All Chapters of เจ้าสาวที่ถูกเมิน: Chapter 21 - Chapter 30

 @หลายเดือนต่อมา เจ้าเอยมาทำงานที่บริษัทได้เกือบสามเดือนแล้ว เธอสามารถเรียนรู้งานหมดในเวลาอันรวดเร็ว ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะความขยัน ฉลาด หัวไว และตั้งใจทำไม่เคยเกี่ยงงาน ฤดีถ่ายทอดความรู้ทุกอย่างจนไม่มีอะไรจะสอนแล้ว อยู่ในที่ทำงานเจ้าเอยกับเมืองรามแทบจะไม่ได้พูดคุยกันต่อหน้าคนอื่นด้วยซ้ำ แต่จะอ้างว่ามีงานเร่งด่วนเรียกให้เธอเข้าไปหาเขาในห้องทุกวัน ส่วนใหญ่เมืองรามจะสั่งในทำนองกลั่นแกล้งซะมากกว่า แกล้งให้เดินเข้าออกเป็นว่าเล่น บางวันแกล้งสั่งงานให้เธอขลุกอยู่แต่ในนั้น วันไหนไม่ได้เห็นเธอหัวร้อน เมืองรามคงกินข้าวไม่ลง สนุกนักในเรื่องแกล้งเจ้าเอยให้หน้างอ แต่พักหลังประธานบริษัทไม่ค่อยออกไปทานข้าวกลางวันข้างนอก ทุกครั้งที่บรรดาสาวสังคมโทรมาจะอ้างว่างานยุ่ง และจะทานกลางวันกับเจ้าเอยกันแค่สองคน ซึ่งฤดีกับกวินก็เอาแต่อมยิ้มกับการเปลี่ยนไปของประธานบริษัทเจ้าเอยกลายเป็นลัคกี้เลดี้ เพราะทุกคนรู้แล้วว่าเธอคือใคร คนพิเศษ ที่ไม่ใช่แค่ผู้ช่วยเลขาธรรมดาเท่านั้นแต่เป็นว่าที่ภรรยาของประธานบริษัท หญิงสาวกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาว

 หลังจากที่ร่างกายของเจ้าเอยฟื้นตัวแข็งแรงดีแล้ว งานแต่งงานของทั้งคู่ก็ถูกกำหนดขึ้นอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความยินดีปรีดาของคนภายในบ้านที่จะได้มีงานมงคลเกิดขึ้น หลังจากที่คุณผู้หญิงของบ้านจากไปคนที่บ้านอัครวรกุลก็ไม่เคยได้จัดงานมงคลหรืองานรื่นเริงอีกเลย ยกเว้นที่เมืองรามแอบจัดปาร์ตี้เล็กๆกันเองในหมู่เพื่อนฝูงเท่านั้น แต่นั่นมันก็หลายปีนานมาแล้ว"อีกสามวันจะถึงวันงานของพวกแกแล้ว ยังไงก็เตรียมตัวกันด้วย เรื่องอื่นฉันจัดการให้ ยกเว้นตัวของพวกแกที่ต้องจัดการตัวเอง แล้วอย่าให้มีปัญหาในวันงานล่ะ โดยเฉพาะแกเจ้าราม"คำประกาศิตประมุขแห่งอัครวรกุลทำให้ทุกคนไม่กล้าขัด แม้กระทั่งเมืองรามที่ไม่ค่อยกินเส้นกับบิดายังนั่งเฉยๆไม่ได้ท้วงติงหรือออกความเห็น อาจเป็นเพราะร่างบางที่นั่งอยู่บนปลายเตียงมีสีหน้าท่าทางที่เงียบผิดปกติทำให้ชายหนุ่มไม่อาจล่วงรู้ความคิดของอีกฝ่ายได้ จึงไม่ขัดอย่างเคย ตลอดระยะเวลาที่เจ้าเอยนอนซมหมดสติไปเพราะพิษไข้ เขาเป็นคนเฝ้าดูแลเธอไม่ห่าง แต่พอเจ้าตัวรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมายามใด เขาก็จะปลีกตัวเข้าไปในห้องทำงาน ช่วงเจ้าเอยไม่สบายเขาได้สั่ง

