All Chapters of My Engineer ยั่วรักพี่รหัส: Chapter 21 - Chapter 30

ประชุมใหญ่ครั้งสุดท้ายก่อนออกค่ายจัดขึ้นที่ห้องเรียนรวมขนาดสองร้อยที่นั่งของคณะวิศวะ นักศึกษาที่ลงชื่อไปค่ายทั้งหมดหนึ่งร้อยสิบสองคน วิศวะหกสิบ นิเทศห้าสิบสอง นั่งรวมกันจนเต็มห้อง เสียงพูดคุยดังจอแจเหมือนตลาดนัดตอนเย็นจนกระทั่งพี่พันเดินขึ้นไปยืนหน้าห้องไม่ต้องใช้ไมค์ ไม่ต้องตะโกน แค่เขายืนนิ่ง ๆ มองไปรอบห้องสามวินาที ทั้งห้องก็เงียบกริบเหมือนมีคนกดปุ่มปิดเสียง"ค่ายปีนี้ไปบ้านห้วยน้ำใส อำเภอบ่อเกลือ จังหวัดน่าน" เขาเริ่มพูด พลางกดรีโมตเปลี่ยนสไลด์บนจอโปรเจกเตอร์ เป็นภาพหมู่บ้านเล็ก ๆ กลางหุบเขาเขียวขจี "หมู่บ้านนี้มีหกสิบหลังคาเรือน หน้าแล้งน้ำไม่พอใช้ หน้าฝนน้ำป่าไหลหลาก ชาวบ้านขอให้เราสร้างฝายชะลอน้ำสองตัว กับซ่อมห้องเรียนโรงเรียนประถมหนึ่งห้อง"ภาพต่อไปเป็นลำห้วยที่แห้งขอด หินแตกระแหง ภาพถัดมาเป็นห้องเรียนไม้เก่า ๆ หลังคารั่วจนเห็นท้องฟ้า เด็ก ๆ นั่งเรียนบนพื้นที่เปียกน้ำฝน ทั้งห้องเงียบลงอีกระดับ"ค่ายสิบวัน" พี่พันพูดต่อ "นอนเต็นท์ อาบน้ำห้วย ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไฟฟ้ามีแค่ที่ศาลากลางหมู่บ้าน ใครรับไม่ได้ ถอนชื่อได้ตอนนี้ ไม่มีใครว่า"ไม่มีใครยกมือ"ดี" เขาพยักหน้า "ปริม ต่อเรื

บ้านห้วยน้ำใสสวยกว่าในรูปหลายเท่าหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่กลางหุบเขาเขียวขจี บ้านไม้ยกใต้ถุนสูงเรียงรายอยู่สองฝั่งถนนดินแดง ไก่เดินคุ้ยเขี่ยอยู่ตามลาน ควันไฟจากเตาฟืนลอยขึ้นจากหลังคาบ้านแทบทุกหลัง และเสียงลำห้วยไหลดังซู่ซ่าอยู่ไม่ไกลทันทีที่รถบัสจอดลงที่ลานหน้าศาลากลางหมู่บ้าน เด็ก ๆ ร่วมสามสิบคนก็วิ่งกรูกันออกมาจากบ้านทุกหลัง ยืนเกาะกันเป็นกลุ่มมองพวกเราด้วยดวงตาใสแป๋ว บางคนยิ้มเขิน ๆ บางคนแอบอยู่หลังขาแม่ฉันลงจากรถพร้อมถุงขนมของแม่ที่ยังเหลืออีกเกือบครึ่ง มองหน้าเด็ก ๆ แล้วก็ทำในสิ่งที่ทำเป็นอัตโนมัติ"ใครอยากกินข้าวเกรียบบ้าง"สามสิบมือยกขึ้นพร้อมกันไม่ถึงสิบนาที ถุงขนมก็เกลี้ยง ส่วนฉันก็กลายเป็นคนที่เด็กทั้งหมู่บ้านเดินตามต้อย ๆ ไปทุกที่ เด็กผู้หญิงตัวเล็กที่สุดชื่อน้องฝ้าย อายุห้าขวบ เกาะชายเสื้อฉันไม่ยอมปล่อยตั้งแต่วินาทีแรก"พี่หวานชื่อเหมือนขนมเลย" น้องฝ้ายพูดด้วยสำเนียงเหนือน่ารัก"ใช่จ้ะ พี่ชื่อหวาน""พี่หวานกินขนมเก่ง""ใช่จ้ะ เก่งที่สุดในโลกเลย"น้องฝ้ายหัวเราะคิกคักจนตาหยี ฉันอุ้มเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วหันไปเห็นพี่พันยืนมองอยู่ตรงหน้ารถบัส มุมปากยกขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนจะ

