All Chapters of ทะลุมิติเป็นเพศเมียไร้ค่า เก็บสามีอสูร SSS: Chapter 221 - Chapter 230

“โอ๊ะ องค์ชายใหญ่มาหาดึกขนาดนี้ มีอะไรเหรอ?”เจียงถิงยืนอยู่หน้าประตู กวาดตามองเขา “คืนนี้นายไปไหนมา?”มู่หัวเย่กะพริบตา ทำหน้าไร้เดียงสา “ไม่ได้ไปไหนเลย ผมจะเดินไปไหนมาไหนตามใจในจักรวรรดิได้ยังไง”สายตาของเจียงถิงเย็นเยียบ เขาไม่พูดอะไรมู่หัวเย่แบมือ ถอนหายใจ “องค์ชายใหญ่ ผมมาขอโทษ ไม่ได้มาสร้างเรื่อง คุณต้องจ้องผมขนาดนี้เลยเหรอ?”ในที่สุดเจียงถิงก็พูดด้วยเสียงทุ้ม “ที่นี่ไม่ใช่สหพันธรัฐ ทางที่ดีนายอย่าสร้างเรื่อง”มู่หัวเย่พยักหน้ารัว ๆ “ได้ ๆ ๆ ผมจะอยู่นิ่ง ๆ รับรองว่าจะไม่ไปไหนมั่ว ๆ พอใจหรือยัง?”เจียงถิงมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนหันหลังเดินจากไปหลังประตูปิด รอยยิ้มบนใบหน้ามู่หัวเย่ก็หายไปทันทีเขาทิ้งตัวลงบนเตียง เอามือทั้งสองรองท้ายทอย แหงนหน้ามองอย่างเหม่อลอยเมื่อกี้ที่บ้านตระกูลเฉิน เขาซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดและเห็นเจียงจือเซี่ยอย่างชัดเจนใบหน้านั้น เขาคุ้นเคยมากคุ้นเคยจนฝังลึกถึงกระดูก ฝังอยู่ในทุกฝันร้ายของเขาการโจมตีจักรวรรดิของเผ่าแมลงเป็นแผนของเขา ช่องทางตลาดมืดในมือเจิงเหวินเหวินก็เป็นเขาที่ให้ ส่วนการที่ไป๋จืออวี้ลอบเข้าดาวหลวงก็เป็นฝีมือของเขาตอนแรกเข

ลูกกระเดือกของเจียงถิงขยับเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ห้ามเธอเธอดึงคอเสื้อของเขาออก เผยให้เห็นรอยประทับพันธสัญญาชัดเจนตรงหน้าอกหืม? ทำไมรูปร่างของรอยประทับถึงดูคล้ายดอกไม้สีขาวดอกเล็กของเธอจัง?รอยประทับพันธสัญญาควรจะแสดงลักษณะของเผ่าพันธุ์ไม่ใช่เหรอ?หรือว่าจะเป็นเพราะพี่ใหญ่เป็นลูกของมนุษย์?ลมหายใจของเจียงถิงหนักขึ้น ลมหายใจอุ่น ๆ ของเพศเมียรินรดหน้าอก ก่อให้เกิดอาการสั่นสะท้านละเอียดเป็นระลอก จนพลังจิตของเขาเริ่มปั่นป่วนเจียงจือเซี่ยมองรอยประทับ ก่อนเงยหน้าขึ้นกะทันหัน“พี่ใหญ่ มีอะไรปิดบังฉันอยู่หรือเปล่า?”ตั้งแต่ทำพันธสัญญากัน เจียงถิงก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพัก ถ้าบอกว่ายุ่งเรื่องสหพันธรัฐก็ฟังขึ้น แต่ทำไมพี่รองที่แทบไม่เคยเข้าไปจัดการเรื่องของราชวงศ์ถึงยุ่งจนไม่เห็นหน้าเหมือนกัน?เธอรู้สึกราง ๆ ว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับตัวเอง แต่ไม่มีใครบอกเธอเลยทั้งพี่ใหญ่พี่รองก็เป็นแบบนี้ ราชินีเพศเมียกับฝ่าบาทก็เช่นกัน แม้แต่เรื่องที่ไป๋จืออวี้ถูกไล่ออกจากดาวหลวง เธอก็เพิ่งรู้วันนี้เองทุกคนอยากปกป้องเธอมากเกินไปแล้วเจียงถิงสบดวงตาใสกระจ่างคู่นั้น ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยมีหลายเรื่องที่ปิด

