Semua Bab My Engineer ยั่วรักพี่รหัส: Bab 31 - Bab 40

หนึ่งสัปดาห์หลังกลับจากค่าย ข้อเท้าของฉันหายดีจนเดินได้ปกติ และพี่พันก็ส่งข้อความมาตอนสามทุ่มคืนวันพฤหัสด้วยประโยคสั้น ๆ ที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนพันไท: เสาร์นี้ว่างไหมหวาน: ว่างค่ะ มีอะไรเหรอคะพันไท: เดตแค่สามตัวอักษร แต่ฉันกรี๊ดใส่หมอนจนรูมเมทต้องเคาะผนังห้องหวาน: เดตเหรอคะ!พันไท: อืม เดตแรกหวาน: ไปไหนคะพันไท: ไปที่เธอชอบหวาน: ที่ไหนก็ได้เหรอคะพันไท: ที่ไหนก็ได้ฉันนั่งคิดอยู่ครึ่งชั่วโมง ร้านอาหารหรู ๆ ในห้าง? ร้านคาเฟ่ที่ถ่ายรูปสวย? โรงหนัง? สวนสนุก? แต่สุดท้ายคำตอบที่ใจอยากได้จริง ๆ มีแค่ที่เดียวหวาน: ตลาดนัดหลังมหาลัยค่ะสามจุดขึ้นมานานกว่าปกติ ก่อนที่ข้อความจะตามมาพันไท: แน่ใจ?หวาน: แน่ใจค่ะ หวานอยากพาพี่ไปกินทุกร้านที่หวานชอบพันไท: ได้ แต่มีข้อแม้หวาน: อะไรคะพันไท: พี่จ่ายทุกร้าน...เย็นวันเสาร์ ฉันยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกในห้องพักเป็นรอบที่สิบ มายด์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียงดูฉันลองเสื้อผ้ามาแล้วเจ็ดชุด"ชุดนี้ดีไหม""ดี""ชุดเมื่อกี้ล่ะ""ก็ดี""มายด์! ช่วยเลือกจริงจังหน่อยสิ"มายด์ถอนหายใจยาวแล้วลุกขึ้นมาหยิบเดรสลายดอกไม้สีเหลืองอ่อนที่ฉันวางทิ้งไว้ตั้งแต่

สองเดือนก่อนสอบโปรเจกต์จบ พี่พันกลายเป็นคนละคนเขาเข้าแล็บตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ออกจากแล็บตอนเที่ยงคืน บางคืนก็ไม่ได้กลับหอ นอนหลับคาโต๊ะทำงานทั้งที่ยังจับปากกาอยู่ในมือ ข้อความที่เคยส่งมาถามว่ากินข้าวยังทุกเที่ยง กลายเป็นเงียบหายไปทั้งวัน บางวันก็ตอบกลับมาแค่ "อืม" หรือ "ยุ่งอยู่นะ" ตอนสี่ทุ่มฉันเข้าใจ จริง ๆ นะ ฉันเข้าใจว่าโปรเจกต์จบสำคัญแค่ไหน พี่เมฆเองก็เคยเป็นแบบนี้ตอนปีสี่ หายไปจากบ้านเป็นอาทิตย์ กลับมาแค่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อแล้วก็หายไปอีกแต่การเข้าใจ กับการไม่รู้สึกอะไรเลย มันคนละเรื่องกัน"แกโอเคไหม" มายด์ถามตอนเห็นฉันนั่งจ้องโทรศัพท์อยู่ในห้องเรียน"โอเค""ไม่โอเคหรอก" มายด์ว่า "แกจ้องหน้าจอมาตั้งแต่ต้นคาบ อาจารย์สอนไปสามสไลด์แล้ว"ฉันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ถอนหายใจยาว "เขายุ่งน่ะ""แล้ว?""แล้วศุกร์นี้วันเกิดหวาน"มายด์นิ่งไป "เขาจำได้ไหม""ไม่รู้" ฉันตอบเสียงเบา "เขาไม่ได้พูดถึงเลย"...วันศุกร์มาถึงฉันตื่นมาตอนหกโมงเช้า สิ่งแรกที่ทำคือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู มีข้อความอวยพรวันเกิดจากแม่ จากพ่อ จากพี่เมฆที่ส่งสติกเกอร์หมีเต้นมาสิบตัว จากมายด์ จากพี่ฟ้า จากต้น จากพี่ธามกับพี่เตอร์

จดหมายตอบรับเข้าทำงานมาถึงในเช้าวันจันทร์ หนึ่งสัปดาห์หลังรับปริญญาบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศ ตำแหน่งวิศวกรโยธาประจำโครงการ เงินเดือนสูงกว่าเพื่อนร่วมรุ่นเกือบเท่าตัว เพราะคะแนนเกียรตินิยมกับผลงานโปรเจกต์จบที่อาจารย์ที่ปรึกษาส่งชื่อไปแนะนำแต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ"โครงการก่อสร้างสะพานข้ามแม่น้ำ จังหวัดเชียงราย" พี่พันอ่านเอกสารให้ฉันฟังด้วยน้ำเสียงเรียบ ขณะที่เรานั่งอยู่ในร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย "ระยะเวลาสองปี ประจำไซต์งาน""เชียงราย..." ฉันทวนคำ"ขับรถแปดชั่วโมงจากกรุงเทพฯ"ฉันนิ่งไป แก้วชานมในมือเย็นเฉียบจนรู้สึกได้ผ่านฝ่ามือ"สองปีเลยเหรอคะ""สองปี"ความเงียบผ่านไปนาน เสียงเครื่องชงกาแฟดังหวีดหวิวอยู่หลังเคาน์เตอร์ เสียงนักศึกษาโต๊ะข้าง ๆ คุยกันเรื่องสอบกลางภาค ทุกอย่างรอบตัวดำเนินไปตามปกติ มีแค่โต๊ะของเราที่เหมือนเวลาหยุดนิ่ง"พี่จะไม่รับ" พี่พันพูดขึ้นมาฉันเงยหน้าขึ้นทันที "หา?""มีบริษัทอื่นในกรุงเทพฯ ที่ยื่นข้อเสนอมาอีกสองที่" เขาว่า "เงินเดือนน้อยกว่า แต่อยู่ใกล้""แต่บริษัทนี้ดีที่สุดใช่ไหมคะ""...""พี่พัน" ฉันวางแก้วชานมลง "บริษัทนี้ดีที่สุดใช่ไหม"