"หยุด!!!!" น้ำเสียงทรงพลังของครามที่รีบเข้ามาควบคุมสถานการณ์ หยุดยั้งการกระทำบ้าระห่ำของสองหนุ่มให้หยุดชะงักลงโดยฉับพลัน"หยุด! โตๆกันแล้วจนจะมีเมียมีลูกยังจะกัดกันเหมือนหมูเหมือนหมา"เสียงทรงอำนาจประมุขของบ้านทำเอาเมืองรามและดินถึงกับหน้าเจื่อน ก่อนทั้งคู่จะถูกจับแยกย้ายไปคนละทิศละทางด้วยเกรงว่าจะเกิดอาการเขม่นกันอีกเป็นครั้งที่สอง เมืองรามถูกคาวีกักตัวไว้ ส่วนดินถูกเรียวแขนของเจ้าสาวเกาะเกี่ยวเอาไว้มั่นเช่นกัน พร้อมกับถามไถ่อาการอีกฝ่าย ความใกล้ชิดสนิทสนมและอาการเป็นห่วงดินของเจ้าเอย ยิ่งทำให้เจ้าบ่าวหัวร้อนไปกันใหญ่ พอเหตุการณ์สงบแขกเหรื่อก็ทยอยกันกลับหลังจากพิธีแต่งงานในช่วงเช้าเสร็จ"หาแต่เรื่องแต่ราวไม่รู้จักจบจักสิ้น ทำไมถึงทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโต"คนเป็นพ่อพร่ำบ่นลูกชายคนโตที่นั่งพับเพียบเรียบร้อยก้มหน้าสำนึกผิดบนพื้นพรมเคียงคู่กับเจ้าสาวหมาดๆที่นั่งหน้าหน้าเจื่อนด้วยกันทั้งคู่ แต่ไม่วายที่เมืองรามจะทวงความยุติธรรมให้กับตัวเอง"แต่พ่อก็เห็นนี่ครับ ว่าผมไม่ได้เป็นคนไปหาเรื่องมันก่อน ไอ้บ้านั่นต่างหากล่ะที่กวนโมโห ผมไม่ผิดสักหน่อย" เมืองรามเ

 "แพร...คือ...ผม...ผมรถเสียระหว่างทางน่ะ ช่างก็เพิ่งจะมาถึง เนี่ยกำลังซ่อมกันใหญ่เลย ได้ยินไหมครับ..."คนที่ว่าจะออกไปรับคู่ขาวนรถกลับมาโรงแรมที่จัดงานเลี้ยงแต่ยังแอบซ่อนตัวอยู่ด้านนอก ดูปฏิกิริยาของใครบางคน ก่อนหน้านี้เขาสองจิตสองใจเมื่อขับรถมาถึงครึ่งทางก็หยุดอยู่ข้างทางพลางคิดหาวิธีที่จะกลับไปงานแต่งของตัวเอง"อย่าให้รู้นะคะว่ารามมัวแต่พะเน้าพะนอผู้หญิงคนอื่นจนไม่อยากมารับแพร ไม่อย่างนั้นแพรจะอาละวาดให้หนัก!" เมืองรามกลืนน้ำลายอึกใหญ่ใช่ว่ากลัวที่เธอขู่ แต่แค่ไม่อยากทำให้เธอโกรธแล้วพาลคนอื่นไปด้วย "ไม่ทำอย่างนั้นหรอก ผมจะให้ไอ้คาวีไปรับ พอเสร็จธุระแล้วคืนนี้ผมจะไปขอโทษคุณบนเตียงทั้งคืนเลย ตกลงไหม" เสียงทุ้มกล่าวคล้ายเอาอกเอาใจลูกสาวนักการเมืองใหญ่ไปอย่างนั้น เพราะตั้งแต่มีเจ้าเอยเขาก็ไม่คิดจะขึ้นเตียงกับใครอีกเลยหลังจากนั้นเมืองรามก

ดวงตาคู่คมค่อยๆปรือรับแสงตะวันรุ่งในยามสายที่ทอดมากระทบดวงหน้าคมสัน เมืองรามชะโงกหน้ามองพื้นที่ว่างข้างเตียงนอน หากแต่ก็พบเพียงหมอนใบเล็กและผ้าห่มผืนบางที่เธอใช้เมื่อคืนถูกพับอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยร่างสูงเอี้ยวตัวมองห้องน้ำกว้างตรงมุมห้องก็ไม่มีเสียงที่บ่งบอกว่ามีร่างของคนที่เขากำลังมองหาชายหนุ่มเกาศีรษะแกรก พร้อมกับอ้าปากหาวหวอด ๆ นึกหงุดหงิดใจอย่างบอกไม่ถูกที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบหญิงสาว ทั้งๆที่เขาตั้งใจจะลงไปอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมากอด เช้านี้เขาอยากจะปลดปล่อยตัวตนที่มันแข็งขืนตั้งโด่ตามความแข็งแรงของคนที่ออกกำลังกายอยู่เสมอ"ไปไหนของเขาแต่เช้าเนี่ย"เมืองรามพึมพำกับตัวเองอย่างหงุดหงิด เมื่อความเป็นชายมันพองไม่มีท่าจะลงเพียงแค่นึกถึงคนเนื้ออุ่น แตเมื่อไม่มีร่างของภรรยามาทำหน้าที่เหมือนอย่างเคยคนอารมณ์ค้างจึงออกอาการพาลหงุดหงิดและถือว่าเป็นความผิดของเจ้าเอยที่ทำหน้าภรรยาขาดตกบกพร่อง ก่อนจำต้องเดินเข้าไปสงบสติอารม