คนในกองทัพต่างฮือฮากันไม่น้อย แต่ไม่ใช่เพราะเรื่องยศอะไรแต่เป็นเพราะข่าวการรื้อคดีของตระกูลลู่แพร่สะพัดออกไปแล้วตอนแรกลู่เจวี๋ยได้รับการรับเข้ากองทัพเป็นกรณีพิเศษทั้งที่มีสถานะเป็นทาสนักโทษ ซึ่งไม่เคยมีกรณีเช่นนี้มาก่อนเมื่อความผิดของเจียงเสวี่ยได้รับการยืนยัน คดีของตระกูลลู่ก็ได้รับการรื้อฟื้นจนพ้นผิดตามมา ลู่เจวี๋ยจึงไม่ใช่ทาสนักโทษอีกต่อไปแม้ในกองทัพจะยึดความสามารถเป็นหลักมาโดยตลอด ไม่มีใครใส่ใจสถานะทาสนักโทษของเขา แต่คราวนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว“คดีกบฏของตระกูลลู่ได้รับการรื้อฟื้นจนพ้นผิดแล้ว พวกนายได้ยินกันหรือยัง?”“ยังต้องให้ใครบอกอีกเหรอ? ตอนฝึกวันนี้ไม่เห็นหรือไงว่ารอยสักบนหน้าลู่เจวี๋ยหายไปแล้ว แบบนี้ก็ต้องพ้นผิดแล้วแน่นอน!”“โห ตอนเป็นทาสนักโทษหมอนั่นยังคว้าความดีความชอบชั้นหนึ่งมาได้ พอพ้นจากสถานะทาสนักโทษแล้ว กองทัพคงทุ่มเทฝึกฝนเขาเต็มที่แน่!”“นายยังคิดตื้นไป...ฉันว่าอีกไม่กี่ปี หมอนั่นอาจขึ้นไปนั่งตำแหน่งพลเอกได้เลย!”“...ขนาดนั้นเลยเหรอ?”ลู่เจวี๋ยถือใบลาไว้ พอได้ยินเสียงพูดคุยเหล่านั้น ฝีเท้าก็ชะงักเล็กน้อยในที่สุดตระกูลลู่ก็พ้นมลทินอย่างสมบูรณ์แล้วตอนเข

เธอเองก็คิดว่า แค่ฆ่าเจียงเสวี่ยยังไม่พอเลยสักนิดไม่นาน เจียงเสวี่ยก็มีเลือดอาบไปทั่วร่าง แม้แต่แรงจะกรีดร้องก็ไม่เหลือแล้วสุดท้าย เธอก็ฟุบอยู่บนหาดทราย หอบหายใจพลางเงยหน้าขึ้นขอแค่องค์หญิงเพศเมียไร้ค่านี่หายโกรธและยอมไว้ชีวิตเธอก็พอ!“องค์ องค์หญิง พอหรือยัง?”เจียงจือเซี่ยมองสภาพเลือดท่วมตัวของเธอ ก่อนขมวดคิ้วอย่างรู้สึกไม่ค่อยสบายเธอแอบจับมือลู่เจวี๋ยที่อยู่ข้าง ๆ แล้วถามเสียงเบา“สะใจหรือยัง?”เจียงเสวี่ยเงยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดและบาดแผลขึ้นทันทีเธอกำลังถามใคร?!เจียงจือเซี่ยไม่คิดจะเหลือทางรอดให้เธอเลยจริง ๆ เหรอ?!ลู่เจวี๋ยที่ไม่ได้เข้าไปแทรกแซงตั้งแต่ต้นจนจบ ตัวสั่นพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างแรงจะพอได้ยังไง!เขามองเข้าไปในดวงตาขององค์หญิง ขณะที่องค์หญิงก็มองเขาอย่างตรงไปตรงมา รอคอยคำตอบจากเขาเขาส่ายหน้า “ไม่พอ”เจียงเสวี่ยจ้องลู่เจวี๋ยด้วยสายตาอาฆาตเจ้าลูกหมาป่านี่ ยังจะเอาอะไรอีก?!อำนาจตัดสินใจไม่ได้อยู่ในมือเขา แต่อยู่ในมือเจียงจือเซี่ยเธอตัวสั่นพลางตะเกียกตะกายลุกขึ้น แล้วเอื้อมมือไปคว้าชายกระโปรงของเจียงจือเซี่ยแต่ครั้งนี้ เจียงจือเซี่ยหลบออก

ดูแบบนี้แล้ว ลู่เจวี๋ยคนนี้ก็ดูใส่ใจเจียงจือเซี่ยไม่น้อยอีกสามวันก็จะถึงพิธีขององค์หญิงกับสามีเอกแล้ว มีลู่เจวี๋ยคอยปกป้องอยู่ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรถึงตอนนั้นเขาจะจากไป ไปทำเรื่องของตัวเองเหลืออีกสามวัน...เขาหันหน้ากลับมาเงียบ ๆ เหลือบมองเพศเมียที่กำลังอารมณ์ดีและแอบยิ้มอยู่ หัวใจกลับเต้นอย่างหนักหน่วงในห้องน้ำ ลู่เจวี๋ยล้างคราบเลือดบนตัวจนสะอาด ก่อนยืนมองตัวเองในกระจกเขามองซ้ายมองขวา ก่อนเม้มริมฝีปากอย่างกระอักกระอ่วนในที่สุด ความแค้นของตระกูลลู่ก็ได้รับการชำระแล้วตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทุ่มเทสุดกำลัง คือการเป็นคนที่คู่ควรกับองค์หญิงหน้าตาแบบนี้...คงใช้ได้อยู่มั้ง?องค์หญิงจะชอบไหม? แล้วจะชอบไปนานแค่ไหน?เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างกังวล ก่อนรีบจัดการตัวเองจนเรียบร้อยเจียงจือเซี่ยนอนคว่ำอยู่บนเตียง จิ้มเทอร์มินัลส่งข้อความ[หนีไปเงียบ ๆ แบบนี้เลยเหรอ?][ทำไมไม่บอกฉัน!][แม่บอกว่าทะเบียนสมรสของพวกเราเรียบร้อยแล้ว รอพี่กลับมาค่อยประกาศ พี่ยังไม่ได้ดูเลยนะ!]อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว[หนึ่งสัปดาห์ก็กลับแล้ว][อย่าดื้อ]เจียงจือเซี่ยมองสองคำนั้นแล้วส่งเสียงฮึดฮัดสอ