเปอร์มองกองของฝากบนโต๊ะแล้วยิ้ม ๆ “คนบนเกาะรักเธอดีเนอะ ยิ้มแย้มกันทุกคนเลย” “อืม พ่อฉันบอกว่าตอนที่มาซื้อเกาะนี้ใหม่ ๆ ชาวบ้านเขาอาศัยอยู่บนเกาะกันมาก่อนแล้วน่ะ” มิเกลเล่าพลางจัดของ “อ่อ” “พ่อฉันไม่ได้ไล่ใครออกไปเลยนะ แถมยังสร้างงานสร้างอาชีพให้พวกเขาทำ จนมีรายได้ดูแลครอบครัว มันเลยกลายเป็นมิตรภาพที่ดีต่อกันมาจนถึงทุกวันนี้แหละ” “พ่อเธอนี่เจ๋งว่ะ” เขาพยักหน้ารับ รู้สึก

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นระหว่างที่มิเกลกำลังนั่งรวบรวมชีทเรียนอยู่ และเป็นคอปเปอร์ที่โทรมาเหมือนอย่างทุกครั้ง“วันนี้ฉันมีแข่งรถนะ แข่งเสร็จก็น่าจะพร้อมกับเวลาเธอเลิกเรียนพอดี” เสียงทุ้มปลายสายอารมณ์ดีเป็นพิเศษ“แล้ว?”“เลิกเรียนแล้วมารับฉันที่สนามแข่งด้วยนะ”“ไปรับนาย? รถตัวเองก็มี จะให้ฉันไปรับทำไมอีก” มิเกลขมวดคิ้ว ตอบกลับเสียงหงุดหงิดนิด ๆ“เอาน่า... มารับหน่อย อยากให้มาดูฉันแข่งด้วย ไม่เคยมาดูเลยสักครั้ง มาเหอะนะมิเกล... นะครับ” เขาพยายามออดอ้อน ลากเสียงยาวจนมิเกลใจอ่อนถอนหายใจออกมา“อือ ๆ ก็ได้ เลิกเรียนสองทุ่ม เดี๋ยวขับรถไปหา ห้ามงอแงล่ะ”“น่ารักที่สุด แล้วเจอกันครับ” เขายิ้มร่า ก่อนจะกดวางสายไปทว่าหลังจากกดวางสาย เสียงส้นสูงที่ก้าวเข้ามาใกล้ก็ทำให้คอปเปอร์ต้องหันไปมอง หญิงสาวในชุดพริตตี้รัดรูปเผยสัดส่วนชวนมองยืนจ้องเขาอยู่ นัยน์ตาคู่สวยฉายแววสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด“คอปเปอร์...” เสียงหวานเอ่ยทักเบา ๆคอปเปอร์ชะงักกึก นัยน์ตาคมวูบไหว“ยูริ... มาทำอะไรที่นี่”“ยูริมาทำงานเป็นพริตตี้น่ะ ไม่คิดว่าจะได้เจอคอปเปอร์ที่นี่” ยูริยิ้มเจื่อน ส่งสายตาเศร้าสร้อย“อ่อ... วันนี้เรามีแข่งอ่ะ” เขา

คอปเปอร์กดรับสายด้วยท่าทางปกติ“ว่าไงแจน? ... เอ่อ ไม่สะดวก วันนี้เหนื่อย... แค่นี้นะ”เขาตัดสายทิ้งอย่างไม่ใส่ใจนัก วางเครื่องลงบนโต๊ะแป๊บเดียว เสียงแจ้งเตือนสายเข้าจากไลน์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง หน้าจอเปลี่ยนเป็นชื่อ ‘Yuri’คอปเปอร์กดรับสายทันที แต่อากัปกิริยาเปลี่ยนไปชัดเจน น้ำเสียงเขานุ่มนวลและอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“ว่าไงยูริ... เลิกโดนกวนหรือยัง? ... อืม... โอเค”เขาปิดเสียงโทรศัพท์ก่อนจะเดินไปหยิบแจ็กเก็ตแล้วหันมาบอกมิเกลด้วยรอยยิ้ม“เดี๋ยวฉันกลับไปอาบน้ำที่ห้องนะ เดี๋ยวเสร็จแล้วรีบมา”มิเกลยืนนิ่ง หน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม เธอได้แต่พยักหน้ารับแผ่วเบา“อืม... ไปเหอะ”คอปเปอร์ไม่ได้สังเกตเห็นความไม่พอใจในดวงตาเธอเลยสักนิด เขากดรับสายคุยต่อ แล้วเดินเปิดประตูออกจากห้องไปอย่างไม่แยแสปัง...ประตูห้องปิดลง ความเงียบเหงาก็เข้าครอบงำทันที มิเกลยืนจุกอยู่ที่เดิม ความรู้สึกแย่ ๆ พุ่งขึ้นมากระแทกใจจนขอบตาร้อนผ่าว...ที่ผ่านมาเธอกำลังปล่อยใจให้รู้สึกดีกับเขาไปไกลเกินไป จนลืมคิดเผื่อไว้เลยว่าผู้ชายหน้ามึนอย่างเขา มีผู้หญิงเข้ามาในชีวิตกี่คน และเธอเองก็ไม่ได้มีสถานะอะไรเลยมิเกลเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโ