เพื่อสานต่อนโยบายหารจ่ายในบ้านของพ่อใหม่ข้าวของทุกอย่างในบ้านล้วนถูกติดป้ายราคาบนประตูตู้เย็นมีป้ายราคาติดเอาไว้แอปเปิ้ล: 25 บาท/ผลนม: 20 บาท/กล่องอาหารเหลือ: 10 บาท/ที่……แม่และพี่สาวต่างก็มีอภิสิทธิ์พวกเขาสามารถเปิดตู้เย็นได้อย่างตามใจชอบฉันอยากเปิดตู้เย็นบ้าง แต่ฉันไม่มีเงินจ่ายส่วนแบ่งของตัวเองพ่อใหม่เอ่ยปากอย่างเย็นชาว่า“ไม่มีเงินแล้วยังอยากจะกินของพวกนี้อีกเหรอ?”ฉันอึกอัก ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดีเขาแสร้งทำเป็นใจกว้าง “ช่างเถอะ ลงบัญชีไว้ก่อน แล้วแกค่อยไปเซ็นสัญญากู้ยืมเงินส่วนตัวกับพ่อและแม่แล้วกัน”“ดอกเบี้ยคิดตามเรตสินเชื่อความเสี่ยงสูง วันละหนึ่งในพันส่วน คิดไปจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ พอโตเป็นผู้ใหญ่หาเงินได้แล้ว ค่อยเอามาคืนพ่อกับแม่”ดังนั้นฉันจึงต้องหารค่าไฟทุกหน่วยในบ้าน หารข้าวทุกเม็ดในบ้าน หรือแม้กระทั่งหารค่าใช้จ่ายที่พ่อแม่ตั้งใจพาพี่สาวไปเที่ยว…เพราะระบบหารจ่ายในครอบครัวยังไม่ทันบรรลุนิติภาวะ ฉันก็มีหนี้ก้อนโตกับทางบ้านกว่าสามล้านบาทแล้วเพื่อให้เป็นหนี้น้อยลง ฉันจึงกินอยู่อย่างประหยัดมัธยัสถ์ถึงขั้นไปเก็บเสื้อผ้าและรองเท้าเก่าที่พี่ส
اقرأ المزيد
