All Chapters of ทวงคืนรักนายโคตรร้าย | อาร์ทีxจีน่า: Chapter 121 - Chapter 130

“อ๊ะ!... อ๊าาาา! คอปเปอร์!” มิเกลกรีดร้องลั่น แอ่นสะโพกรับสัมผัสรุนแรงที่พุ่งเข้ามาอย่างจัง มือบางจิกแผ่นหลังหนาแน่น“ซี้ดดดด! โคตรแน่นเลย! แมวบ้าอะไรวะแม่งเย.ดมันส์ชะมัด!” เขาสบถเสียงพร่า เริ่มซอยสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าใส่เน้นย้ำอย่างดุดัน เสียงเนื้อกระทบกันตับ! ตับ! ตับ!สนั่นไปทั่วห้องนอน“อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊าส์... คอปเปอร์! แรงอีก... กระแทกเข้ามาแรง ๆ เลย!” มิเกลครางกระส่ำ ร้องขอจังหวะที่เร่าร้อนขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้“จัดให้ตามคำขอเลยยัยแมวยั่ว!” เขาจับเอวบางไว้แน่น บดเบียดสะโพกซอยถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง แรงกระแทกหนักหน่วงจนเตียงนุ่มสั่นคลอนไปตามจังหวะรัก“อ๊าาา! อ๊ะ! คอปเปอร์! เสียว... เสียวจังเลย!” มิเกลสั่นสะท้านไปทั้งตัว สมองขาวโพลนไปกับความฟินที่เขาปรักเปรอกระแทกเข้าใส่ไม่ย่อท้อความเร่าร้อนไม่จบอยู่แค่บนเตียง เขายังอุ้มร่างบางในชุดคอสเพลย์แมวเดินตรงไปยังห้องน้ำ จับเธอพิงเข้ากับอ่างล้างหน้า ยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดไว้ แล้วโถมกายกระแทกเข้าใส่จากทางด้านหลังอย่างรุนแรงและรวดเร็ว!“อ๊ะ! อ๊าาา! คอปเปอร์! ตรงนั้นมัน... อ๊าส์!” มิเกลมองตัวเองและเขาผ่านกระจกเงาตรงหน้า ภาพความนัวเนียและยั่วยวนยิ่ง

“ยูริ... ตอนนี้กำลังมีปัญหา” คอปเปอร์ลุกลี้ลุกลนใส่กางเกง“ขอโทษทีนะ ฉันต้องรีบไปช่วยก่อน”มิเกลมองคอปเปอร์นิ่ง ๆ แม้เรื่องระหว่างเราคืนนี้จะยังไม่เสร็จ และในใจจะมีความแคลงใจอยู่บ้าง แต่พอฟังว่าเป็นเรื่องอันตรายของคน เธอจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“ฉันไปด้วย... เผื่อมีอะไรให้ช่วย”“เอ่อ... งั้นก็รีบแต่งตัวเลย”คอนโดยูริทางด้านยูริ หลังจากวางสายไป เธอก็ยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า รีบเดินไปจัดแจงรื้อข้าวของในห้องให้กระจัดกระจาย ล้มเก้าอี้และแกล้งทำห้องให้เละเทะที่สุด เพื่อสร้างภาพว่าเกิดเหตุการณ์ทำร้ายร่างกายจริง ๆก๊อก ก๊อก ก๊อกพอเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้น ยูริรีบปาดน้ำตา วิ่งไปเปิดประตูเตรียมโถมตัวเข้ากอดคอปเปอร์เต็มที่“คอปเปอร์! ช่วยยูริด้วย...”แต่ในจังหวะนั้นยูริต้องชะงักกึกไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคอปเปอร์ไม่ได้มาคนเดียว แต่มิเกลเดินตามหลังมาติด ๆ ด้วยความห่วงใย ยูริรีบปรับสีหน้าให้เศร้าหมองน่าสงสารที่สุด ก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดคอปเปอร์ไว้แน่น แล้วร้องไห้โฮออกมา“ฮือออ คอปเปอร์... ยูริกลัวมากเลย มันพยายามจะทำร้ายยูริ ฮึก...”คอปเปอร์ลูบหลังเธอเบา ๆ ปลอบประโลม“ไม่เป็นไรแล้วยูริ ปลอดภัยแ

