جميع فصول : الفصل -الفصل 30

"Tumingin ka sa mga mata ko, Travis, at sagutin mo ako nang diretsuhan kahit ngayon lang kung nakita mo ba ako kahit isang beses bilang isang totoong tao sa loob ng limang taon nating pagsasama."Napatigil siya sa paglakad patungo sa kaniyang mini bar, ang kaniyang kamay ay nanatiling nakabitin sa hawakan ng kristal na baso habang dahan...dahan niyang ipinipihit ang kaniyang katawan sa aking harapan. Nakatayo ako sa gitna ng malawak at malamig na sala ng mansyon, ang aking mga braso ay naka-cross sa aking dibdib habang hinihintay ko ang kaniyang magiging tugon. Ang kaniyang mukha ay muling nagbago, binalot ng pamilyar na mapanghusgang ngiti na palagi niyang ipinapakita sa akin sa tuwing sinusubukan kong ipaglaban ang aking sarili."Isang malaking ilusyon ang tinatanong mo, Luciana, dahil alam mo naman simula't sapul na pinalitan mo lang ang posisyon ni Bianca dito sa buhay ko," sagot niya nang may kasamang malamig at walang pakialam na boses sabay lagok ng kaniyang alak."Salamat dahi

"Lumayas ka diyan sa tapat ng gate namin at huwag ka nang magpapakita pa kahit kailan, Luciana!"Umayaw na ang huling pampasaherong jeep na dumaan sa basang kalsada, iniwan akong mag-isa sa ilalim ng sirang waiting shed habang ang malakas na buhos ng ulan ay patuloy na gumiginaw sa aking basang damit. Hawak ko nang mahigpit ang hawakan ng aking maliit na maleta habang pinapanood ko ang ilaw ng aking telepono na tuluyang namatay dahil sa kawalan ng baterya. Sinubukan kong tawagan si nanay Beatriz bago mamatay ang screen, subalit ang kaniyang malamig na boses ang huling sumampal sa akin na blinangko na ng sarili kong pamilya ang lahat ng pinto para sa akin.Nakatayo ako sa gitna ng dilim habang ang tubig ulan ay umaagos sa aking mukha, nadarama ang matinding lamig na dumidikit sa aking balat. Ang kawalan ng mapupuntahan ngayong hatinggabi ay ang pinakamababang antas ng aking buhay, isang matinding pagsubok kung saan pinalayas ako ng lalaking pinagbihisan ko ng limang taon ng aking kabat

"Ihawak mo ang kamay mo sa braso ko, Luciana, dahil hindi ako papayag na pumasok ka sa clinic na iyan nang mag-isa habang nanginginig ang mga tuhod mo," madiing saad ni Kiel habang nakatayo kami sa tapat ng sliding glass door ng isang eksklusibong private obstetrician clinic.Ika-labindalawang linggo na ng aking pagbubuntis, at ito ang simula ng aking masalimuot na journey sa pagdadala ng bagong buhay sa aking tiyan. Tiningnan ko ang kaniyang seryosong mukha na nakatitig sa akin nang may halong matinding proteksyon at pambihirang lambing na patuloy na nagpapabilis sa tibok ng aking dibdib."Kaya ko naman maglakad mag-isa, Kiel, hindi mo kailangang mag-alala nang ganito sa bawat hakbang ko," tugon ko habang dahan...dahang inililipat ang aking kamay sa kaniyang braso upang kumuha ng suporta."Ayaw kong makarinig ng kahit anong dahilan mula sa iyo ngayong umaga," sagot niya habang iginagabay ako pumasok sa malinis at tahimik na opisina ng doktor. "Ipinangako ko sa iyo na ako ang tatayong

"Nakahanda na ang private jet para sa biyahe natin patungong Paris ngayong gabi, Luciana, at sisiguraduhin kong wala nang kahit isang galamay si Travis ang makakaabot sa iyo roon," madiing saad ni Kiel habang ipinapayong ang kaniyang itim na coat sa aking balikat sa loob ng VIP hangar.Nakatingin ako sa malaking bintana kung saan nakatayo ang eroplano na magdadala sa akin palayo sa maruming politika ng Maynila. Ang paglipat na ito sa Paris ay ang pinakamalaking decisive action upang protektahan ang aking nagdadalang-tao na katawan at buksan ang pintuan ng Lucienne Beauté sa buong mundo."Hindi na ako natatakot kay Travis, Kiel, pero mas gusto kong palakihin ang anak ko sa lugar kung saan malaya kaming dalawa," tugon ko habang dahan...dahang inilalagay ang aking kamay sa aking umbok na tiyan."At doon tayo pupunta," ganti niya habang kinuha ang aking maliit na bag at inilagay ang kaniyang kabilang palad sa aking bewang upang igabay ako paakyat sa hagdan ng eroplano. "Nakaayos na ang pi

"Ito na ang opisiyaI na susi ng ating kauna-unahang brick-and-mortar boutique sa Champs-Élysées, Madame Lucienne, at nag-aagawan na ang mga sikat na international celebrities para sa VIP access sa ating ribbon cutting," masayang wika ng aking French retail director habang iniaabot sa akin ang isang kulay gintong kard.Tinitigan ko ang susi habang nakatayo ako sa harap ng napakalaking glass storefront na nagtataglay ng nagniningning na logo ng Lucienne Beauté. Ito na ang sukdulan ng aking pagsusumikap...isang pambihirang decisive action at power shift kung saan pormal kong binuksan ang pinto ng aking kauna-unahang flagship store sa pinakasikat na fashion avenue sa buong mundo."Paki-sigurado na nakahanda ang lahat ng security protocols," bilin ko sa kaniya habang inayos ko ang aking emerald green silk dress. "Ayokong magkaroon ng kahit anong aberya sa harap ng mga pandaigdigang media outlets.""Parfaite, Madame," tugon ng director habang mabilis na yumuko at umalis upang ayusin ang hul