All Chapters of Halinghing Sa Sarap: Alipinin Mo Ko, Travis: Chapter 51 - Chapter 60

"Ipakita mo sa akin ang live feed mula sa Manila BGC digital billboards ngayon din, Maia!" ang nagmamadali kong utos habang nakatayo ako sa harap ng executive projection glass sa loob ng aking headquarters sa Paris.Ipinasa ni Maia ang feed mula sa kaniyang tablet papunta sa malaking screen, nanginginig ang kaniyang mga daliri sa matinding excitement."Look at this, beshie! Literally every single LED board in Bonifacio Global City, Makati, and EDSA is playing the exact same video!" ang hiyaw ni Maia habang pinalalaki ang display. "Travis Mondragon bought out the entire advertising network across Metro Manila just for this!"Napatitig ako sa screen. Sa ibabaw ng naglalakihang digital billboards na dating nagtatampok ng mga produktong luxury, pormal na nakatala ang mukha ni Travis Mondragon. Mukha siyang lantang-lanta, bagsak ang mga balikat, at may malalalim na itim sa ilalim ng kaniyang mga mata. Sa tabi ng kaniyang larawan ay nakasulat ang pampublikong pahayag na nagpabaligtad sa buo

"I-activate mo ang biometric security lockdown sa buong Vault 3 at tumawag ka agad ng federal Interpol officers!" ang mariin kong utos sa aking chief security engineer habang nakatitig ako sa napakalaking high-definition monitor sa loob ng aming command center sa Paris."Kumpirmado, Madame Luciana!" ang mabilis na tugon ng engineer habang pinipindot ang pulang emergency lever. "Ang biometrics ay pumares sa mukha at fingerprints ni Bianca Gutierrez. Pumasok siya gamit ang cloned keycard mula sa isang underground black market syndicate upang subukang i-download ang ating secret chemical formulas!"Napatitig ako sa monitor display. Sa loob ng itinuturing na pinakapribadong regional testing facility ng Lucienne Beauté sa Europe, nakatayo si Bianca sa gitna ng madilim na silid, nanginginig ang kaniyang mga kamay habang pilit na isinaksak ang isang encrypted flash drive sa aming central server. Hawak niya ang isang flashlight, ang kaniyang mukha ay namumutla at punong-puno ng matinding tako

"Pakisabi sa nanay ko na kahit maglupasay pa siya sa limos ng kalsada, hindi na muling mabubuksan ang pinto ng opisina ko para sa kaniya," ang malamig kong wika sa aking private secretary habang nakatingin ako sa malawak na skyline ng Paris mula sa aking floor-to-ceiling glass window."Naintindihan ko po, Madame Luciana," ang mabilis na tugon ng aking secretary. "Pinalayas na rin po siya ng landlord sa kaniyang maliit na apartment sa Maynila dahil sa hindi pagbabayad ng renta. Si Señora Beatriz ay tuluyan nang inabandona ng mga dating kaibigan sa mataas na lipunan at wala nang kahit isang ari-arian na natitira sa kaniyang pangalan."Isang tahimik ngunit napakabigat na bunting-hininga ang lumabas sa aking dibdib. Wala na akong anumang habag na natitira para sa babaeng nagtulak sa akin sa impyerno noong walang-wala ako. Ang sarili niyang kasakiman ang naghatid sa kaniya sa kaniyang sariling kapahamakan, habang si Bianca naman ay unti-unting nabubulok sa loob ng pederal na kulungan para

"Sir Travis! Gumising kayo, pakiusap, wag niyo kaming iwan dito sa gitna ng ganitong gulo!" ang natatakot, nanginginig, at nagmamadaling sigaw ng aking secretary habang nagkakagulo ang mga board members sa loob ng malaking executive conference room ng Mondragon Enterprises.Parang binagsakan ng langit at lupa ang aking katawan nang maramdaman ko ang biglang pagbigat ng aking dibdib, ang sunud-sunod na pagkabigo sa merkado at ang walang katapusang anino ng aking mga kasalanan ay parang mga latigo na sumasampal sa akin nang sabay-sabay. Nawalan ako ng balanse, ang aking mga tuhod ay tuluyang bumigay, at bumagsak ako nang walang malay sa malamig na marmol na sahig ng aming sariling gusali.Ilang oras ang lumipas sa ilalim ng madilim na kawalan bago ako tuluyang nagkamalay sa isang mamahaling puting kwarto ng pampribadong ospital sa Maynila. Subalit ang unang sumalubong sa aking paggising ay hindi ang mukha ng isang nagmamahal na pamilya, kundi ang napakalamig at nakakabinging katahimikan

Ang mabibigat na yabag ng aking nag-iisang natitirang kasambahay, si Aling Marta, ay parang mga martilyong tumutuktok sa aking dibdib. Bawat hakbang niya palapit sa gitna ng sala ay tila ba nagdadala ng masidhi at mabigat na hatol mula sa mundo na kusang lumayo sa akin. Kasama ng kanyang yabag ang ingay ng pagbaba ng mga mamahaling kahon at paper bag sa ibabaw ng makinang na marmol na mesa."Saan mo ba gustong ilagay ang mga regalo na pinadala ng mga business partners natin ngayong Pasko, Travis?" tanong niya, ang boses ay may halong matinding panunuya at kapansin-pansing pagkainis. Hindi na siya iyong dating mahiyain at sunud-sunurang tauhan na takot magsalita nang tapos sa aking harapan. Ang kawalan ng respeto ay patunay lamang kung gaano na kababa ang tingin sa akin ng mga taong nakapaligid sa akin ngayon. "O gusto mo bang itapon ko na lang lahat sa basurahan dahil wala namang sisipot para kumain kasama mo rito sa malaki at malamig mong mansyon? Sayang lang ang espasyo. Sayang lang