All Chapters of The Devil I Merried : Chapter 51 - Chapter 60

The WarmthAmara's POVPaulit-ulit kong pinatutugtog ang music box na ibinigay ni Damien.Sa tuwing maririnig ko ang malambing nitong himig...Hindi ko mapigilang ngumiti.Hindi dahil mamahalin iyon.Kundi dahil alam kong hindi basta-basta namimili ng regalo si Damien.Kahit paulit-ulit niyang sabihin na, "Sobra lang iyon."Hindi ako naniwala.Dahil kung sobra lang talaga...Bakit iyon ang napili niya?At bakit eksakto iyong kantang paborito kong pinapatugtog noon ni Nanay Rosa?Napabuntong-hininga ako.Mas lalo lang akong nalilito sa lalaking iyon.Damien's POVMula sa balcony ng kwarto ko...Tahimik ko siyang pinagmamasdan.Hawak niya pa rin ang music box.Paulit-ulit niya iyong pinapatugtog.At bawat ngiti niya...Parang may kung anong unti-unting natutunaw sa loob ko.Dati...Hindi ko pinapansin ang nararamdaman ng ibang tao.Para sa akin, negosyo lang ang mahalaga.Trabaho.Tagumpay.Kapangyarihan.Ngunit ngayon...Isang ngiti lang ni Amara...Parang sapat na para gumaan ang magh

Too CloseAmara's POVDahan-dahan akong nagmulat ng mga mata.Maliwanag na ang paligid.Sinag ng araw ang sumisilip mula sa malaking bintana ng kwarto.Bahagya akong gumalaw.Ngunit agad akong natigilan.May kung anong mainit na nakahawak sa kamay ko.Nanlaki ang mga mata ko.Paglingon ko...Si Damien.Mahimbing pa rin ang tulog niya.At ang kanang kamay niya...Mahigpit pa ring nakahawak sa kamay ko.Bigla kong naalala ang panaginip ko kagabi.May humahabol sa akin.Madilim ang paligid.At may isang taong humawak sa kamay ko.Akala ko panaginip lang.Hindi pala.Totoo.Mabilis na bumilis ang tibok ng puso ko."Ano ba 'to..."Mahina kong bulong.Dahan-dahan kong hinila ang kamay ko.Kasabay noon...Unti-unting nagmulat ng mata si Damien.Nagtagpo ang mga tingin namin.Pareho kaming natigilan.Agad niyang binitiwan ang kamay ko."Sorry."Maikli niyang sabi habang umiiwas ng tingin."Hindi ko sinasadya."Tumango lang ako."Ayos lang."Pero kahit pareho naming sinabing "ayos lang"...Par

The GrandmotherAmara's POVHindi mawala sa isip ko ang mga sinabi ni Lola Beatriz.Mula sa itaas ng hagdan ay narinig ko ang huli nilang pag-uusap ni Damien.Hindi ko man narinig ang lahat...May isang pangungusap na malinaw na tumatak sa isip ko."Siya ang dahilan."Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin noon.At lalong hindi ko alam kung bakit tila mabilis na tumibok ang puso ko nang marinig ko iyon.Napailing ako.Hindi ako dapat magbigay ng kahulugan sa mga bagay na hindi ko naman lubos na nauunawaan.Pagkatapos kong magpalit ng damit, bumaba ako sa hardin ng mansion upang magpahangin.Tahimik ang paligid.Sumasayaw ang mga dahon sa malamig na hangin.At sa gitna ng hardin...Nakita ko si Lola Beatriz na tahimik na umiinom ng tsaa."Halika rito, hija."Malumanay niyang tawag.Bahagya akong kinabahan ngunit lumapit pa rin ako."Magandang gabi po."Ngumiti siya."Umupo ka."Tahimik akong naupo sa tapat niya.Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.Ngunit ang presensya niya ay may k

SecretsDamien's POVTahimik kong isinara ang lumang diary ni Natalia Alejandro.Nasa isip ko pa rin ang mga punit na pahina.Pakiramdam ko...Nasa mga pahinang iyon ang buong katotohanan.Ang dahilan kung bakit nawala ang tunay na tagapagmana ng Alejandro family.Ang dahilan kung bakit may gustong patahimikin si Nurse Elena.At ang dahilan kung bakit tila may mga taong desperadong burahin ang bawat bakas ng nakaraan."Lola..."Mahina kong tawag."Sa tingin n'yo... sino ang may dahilan para itago ang diary na ito?"Tahimik na napabuntong-hininga si Lola Beatriz."Isang taong maraming mawawala kapag nalaman ang katotohanan."Naningkit ang mga mata ko.Iyon din ang hinala ko.Hindi ito simpleng kaso ng nawawalang bata.May mas malaking lihim na nakabaon sa likod nito.Amara's POVHabang nasa opisina si Damien, naiwan ako sa Montenegro Mansion.Tahimik akong nagbabasa sa library.Ngunit hindi ako makapag-concentrate.Pakiramdam ko...May kung anong mabigat na bumabalot sa mansion.Mula n

Broken SilenceAmara's POVMas masakit pala ang katahimikan kaysa sa sigawan.Tatlong araw na ang lumipas mula nang halos may aminin si Damien sa rooftop.Tatlong araw na rin niya akong iniiwasan.At sa loob ng tatlong araw na iyon...Pakiramdam ko ay unti-unti ring lumalamig ang mansion.Hindi na kami sabay mag-almusal.Kapag nagkakasalubong kami sa hallway, isang tango lang ang ibinibigay niya bago tuluyang lumampas.Hindi na rin siya nang-aasar.Hindi na siya nagbibigay ng utos.At ang mas masakit...Hindi na rin siya tumitingin sa akin.Tahimik akong naupo sa dining table.Inihain ni Nanang Cora ang almusal."Ma'am, hindi pa rin po ba bababa si Sir Damien?"Mahina akong ngumiti."Maaga raw po siyang umalis."Napabuntong-hininga ang matanda."Parang may problema kayong dalawa."Hindi ako nakasagot.Dahil kahit ako...Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat.Damien's POVPinili kong manatili sa opisina kahit lampas alas-onse na ng gabi.Mas mabuti nang magpakalunod sa trabaho k