บททั้งหมดของ My Engineer ยั่วรักพี่รหัส: บทที่ 1 - บทที่ 10

เวลาผ่านไปอีกหลายเดือน จนกระทั่งวันหนึ่ง... วันที่ฉันตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เพื่อสารภาพความในใจกับพี่พีทเทอมนี้แก๊งของพี่เมฆรับสอนพิเศษให้น้อง ๆ ม.6 ที่โรงเรียนเก่าทุกเย็นวันพุธ เพราะเป็นศิษย์เก่าที่อาจารย์ฝ่ายวิชาการรักนักรักหนา และนั่นก็ทำให้ฉันได้เห็นหน้าพี่พีทบ่อยขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า บ่อยจนความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกมาตลอดสิบกว่าปีเริ่มล้นออกมาจนเก็บไม่อยู่คืนก่อนหน้านั้น ฉันนั่งเขียนจดหมายจนเกือบตีสอง เขียนแล้วขยำ ขยำแล้วเขียนใหม่ จนกระดาษในถังขยะกองพูนเป็นภูเขา สุดท้ายก็ตัดสินใจไม่ใช้จดหมาย เพราะกลัวว่าถ้ายื่นให้แล้วเขาเอาไปอ่านทีหลัง ฉันจะไม่มีโอกาสได้เห็นสีหน้าของเขาเลยฉันยืนซ้อมพูดหน้ากระจกห้องน้ำอยู่สามรอบ ซ้อมจนแม่เคาะประตูถามว่าคุยกับใคร แล้วก็ซ้อมอีกรอบในใจตอนนั่งเรียนวิชาภาษาไทย จนครูเรียกให้ตอบคำถามแล้วฉันเผลอพูดว่า "ชอบค่ะ" ออกไปกลางห้อง เพื่อนหัวเราะกันทั้งชั้น แต่ฉันไม่สนใจหรอก เพราะวันนี้ฉันมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นมากนักเย็นวันพุธ หลังเลิกติว ฉันส่งข้อความไปขอให้พี่พีทมาเจอที่ใต้ต้นหางนกยูงหลังโรงเรียน ต้นไม้เก่าแก่ที่ออกดอกสีส้มแดงทุกฤดูร้อน

หลังจากวันนั้นฉันเริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับพี่พันไท...ไม่ใช่เพราะเขาหล่อ ไม่ใช่เพราะเขาเป็นอดีตรุ่นพี่สุดฮอตที่ใคร ๆ ในโรงเรียนก็กรี๊ด แต่เป็นเพราะช่วงนี้เขาโผล่มาให้เห็นหน้าบ่อยเกินไป บ่อยจนผิดสังเกต..."เบาหวาน!"ฉันที่กำลังก้าวขาออกจากห้องสมุดถึงกับหลับตาปี๋ ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นเสียงใคร "อะไรอีกคะพี่พัน""ซื้ออะไรมา"ฉันรีบกอดถุงขนมในมือแน่นขึ้น "ไม่บอกค่ะ""กวน... จะกินคนเดียวว่างั้น?""ใช่ค่ะ หวานซื้อเอง"พี่พันไทสาวเท้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มมองทะลุถุงพลาสติกในมือฉัน "ขนมปังไส้ครีม ช็อกโกแลตหน้านิ่ม แล้วก็ชานมไข่มุก"ฉันอ้าปากค้าง "พี่รู้ได้ไงอ่ะ แอบดูเหรอ"นิ้วแกร่งส่งมาเคาะหน้าผากฉันเบา ๆ หนึ่งที "โง่จริง""เอ้า พี่ด่าหวานอีกละ""ก็เดาเอา... เพราะเธอซื้อเมนูซ้ำ ๆ เหมือนเดิมทุกวัน"ฉันหน้าแดงแปร๊ดทันที ก็จริงอย่างที่เขาว่า... ฉันกินเมนูเดิมแทบจะทุกวันจนแทบกลายเป็นโลโก้ประจำตัวไปแล้ว"เอามานี่""ไม่ให้!""แบ่งหน่อย""ไม่ค่ะ""ใจร้ายว่ะ""เรื่องของหวาน" ฉันเชิดหน้าใส่แล้วรีบจ้ำอ้าวหนี ทว่ายังไม่ทันไปได้ไกล มือหนาก็ตวัดคว้าถุงขนมจากมือฉันไปหน้าตาเฉย "พี่พัน!""หิว""หิวก็ไปซื้อเ

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นเร็วกว่าปกติเกือบหนึ่งชั่วโมง ไม่ใช่เพราะมีสอบ ไม่ใช่เพราะมีธุระสำคัญ... แต่เป็นเพราะข้อความสั้น ๆ จากใครบางคนเมื่อคืนนี้ที่บอกว่าจะมารับพี่พันไทแค่คิดถึงชื่อนี้ ฉันก็แทบอยากเอาหมอนฟาดหน้าตัวเอง จะตื่นเต้นไปทำไมเนี่ย! ก็แค่เพื่อนของพี่ชายมารับไปโรงเรียนตามประสาคนรู้จักเท่านั้นเองฉันยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกเป็นรอบที่สาม ก้มสำรวจชุดนักเรียนอย่างถี่ถ้วน เรียบร้อยดี ผมยาวถักเปียเรียบร้อย กระเป๋านักเรียนจัดพร้อม ทุกอย่างดูเป็นปกติ... ยกเว้นจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติไปหมด"หวาน! ลงมาได้แล้ว!" เสียงพี่เมฆร้องเรียกจากชั้นล่าง"มาแล้วค่ะ!" ฉันรีบคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งลงบันได แต่พอเปิดประตูออกมาถึงหน้าบ้านก็ต้องหยุดกึกรถยนต์สีดำสนิทจอดนิ่งอยู่หน้ารั้ว เจ้าของรถยืนพิงประตูฝั่งคนขับ เสื้อช็อปวิศวะพาดไว้บนแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือกำลังไถโทรศัพท์ ใบหน้าหล่อคมคายเงยขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงประตู ร่างสูงกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าจนฉันต้องก้มมองตัวเองตามโดยอัตโนมัติ"ทำไมมองแบบนั้นคะ""ช้า""อะไรนะ""ให้รอตั้งนาน"ฉันอ้าปากค้าง "พี่เพิ่งมาถึงไม่ถึงห้านาทีเองนะ!""สำหรับพี่ มันนา

