Semua Bab My Engineer ยั่วรักพี่รหัส: Bab 41 - Bab 50

รถทัวร์วีไอพีออกจากสถานีขนส่งหมอชิตตอนสามทุ่มครึ่งตรงเวลาฉันนั่งเบาะเดี่ยวริมหน้าต่างชั้นบน กอดกระเป๋าเป้ใบเล็กไว้แน่น ข้างในมีเสื้อผ้าแค่สองชุด แปรงสีฟัน โทรศัพท์ สายชาร์จ และของสำคัญอีกสามอย่างหนึ่ง กล่องรองเท้าที่ใส่กระดาษโน้ตสามสิบแผ่นจากคืนที่เขาง้อฉันด้วยนมสตรอว์เบอร์รี่สอง กล่องนมสตรอว์เบอร์รี่กล่องที่หนึ่งร้อยห้าสิบสาม กล่องที่ฉันไม่กล้าแกะมาตลอดสามวันสาม กล่องข้าวที่แม่ทำให้ตอนรู้ว่าฉันจะไปเชียงราย กะเพราหมูกรอบกับไข่ดาวไม่สุกสองฟอง ห่อด้วยผ้าขาวม้าสามชั้นเพื่อเก็บความอุ่น"บอกพันว่าแม่ทำให้" แม่พูดตอนส่งกล่องข้าวให้ที่ประตูบ้าน "บอกว่าแม่ไม่โกรธ แต่ถ้าทำลูกแม่ร้องไห้อีก แม่จะไม่ทอดไข่ให้กินอีกเลย"ฉันหัวเราะทั้งน้ำตาตอนกอดแม่ลารถวิ่งผ่านความมืดไปเรื่อย ๆ ผ่านอยุธยา ผ่านนครสวรรค์ ผ่านปั๊มน้ำมันที่พี่ธามบอกว่าเจอพี่พันจอดหลับอยู่ ฉันมองปั๊มนั้นผ่านหน้าต่างรถตอนรถแล่นผ่าน แล้วนึกภาพผู้ชายแขนเข้าเฝือกคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่ในรถเก๋งสีดำ ทั้งที่ไม่ได้นอนมาสองวันน้ำตาไหลลงมาอีกรอบฉันไม่ได้นอนเลยตลอดคืน นั่งซ้อมคำพูดในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะบอกเขาว่าอะไรก่อนดี ขอโทษ? คิดถึง? หรือจะต่

ฉันอยู่ที่เชียงรายสามวันสามวันที่ได้เห็นพี่พันทำงาน ได้นั่งดูเขายืนชี้นิ้วสั่งงานคนงานด้วยแขนข้างเดียว ได้ป้อนข้าวเขาทุกมื้อจนป้าแม่ครัวยิ้มไม่หุบ ได้นั่งริมแม่น้ำตอนพระอาทิตย์ตกดูสะพานที่กำลังเติบโตขึ้นทีละนิด และได้คุยกันทุกเรื่องที่ไม่เคยได้คุยตลอดห้าเดือนที่ผ่านมาตอนเขาไปส่งที่สถานีขนส่งวันอาทิตย์ เขาไม่ได้ขับรถ เพราะแขนยังเข้าเฝือก แต่นั่งรถสองแถวของลุงฟันหลอไปส่งด้วยกัน"แฟนกันใช่ไหม" ลุงถามเมื่อเห็นเราสองคนนั่งจับมือกันอยู่ท้ายรถ"ครับ" พี่พันตอบทันที"วันศุกร์ที่แล้วหนูนั่งรถลุงมา ร้องไห้ไปตลอดทาง" ลุงหัวเราะ "วันนี้ยิ้มไปตลอดทาง ดีแล้ว ๆ"พี่พันหันมามองฉัน ฉันหลบตาด้วยความอาย แต่มือที่จับกันไว้ไม่ได้ปล่อยเลยจนถึงสถานี...กลับมาถึงกรุงเทพฯ วันจันทร์ ฉันพบว่าสารคดีเรื่องน้ำท่วมชุมชนริมคลองของฉันกับต้นได้รับเลือกให้เข้ารอบสุดท้ายของการประกวดสารคดีระดับมหาวิทยาลัย และจะประกาศผลในอีกสองสัปดาห์ต้นส่งข้อความมาแสดงความยินดี แต่ทุกข้อความดูสั้นและห่างเหินกว่าทุกครั้งต้น: ยินดีด้วยนะหวาน เข้ารอบแล้วหวาน: ยินดีด้วยเหมือนกันนะต้น เป็นงานของเราสองคนต้น: อืมฉันมองข้อความนั้นแล้วร