คืนที่ห้าของค่าย ฝายตัวแรกสร้างเสร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง หลังคาห้องเรียนเปลี่ยนสังกะสีใหม่เรียบร้อย ทุกคนเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว พี่พันเลยประกาศให้คืนนี้เป็นคืนพักผ่อน ไม่มีประชุมสรุปงาน ไม่มีเตรียมงานพรุ่งนี้ มีแค่กองไฟกับวงสนทนาลานหน้าศาลากลางหมู่บ้านถูกจัดเป็นวงกลมรอบกองไฟขนาดใหญ่ นักศึกษาร้อยกว่าคนนั่งล้อมวงบนเสื่อที่ชาวบ้านเอามาปูให้ เปลวไฟสีส้มเต้นระบำอยู่กลางวง ลมหนาวจากยอดดอยพัดลงมาจนทุกคนต้องห่มผ้าห่มคลุมไหล่ ข้างบนฟ้า ดาวนับล้านดวงส่องประกายระยิบระยับแบบที่ไม่มีวันได้เห็นในกรุงเทพฯฉันนั่งอยู่ระหว่างมายด์กับน้องฝ้ายที่ตามมานอนตักไม่ยอมกลับบ้าน ฝั่งตรงข้ามของกองไฟ พี่พันนั่งอยู่กับแก๊งวิศวะ เปลวไฟสะท้อนอยู่บนใบหน้าคมเข้มจนดูอ่อนโยนลงกว่าทุกวันทุกครั้งที่ฉันมองข้ามกองไฟไป ก็จะเจอสายตาของเขามองกลับมาเสมอ"เล่นเกมกัน!" พี่เตอร์ประกาศเสียงดัง ยกขวดน้ำพลาสติกเปล่าขึ้นโชว์ "หมุนขวด! ปลายขวดชี้ใคร คนนั้นต้องเลือกจริงหรือกล้า!"ทุกคนโห่ร้องตอบรับ พี่เตอร์วางขวดลงบนแผ่นไม้กลางวงแล้วหมุนแรง ๆ ขวดหมุนติ้วอยู่หลายรอบ ก่อนจะค่อย ๆ ช้าลง และหยุดชี้ไปที่น้องนิเทศคนหนึ่ง"จริงหรือกล้า!""จริง!"

คืนสุดท้ายของค่าย ทั้งหมู่บ้านจัดงานเลี้ยงขอบคุณนักศึกษาที่ลานศาลากลาง มีอาหารพื้นเมืองเต็มโต๊ะ มีวงดนตรีพื้นบ้านเล่นซึง สะล้อ และกลองเต่งถิ้ง เด็ก ๆ ในหมู่บ้านออกมาฟ้อนรำต้อนรับ และผู้เฒ่าผู้แก่ก็นั่งเรียงแถวยิ้มแย้มอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกตรงมุมศาลา ข้อเท้าข้างขวาพันผ้ายืดไว้แน่น ไม้ค้ำยันที่ชาวบ้านทำให้จากไม้ไผ่วางพิงอยู่ข้าง ๆ น้องฝ้ายนั่งอยู่บนตัก ป้อนข้าวเหนียวมะม่วงให้ฉันทีละคำเหมือนเป็นพยาบาลตัวน้อยตลอดทั้งวัน พี่พันไม่ได้คุยกับฉันมากนัก เขาวุ่นอยู่กับการตรวจรับงานฝายตัวที่สองที่เพิ่งเสร็จสมบูรณ์ ตรวจห้องเรียนที่ซ่อมเรียบร้อย และเตรียมการเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้ แต่ทุกครั้งที่เดินผ่าน เขาจะหยุดมองข้อเท้าของฉันหนึ่งครั้ง ถามว่าเจ็บไหมหนึ่งครั้ง แล้วก็เดินไปทำงานต่อ"พี่หวาน" น้องฝ้ายกระซิบ "พี่คนตัวสูงมองพี่หวานอีกแล้ว"ฉันหันไปมอง พี่พันยืนอยู่ตรงขอบลาน มือถือแก้วน้ำ สายตาจับจ้องมาที่ฉันเหมือนทุกครั้ง พอถูกจับได้ เขาก็ไม่หลบสายตาเหมือนเคย แต่กลับเดินตรงมาหา"น้องฝ้าย ไปหาแม่ก่อนนะ" เขาพูดเสียงนุ่มกับเด็กน้อยน้องฝ้ายมองหน้าเขา มองหน้าฉัน แล้วก็กระโดดลงจากต

รถบัสกลับถึงมหาวิทยาลัยตอนตีห้าครึ่ง ฉันหลับมาตลอดทางบนไหล่ของพี่พัน ตื่นมาก็เห็นแสงไฟสีส้มของตึกกิจกรรมนักศึกษาและเพื่อน ๆ ที่กำลังทยอยขนกระเป๋าลงจากรถและเห็นใครบางคนยืนกอดอกพิงรถเก๋งสีเทาคันเก่าอยู่ในลานจอดพี่เมฆ"ตายแล้ว..." ฉันพึมพำพี่พันมองตามสายตาฉันออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที เหมือนนักเรียนที่เห็นครูฝ่ายปกครองยืนรออยู่หน้าประตูโรงเรียน"มันรู้แล้ว" พี่พันพูดเสียงต่ำ"รู้ได้ไงคะ"พี่พันยื่นโทรศัพท์ให้ฉันดู ในกลุ่มแชตของแก๊งวิศวะ มีรูปถูกส่งมาตั้งแต่เมื่อวานบ่าย เป็นรูปจากพิธีบายศรีสู่ขวัญ มือสองข้างที่ผูกฝ้ายขาววางซ้อนกันอยู่บนตักของเขา คนส่งคือพี่เตอร์ พร้อมข้อความว่า "ไอ้เมฆ น้องสาวมึงโดนขโมยแล้วนะครับ"ข้อความตอบจากพี่เมฆมีแค่คำเดียว ส่งมาตั้งแต่เมื่อวานบ่ายสามโมง และไม่มีใครในกลุ่มกล้าพิมพ์อะไรต่ออีกเลย"เออ""แค่ 'เออ' เฉย ๆ?" ฉันมองหน้าจอ "แปลว่าอะไรคะ""ไม่รู้" พี่พันลุกขึ้นยืน สูดหายใจลึก ๆ เหมือนกำลังจะกระโดดลงน้ำเย็น "แต่เดี๋ยวก็รู้"...พอลงจากรถ พี่เมฆเดินตรงเข้ามาหาเราทันที ไม่มองฉันเลยสักแวบ สายตาจับจ้องอยู่ที่พี่พันเพียงคนเดียว"มึง" พี่