“แผลเล็กน้อย ไม่เป็นไร”เจียงจือเซี่ยแหวกเสื้อเขาออกดู พอเห็นบาดแผลก็สูดหายใจเฮือกแผลไม่ลึกและใส่ยาแล้ว แต่กินพื้นที่กว้างมาก แทบจะลากจากเอวและหน้าท้องไปถึงหัวไหล่“ใครทำพี่บาดเจ็บ? เกิดอะไรขึ้น?”เจียงถิงมองท่าทางร้อนใจของเธอ แววอ่อนโยนวาบผ่านดวงตา“ไม่ใช่เผ่าแมลง เมื่อคืนมีคนแอบสอดแนมอยู่ที่นี่” เขาชะงักไป “ฝีมือไม่ธรรมดา สุดท้ายก็หนีไปได้”เจียงจือเซี่ยชะงักที่นี่งั้นเหรอ? แอบสอดแนมเธอ?ทำให้เจียงถิงบาดเจ็บแล้วยังหนีรอดไปได้ อีกฝ่ายต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกัน?ดูจากเนื้อเรื่องที่พังจนไม่รู้จะพังยังไงแล้ว นอกจากลู่เจวี๋ยที่เติบโตขึ้นในช่วงหลังจนมีพลังระดับนี้ ยังมีใครอีก?จู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นมา สีหน้าหวาดผวาไปชั่วขณะคงไม่ใช่หมอนั่นหรอกนะ?!……บริเวณชานเมืองศูนย์กลาง ภายในห้องเล็กมืดทึบแห่งหนึ่งมู่หัวเย่เซซังพุ่งเข้ามา ก่อนเอื้อมมือกลับไปปิดประตูเขากระชากเสื้อคลุมดำบนตัวออก กัดฟันด้วยสีหน้าเจ็บปวดพลางนวดแขนของตัวเองเจ็บจะตายอยู่แล้วเขาเดินไปข้างเตียง ถอดเสื้อท่อนบนออกอย่างไม่ใส่ใจ เผยแนวกล้ามเนื้อแข็งแรงได้รูปและช่วงเอวหน้าท้องกระชับ แฝงไว้ด้วยพละกำลังที่ติดตัวมา
Baca selengkapnya