กลางเดือนมกราคม พี่พันโทรมาหาฉันตอนสามทุ่มตามเวลาปกติ แต่น้ำเสียงไม่ปกติ"หวาน มีเรื่องจะบอก"ฉันวางปากกาลง หันหน้าเข้าหาจอโทรศัพท์เต็มที่ ตั้งแต่สัญญาข้อสองว่ารู้สึกยังไงต้องพูดออกมา เวลาที่เขาบอกว่ามีเรื่องจะบอก ฉันรู้ว่าต้องตั้งใจฟัง"เรื่องอะไรคะ""บริษัทส่งวิศวกรเครื่องกลมาเพิ่มที่ไซต์หนึ่งคน" เขาพูด "ดูแลเรื่องเครนกับเครื่องจักรหนัก ประจำไซต์จนจบโครงการ""แล้ว?""คนที่มาคือปริม"ความเงียบผ่านไปครู่หนึ่ง ฉันรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่บิดตัวอยู่ในท้อง ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความหึงหวง แต่เป็นความกังวลจาง ๆ ที่แทรกเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ"พี่ปริมทำงานบริษัทเดียวกับพี่เหรอคะ""เพิ่งย้ายมา" เขาว่า "บริษัทเก่าของปริมปิดตัว พี่ไม่รู้มาก่อนว่าปริมสมัครที่นี่ เพิ่งรู้เมื่อเช้าตอนเจอหน้ากันในห้องประชุม"ฉันมองหน้าเขาผ่านจอโทรศัพท์ เขามองตรงมาที่ฉัน ไม่หลบตา ไม่อึกอัก เหมือนคนที่ไม่มีอะไรต้องปิดบัง"แล้วพี่รู้สึกยังไงคะ" ฉันถามพี่พันนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "อึดอัดนิดหน่อย""ทำไมอึดอัดคะ""เพราะกลัวเธอจะไม่สบายใจ" เขาตอบตรง ๆ "พี่รู้ว่าเธอกับปริมคุยกันแล้วตั้งแต่ก่อนค่าย แต่การทำงานด้วยกันทุกวันใน

สงกรานต์ปีนั้น พี่พันลางานสี่วันกลับลงมาจากเชียงราย และพูดประโยคที่ทำให้ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน"ไปบ้านพี่ที่สุพรรณ ไปไหว้แม่""ไปไหว้แม่เฉย ๆ เหรอคะ""ไปกินข้าว ไปนอนค้างสองคืน" เขาว่า "แม่อยากรู้จักเธอ"ฉันกลืนน้ำลายดังเอื๊อกที่ผ่านมา ฉันเจอน้าลำดวนแค่ไม่กี่ครั้ง ครั้งแรกวันรับปริญญาของพี่พัน ครั้งต่อมาตอนพี่พันพาไปไหว้ที่ร้านช่วงเดือนแรก ๆ ที่เขาไปทำงานเชียงราย ทุกครั้งน้าลำดวนรับไหว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย พูดกับฉันไม่เกินห้าประโยค และไม่เคยยิ้มให้เลยสักครั้ง"แม่พี่ชอบหวานไหมคะ"พี่พันนิ่งไปนิดหนึ่ง "แม่ไม่ได้ไม่ชอบ""แต่ก็ไม่ได้ชอบใช่ไหม""แม่พี่ไม่ค่อยแสดงออก" เขาพยายามอธิบาย "ตั้งแต่พ่อตาย แม่เลี้ยงพี่คนเดียว ทำร้านคนเดียว ต้องแข็งแรง ต้องดุ ไม่อย่างนั้นคนจะเอาเปรียบ""แล้วหวานต้องทำยังไงคะ""เป็นตัวเอง" เขาจับมือฉัน "แค่นั้นพอ"...บ้านของพี่พันอยู่ในอำเภอเล็ก ๆ ของจังหวัดสุพรรณบุรี เป็นตึกแถวสามชั้นริมถนนสายหลัก ชั้นล่างเป็นร้านขายวัสดุก่อสร้างชื่อ "ลำดวนวัสดุ" ข้างในอัดแน่นไปด้วยถุงปูน เหล็กเส้น ท่อพีวีซี กระเบื้อง สีทาบ้าน และสารพัดอุปกรณ์ช่าง ชั้นสองกับชั้นสามเป็นที่อยู่อาศัย

สะพานข้ามแม่น้ำที่เชียงรายสร้างเสร็จเร็วกว่ากำหนดสี่เดือนข่าวนี้มาถึงฉันในคืนวันอังคารต้นเดือนพฤศจิกายน ตอนพี่พันโทรวิดีโอคอลมาตามเวลาปกติ แต่คราวนี้ไม่ได้โทรมาจากห้องพักในแคมป์ ไม่ได้โทรจากรถกระบะ แต่โทรมาจากกลางสะพานข้างหลังเขาคือพื้นสะพานคอนกรีตที่เพิ่งปูเสร็จใหม่เอี่ยม ไฟถนนเรียงเป็นแนวยาวสุดลูกหูลูกตา สะท้อนลงบนผิวแม่น้ำเป็นแสงระยิบระยับ ลมพัดผมเขาปลิวไปมา"เสร็จแล้ว" เขาพูด ยิ้มกว้างจนตาหยี"สะพานเสร็จแล้วเหรอคะ!""เสร็จแล้ว" เขาหมุนกล้องให้ฉันดูสะพานทั้งตัว "ทดสอบรับน้ำหนักผ่านเมื่อบ่าย อาทิตย์หน้าพิธีเปิด"ฉันกรี๊ดจนมายด์ที่ตอนนี้เป็นแฟนพี่เมฆอย่างเป็นทางการแล้ว ต้องเคาะผนังห้องมาเตือน"แล้วพี่ล่ะคะ หลังจากนี้พี่ต้องไปไซต์ไหนต่อ"พี่พันนิ่งไปนิดหนึ่ง แล้วก็ยิ้มกว้างขึ้นอีก"บริษัทเลื่อนตำแหน่งพี่เป็นวิศวกรอาวุโส" เขาพูด "ย้ายไปประจำสำนักงานใหญ่""สำนักงานใหญ่... อยู่ที่ไหนคะ""กรุงเทพฯ"ฉันนิ่งไปทั้งตัว โทรศัพท์ในมือสั่นเบา ๆ"พี่จะกลับมาแล้วเหรอคะ""กลับแล้ว" เขาพูดเสียงเบา "หลังพิธีเปิดสะพาน พี่ขับรถกลับกรุงเทพฯ แล้วไม่ต้องขับกลับขึ้นมาอีก"ฉันร้องไห้ออกมาตรงนั้น ร้องไห้จน