Alle Kapitel von Halinghing Sa Sarap: Alipinin Mo Ko, Travis: Kapitel 61 – Kapitel 70

"Sir Travis, kailangan na po nating i-check ang mga dokumento para sa liquidated shares natin bago magsimula ang gala bukas ng gabi sa Grand Palais, pakiusap ko lang na tingnan niyo na ito para sa security pass natin," ang nanginginig, nag-aalala, at pilit na boses ng aking huling natitirang assistant habang maingat niyang inilalagay ang mga makakapal na folders sa ibabaw ng mabigat na marmol na coffee table sa loob ng aming mamahaling hotel suite dito sa gitna ng Paris.Hindi ko pinansin ang kaniyang sinabi, ni hindi ko man lang ginalaw ang aking paningin mula sa malaking glass window ng aming suite na tanaw na tanaw ang pamosong hotel lobby sa ibaba. Ang mga mata ko ay parang mga pako na nakabaon sa isang pamilyar at napakagandang pigura na kadarating lamang sakay ng isang itim na custom limousine. Nakita ko si Kiel Diaz, ang lalaking umagaw sa lahat ng dapat ay sa akin, na buong-giliw at mahigpit na inaalalayan si Luciana pababa ng sasakyan, kasama ang kanilang batang anak na masay

"Madame Luciana Gutierrez, handa na po ba kayong lumabas sa stage dahil kayo na po ang susunod na iaanunsyo para sa pinakamataas na parangal ng dekada?" ang tanong ng event coordinator habang bahagyang nanginginig ang mga kamay nito sa labis na paghanga at paggalang habang nakatayo kami sa backstage ng grand ballroom ng Grand Palais sa Paris.Hinarap ko siya nang may kalmado at mayabang na ngiti, ang aking posture ay tuwid at puno ng kapangyarihan. "Handang-handa na akong angkinin ang trono ko, kaya huwag ka nang kabahan diyan."Bago pa man ako makahakbang papunta sa gilid ng entablado, naramdaman ko ang pamilyar at mainit na mga braso ni Kiel na dahan-dahang pumalibot sa aking baywang. Isinandal niya ang kaniyang mukha sa aking leeg, ibinigay ang isang madiin at nag-aapoy na halik sa aking balat bago bumulong nang may halong pagnanasa at pagmamalaki."Ang ganda-ganda mo, mon amour... ikaw ang tunay na nagmamay-ari ng gabing ito," ang pabulong at napakasexy na wika ni Kiel sa aking ta

"Sir Travis, kailangan na po nating ihanda ang mga gamit natin dahil bukas na po ang flight pabalik ng Maynila, kaya pakiusap po ay magpahinga na kayo kahit sandali lamang," ang nag-aalala, napapagod, at nanginginig na boses ng aking assistant habang dahan-dahan niyang binubuksan ang pinto ng kwarto ko rito sa mamahaling hotel sa Paris.Hindi ko siya pinansin, ni hindi ko man lang binalingan ng tingin ang kaniyang mukha. Nakaluhod ako sa ibabaw ng makapal na carpet sa tabi ng malaking kama, ang aking magkabilang kamay ay mahigpit na nakakompres sa isang lumang bagay na tanging natitirang ebidensya ng aking nakaraan at ng aking pinakamalaking pagkakamali sa mundong ito."Iwan mo muna ako rito... huwag mo akong gambalain kahit sandali lang, pakiusap," ang basag, malamig, at nanginginig na sagot ko habang dahan-dahan kong ibinaba ang aking tingin sa maliit at pamilyar na bagay na hawak ko."Pero Sir Travis, buong gabi na kayong nakaluhod diyan sa sahig mula nang matapos ang gala sa Grand

"Gibain ninyo ang bawat pader, durugin ninyo ang bawat poste, at siguraduhin ninyong walang matitirang kahit isang pirasong bato sa lumang mansyong ito bago matapos ang araw na ito!" ang galit, nanginginig, at basag kong sigaw habang nakatayo ako sa gitna ng malawak na bakuran sa harap ng aking lumang mansyon sa Maynila.Lumapit sa akin ang foreman ng demolition team, hawak ang kaniyang clipboard habang halatang nanginginig ang kaniyang boses sa takot at pagtataka. "Sir Travis, pakiusap naman po, mag-isip muna kayo nang makapito! Sigurado po ba talaga kayo rito? Ang mansyong ito po ang pambihirang simbolo ng pamilya Mondragon sa loob ng tatlong henerasyon. Napakalaking halaga po ng istrukturang ito at napakaraming alaala para basta na lang ninyo ipagiba sa amin ngayon!""Wala akong pakialam sa simbolo ng Mondragon! At mas lalong wala akong pakialam sa halaga ng bahay na ito!" ang galit at palahaw kong tugon habang ang aking mga mata ay nakatutok sa dambuhalang pintuan sa harapan kung

"Mommy! Tingnan mo si Daddy Kiel, ayaw niyang ibigay sa akin 'yung malaking pambato kong seashell sa dalampasigan! Napaka-unfair niya talaga!" ang napakalakas, tuwang-tuwa, at nagtatampong sigaw ng aming anak habang mabilis na tumatakbo patungo sa kinaroroonan ko sa pampribadong tabing-dagat ng aming isla sa Mediterranean.Bahagya akong napatawa habang nakasandal sa plush lounge chair, dahan-dahang inayos ang aking oversized luxury visor hat bago ko hinarap ang dalawang pinakamahalagang lalaki sa buhay ko. "Kiel Diaz! Mahiya ka naman sa bata! Pati ba naman magandang shell sa buhangin, inaagaw mo pa sa anak natin? Ano ba 'yan, parang ka-edad mo lang 'yung bata, ha!""Aba, mon amour, hindi ko naman inaagaw," ang nakakapang-akit, pilyo, at sobrang yabang na ganti ni Kiel habang mabagal na naglalakad palapit sa amin, ang kaniyang bawat hakbang ay puno ng kapangyarihan at karisma. Nakasando lamang siya ng itim na walang sleeves at board shorts, dahilan upang kitang-kita ang kaniyang malala