คืนก่อนวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันนอนไม่หลับเลยสักนิดฉันพลิกตัวไปทางซ้าย นึกถึงสูตรอนุพันธ์ พลิกไปทางขวา นึกถึงความน่าจะเป็น นอนหงายมองเพดานก็เห็นตัวเลขลอยไปลอยมาเต็มไปหมด ทั้งที่สามเดือนที่ผ่านมา ฉันทำโจทย์ในสมุดปกน้ำตาลของพี่พันจนครบทุกหน้า ทำซ้ำจนกระดาษเปื่อย และไม่ลืมเครื่องหมายลบมาสองสัปดาห์เต็มแล้วตีหนึ่ง ฉันลุกไปเปิดตู้เย็นหาอะไรกิน แต่แค่เห็นขนมปังไส้ครีมก็รู้สึกพะอืดพะอมจนต้องปิดตู้กลับเหมือนเดิม นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เบาหวานไม่อยากกินอะไรเลยตีสอง โทรศัพท์บนหัวเตียงสั่นเบา ๆพันไท: ยังไม่นอนไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการบอกเล่า เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าฉันกำลังทำอะไรหวาน: พี่รู้ได้ไงคะพันไท: ไฟห้องเธอยังเปิดฉันเบิกตากว้าง รีบลุกไปแหวกม่านหน้าต่างดู ข้างล่างหน้ารั้วบ้านไม่มีรถสีดำ ไม่มีใครยืนอยู่ ฉันกำลังจะพิมพ์ด่าว่าหลอกกันอีกแล้ว ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาก่อนพันไท: ไอ้เมฆบอก มันลุกมาเข้าห้องน้ำฉันหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ท้องยังปั่นป่วนหวาน: หวานนอนไม่หลับค่ะ กลัวสอบไม่ได้สามจุดขึ้นมานานกว่าปกติ ก่อนที่ข้อความยาวที่สุดที่เขาเคยส่งให้ฉันจะปรากฏบนหน้าจอพันไท: เธอทำโจทย์
Baca selengkapnya
Masuk