ห้าโมงเย็นตรง เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้นพร้อมกับเสียงเฮของเด็ก ม.6 ทั้งตึก ฉันเก็บหนังสือใส่กระเป๋าช้า ๆ ใจหนึ่งก็อยากรู้ว่าต้นจะให้อะไร อีกใจก็คอยชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่าง เผื่อจะเห็นรถสีดำคันคุ้นตาจอดอยู่หน้าประตูโรงเรียน"หวาน" ต้นเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะ "ไปคุยกันที่ม้านั่งใต้ต้นจามจุรีได้ไหม ในห้องคนเยอะ"ฉันพยักหน้าแล้วเดินตามเขาออกไป ลมเย็นช่วงปลายฝนต้นหนาวพัดเอาใบจามจุรีปลิวร่วงลงมาเป็นสาย ต้นนั่งลงที่ปลายม้านั่งข้างหนึ่ง ส่วนฉันนั่งอีกข้าง เขาล้วงอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วยื่นให้ด้วยสองมือมันเป็นสมุดเล่มหนา ปกสีฟ้าอ่อน มีสติกเกอร์รูปขนมปังแปะอยู่มุมขวา"อะไรเหรอ""เปิดดูสิ"ฉันเปิดหน้าแรก แล้วต้องเบิกตากว้าง ข้างในเป็นสรุปเนื้อหาคณิตศาสตร์สำหรับสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เขียนด้วยลายมือเรียบร้อยทุกหน้า มีสูตร มีตัวอย่าง มีวงกลมสีแดงตรงจุดที่ออกสอบบ่อย และมุมกระดาษทุกหน้ามีรูปการ์ตูนตัวกลม ๆ ถือป้ายให้กำลังใจเล็ก ๆ อย่าง "สู้ ๆ นะ" "อีกนิดเดียว" "เก่งที่สุด""ต้นเขียนเองทั้งหมดเลยเหรอ""อืม ตั้งแต่ต้นเทอม" ต้นเกาท้ายทอยเขิน ๆ "เห็นหวานบ่นว่าเรื่องแคลคูลัสยากตลอด เลยสรุปให้ แบบที่

สองสัปดาห์ผ่านไปกับการติวทุกวันอังคารและพฤหัส คะแนนสอบย่อยวิชาเลขของฉันขยับจากเจ็ดคะแนนเต็มยี่สิบ ขึ้นมาเป็นสิบสาม แล้วก็สิบหก จนครูประจำวิชาถึงกับเรียกไปถามว่าไปลงคอร์สติวที่ไหนมา ฉันได้แต่ยิ้มแหย ๆ ตอบไปว่า "ติวกับพี่ข้างบ้านค่ะ" ทั้งที่บ้านพี่พันอยู่ห่างไปตั้งสามเขตเรื่องต้นชวนไปติวที่ห้องสมุดประชาชน สุดท้ายฉันก็ปฏิเสธไปอย่างสุภาพ บอกเขาตามตรงว่ามีคนติวให้อยู่แล้ว ต้นนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มแล้วบอกว่าไม่เป็นไร แต่ถ้ามีข้อไหนไม่เข้าใจก็ถามเขาได้เสมอ ฉันรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ แต่ก็รู้ว่าถ้าไปทั้งที่ใจไม่ได้อยากไป มันจะยิ่งแย่กว่าวันพฤหัสบดีนั้นเป็นวันกีฬาสีของโรงเรียน ฉันได้รับหน้าที่ขายน้ำแข็งใสที่ซุ้มสีเหลือง เพราะเพื่อนในห้องลงมติว่าฉันเป็นคนเดียวที่รู้ว่าน้ำแดงต้องเทเท่าไหร่ถึงจะอร่อยพอดี"น้ำแข็งใสสองถ้วยค่ะพี่"ฉันเงยหน้าขึ้นจากถังน้ำแข็ง เห็นเด็ก ม.3 สามคนยืนอยู่หน้าซุ้ม ฉันยิ้มรับแล้วรีบไสน้ำแข็งใส่ถ้วยราดน้ำแดงนมข้นให้เต็มที่ ระหว่างนั้นได้ยินเสียงซุบซิบลอยมาเข้าหูชัดเจน"คนนี้ใช่ไหมที่ชอบพี่พีท""ใช่ ๆ ได้ข่าวว่าไปสารภาพแล้วโดนปฏิเสธ""ก็สมควรแหละ ตัวเท่านี้ พี่พีทหล่อจะตาย"