“ลูกของเราจริง ๆ เขาเป็นลูกของคอปเปอร์ ยูริไม่กล้าบอกวันนั้น เพราะกลัวพ่อเลี้ยงมันจะทำร้ายทั้งคอปเปอร์และลูก ยูริเลยต้องยอมรับความเจ็บปวดโกหกว่าบอกเลิกคอปเปอร์ แล้วก็คลอดแกออกมา พ่อเลี้ยงก็ยังโกรธไม่ยอมรับ จนถึงทุกวันนี้”คอปเปอร์ยืนนิ่งอึ้ง สมองมืดแปดด้านไปหมด แม้เขาจะป้องกันทุกครั้ง แต่นึกย้อนกลับไป ช่วงเวลาและเหตุการณ์มันประจวบเหมาะกันพอดี จนปฏิเสธไม่ลงความรู้สึกสับสน พะวักพะวง และความเจ็บปวดตีรวนขึ้นมาในอก ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย ความสัมพันธ์กับมิเกลกำลังไปได้ด้วยดี และมีความสุขมาก แต่เรื่องลูกที่โผล่ขึ้นมากลางคันทำให้เขาคิดอะไรไม่ออกแม้แต่นิดเดียว“คอปเปอร์... คอปเปอร์ไม่ต้องยอมรับลูกก็ได้นะ ฮึก...” ยูริบีบน้ำตา มองเขาด้วยสายตาเศร้าสุดหัวใจ“ยูริแค่อยากให้คอปเปอร์รู้ความจริง ว่าเรื่องทั้งหมดที่ยูริต้องเจอมา มันเป็นเพราะยูริรักคอปเปอร์กับลูกมากแค่ไหน... ยูริไม่ได้อยากให้คอปเปอร์ต้องหนักใจเลยจริง ๆ ฮึก ๆ ๆ”ยูริร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ ทิ้งตัวลงไปซบหน้ากับเข่าของตัวเองคอปเปอร์ได้แต่นั่งลงข้าง ๆ กุมขมับแน่น หัวใจหนักอึ้งและตื่นตระหนก... เขาไม่ใช่คนเลวร้าย ที่จะใจด

“พ่อครับ... แม่ครับ... ผมมีเรื่องต้องบอก” คอปเปอร์เสียงสั่น ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง“เรื่องอะไรลูก มีปัญหาอะไรกับสนามแข่งหรือเปล่า” อาร์ทีขมวดคิ้วถาม“เปล่าครับพ่อ... แต่เป็นเรื่องยูริ”อาร์ทีกับจีน่าหันมองหน้ากันทันที อาร์ทีถอนหายใจออกมาเบา ๆ“แฟนเก่าแกน่ะเหรอ มีอะไรอีกล่ะ”“ยูริ... คุยกับผมเมื่อเช้า ว่าเธอมีลูกแล้วครับ” คอปเปอร์พูดพลางกุมขมับแน่น“จริงเหรอ แล้วยังไง” คนเป็นแม่เริ่มลางสังหรณ์ไม่ดี“เด็กคนนั้นอายุเก้าเดือนแล้ว... ยูริบอกว่า เขาคือลูกของผม”“ว่าไงนะ!” จีน่าแทบช็อก มือไม้สั่นคว้าแขนสามีไว้แน่น“ลูกแกเหรอคอปเปอร์ นี่แกไปทำหนูยูริท้องไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่!”“อาร์ที... ใจเย็น ๆ ก่อนฟังลูกก่อน” จีน่าเอ่ยเสียงเรียบ แม้ในใจจะตกใจไม่แพ้กัน เธอถอนหายใจยาว“เล่ามาให้หมดมันเกิดอะไรขึ้น”“ยูริบอกว่าวันที่เธอทิ้งผมไป... ไม่ใช่เพราะเธอหมดรัก แต่เพราะพ่อเลี้ยงเธอบังคับ แล้วตอนนั้นเธอกำลังท้องลูกของผมอยู่” คอปเปอร์เงยหน้ามองพ่อกับแม่ น้ำตาคลอเบ้า“มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง!”“ผมป้องกันตลอดนะพ่อ... แต่มันเกิดขึ้นได้ยังไงก็ไม่รู้... เวลาทุกอย่างมันตรงกันหมดเลยแม่ ผมมืดแปดด้านไ

มิเกลไขกุญแจสำรองเปิดประตูห้องให้ด้วยมือที่เริ่มสั่นเทา พอก้าวเข้ามาข้างใน ยูริก็ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างถือสิทธิ์ พี่เลี้ยงอุ้มเด็กตามลงไปนั่งข้าง ๆ ทำเอามิเกลยืนกำมือแน่น หัวใจเต้นถี่ระส่ำจนจุกที่คอยูริช้อนสายตามอง พลางยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ“เด็กคนนี้ชื่อน้องเตอร์... เป็นลูกของฉัน กับคอปเปอร์”คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัว มิเกลยืนอึ้ง หน้าชาจนไร้ความรู้สึก“เธอ... พูดเรื่องบ้าอะไร”“ไม่ได้บ้าหรอกมิเกล ฉันท้องก่อนที่เราจะเลิกกัน” ยูริพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ตอกย้ำทุกคำ“อะไร...นะ”“และที่ฉันพาลูกกลับมาวันนี้ เพราะลูกฉันต้องการพ่อ ต้องการครอบครัวที่อบอุ่น... คอปเปอร์เขาก็รู้เรื่องนี้แล้ว”“ไม่จริง... คอปเปอร์ไม่มีทาง...”“ถ้าเธอไม่เชื่อ วันนี้พ่อกับแม่ของคอปเปอร์ก็กำลังจะเดินทางมาที่นี่” ยูริแทรกขึ้นมาทันที“...”“เมื่อวานท่านทั้งสองเพิ่งเดินทางไปหาฉันกับลูกมาเอง ท่านรับรู้เรื่องหลานคนนี้แล้ว แล้ววันนี้เราก็นัดกันว่าจะมาคุยเรื่องอนาคตของเด็กที่นี่”“ไม่จริง!”“หึ เธอก็คิดเอาก็แล้วกัน ระหว่างฉันกับลูกและผู้หญิงที่พึ่งจะคบกัน เขาจะเลือกใคร จะเห็นใครสำคัญไปกว่ากัน!”“...”“ถ้าเธอเป็