ชุมชนริมคลองหลังมหาวิทยาลัยเป็นชุมชนเก่าแก่ที่มีบ้านไม้กว่าสองร้อยหลังเรียงรายอยู่สองฝั่งคลอง ทุกปีในฤดูฝน น้ำในคลองจะเอ่อล้นท่วมบ้านเรือนนานเป็นเดือน ชาวบ้านต้องยกของขึ้นที่สูง ต้องเดินลุยน้ำไปทำงาน เด็ก ๆ ต้องพายเรือไปโรงเรียน"ทั้งที่อยู่ห่างจากมหาลัยแค่สองกิโล" ต้นพูดขณะเรายืนมองคลองจากสะพานไม้เก่า ๆ "แต่ไม่เคยมีใครในมหาลัยมาสนใจเลย"ฉันยกกล้องขึ้นถ่ายภาพบ้านไม้ที่ยังมีคราบน้ำท่วมเป็นเส้นสีน้ำตาลอยู่บนผนังสูงเกือบถึงหน้าต่าง แล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบหัวใจสามสัปดาห์ต่อมา ฉันกับต้นลงพื้นที่ชุมชนเกือบทุกวันต้นวัดระดับน้ำ เก็บข้อมูลการระบายน้ำ สำรวจท่อน้ำทิ้งที่อุดตัน ส่วนฉันถ่ายภาพ ถ่ายวิดีโอ สัมภาษณ์ชาวบ้าน ฟังเรื่องเล่าของคุณยายที่อยู่ริมคลองมาเจ็ดสิบปี ฟังเรื่องเด็กผู้ชายที่ต้องพายเรือไปเรียนทุกหน้าฝน ฟังเรื่องลุงที่ตกงานเพราะน้ำท่วมร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซค์เราทำงานเข้าขากันดีกว่าที่คิด ต้นละเอียด ใจเย็น อธิบายเรื่องวิศวกรรมให้ฉันเข้าใจได้ง่าย ๆ ส่วนฉันก็ช่วยให้ต้นคุยกับชาวบ้านได้เป็นกันเองมากขึ้น เพราะต้นเป็นคนพูดน้อย ขี้อาย แต่พอมีฉันอยู่ด้วย ชาวบ้านก็เปิดใจเล่าเรื่องให้ฟ

"พี่ไม่เชื่อหวานใช่ไหม" ฉันถามเสียงสั่นพี่พันไม่ตอบ เขาหันหน้าหนีไปมองกำแพงวัด กรามแกร่งขบแน่นจนเห็นเส้นเลือดตรงขมับ"ตอบหวานสิคะ พี่ไม่เชื่อหวานใช่ไหม""พี่เชื่อ" เขาพูดเสียงเบา "แต่พี่ไม่เชื่อมัน""ต้นไม่ได้ทำอะไรผิด!""มันเคยบอกว่าชอบเธอ ต่อหน้าคนทั้งค่าย""แล้วมันก็จบไปแล้ว! ต้นยอมรับแล้ว! ต้นยังจับมือพี่ บอกให้พี่ดูแลหวานเลยนะ!""แล้วทำไมมันต้องมาทำโปรเจกต์กับเธอ" เสียงของเขาสูงขึ้นเป็นครั้งแรก "ทั้งมหาลัยมีนักศึกษาเป็นหมื่นคน ทำไมต้องเป็นมัน""เพราะหัวข้อมันตรงกัน! เพราะต้นเป็นเพื่อน! เพราะหวานไม่รู้จักใครในคณะอื่นนอกจากต้น!""เธอรู้จักเพื่อนพี่ทั้งแก๊ง""พวกพี่จบไปหมดแล้ว!"ความเงียบตกลงมาระหว่างเรา หนักอึ้งยิ่งกว่าก้อนหิน"ใช่" พี่พันพูดในที่สุด เสียงเบาลงจนเกือบเป็นกระซิบ "พี่จบไปแล้ว พี่อยู่ไกลแปดร้อยกิโล พี่ไม่ได้อยู่ข้างเธอ ส่วนมันอยู่ทุกวัน""พี่พัน...""พี่รู้ว่ามันเป็นคนดี" เขาพูดต่อ ไม่ได้มองหน้าฉัน "พี่รู้ว่ามันไม่ได้ตั้งใจทำอะไร แต่พี่ทนไม่ได้ ทนไม่ได้ที่มันได้อยู่ตรงนั้นในที่ที่พี่ควรจะอยู่ ได้เห็นเธอหัวเราะทุกวันในขณะที่พี่ได้เห็นแค่ผ่านจอโทรศัพท์วันละสามนาที ได้ก