All Chapters of ปลอมตัว..มาป่วนใจองค์ชายจอมเจ้าเล่ห์: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11: แผนซ้อนแผน... กองทัพเงาที่ตื่นจากการหลับใหลไอเย็นของรุ่งสางแผ่ซ่านไปทั่วตำหนักกงหรง ทว่าบรรยากาศภายในห้องบรรทมกลับร้อนระอุด้วยแผนการที่กำลังถูกขีดเขียนลงบนแผนที่แผ่นใหญ่ เซี่ยอวิ๋นซี ในชุดขันทีตัวเดิมที่จัดระเบียบใหม่จนเรียบร้อย กำลังใช้ปลายนิ้วไล่ไปตามจุดยุทธศาสตร์รอบเมืองหลวง ขณะที่ หลี่เฟยหลง นั่งพิงหมอนมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวแต่แววตาจิ้งจอกนั้นกลับสว่างจ้ากว่าทุกวัน"ตราประทับกองทัพเงาไม่ได้มีไว้แค่สั่งการทหารพะยะค่ะ" อวิ๋นซีเอ่ยทำลายความเงียบ "แต่มันคือ 'กุญแจ' กลไกของค่ายกลใต้ดินที่เชื่อมต่อทั่ววังหลวง ท่านพ่อเคยบอกว่า หากเปิดสวิตช์หลักที่หอระฆัง ทหารเงาที่ซ่อนตัวอยู่จะปรากฏกายออกมาจากอุโมงค์ลับทันที"เฟยหลงเลิกคิ้ว "ท่านอาจารย์คิดการณ์ไกลถึงเพียงนี้เชียวหรือ... มิน่าเล่า ท่านอาถึงยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อชิงมันมา""แต่ปัญหาคือ..." อวิ๋นซีขมวดคิ้ว "การจะไปที่หอระฆังยามนี้เป็นเรื่องยากยิ่ง หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน หวังเจี้ยนคงสั่งวางกำลังองครักษ์เสื้อแพรหนาแน่นไปทั่วทุกตารางนิ้ว"เดิมพันครั้งใหม่เฟยหลงขยับกายลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตีย

บทที่ 13: เมื่อหงส์คืนรัง... มังกรจึงคลั่งรักหลังจากพายุคาวเลือดในวังหลวงสงบลง ท้องฟ้าเหนือแคว้นต้าหลี่ก็ดูจะแจ่มใสขึ้นอย่างประหลาด ราชโองการล้างมลทินให้ตระกูลเซี่ยถูกประกาศไปทั่วแผ่นดิน ชื่อของแม่ทัพเซี่ยหมิงถูกจารึกไว้ในหอเกียรติยศอีกครั้ง ทว่าสำหรับ เซี่ยอวิ๋นซี การกลับมาสู่ตัวตนเดิมในฐานะ 'สตรี' กลับเป็นเรื่องที่ยากลำบากกว่าการปลอมเป็นขันทีเสียอีกชีวิตใหม่ในร่างเดิม (ที่น่าอึดอัด)"ท่านหญิงเซี่ยพะยะค่ะ... ได้โปรด อย่าขัดขืนการผลัดแป้งเลยพะยะค่ะ"เสียงอ้อนวอนของนางกำนัลนับสิบดังลั่น ตำหนักเหมยฮวา ที่ฮ่องเต้ประทานให้อวิ๋นซีพำนักชั่วคราว บัดนี้อดีตขันทีเสี่ยวซีผู้เคยกระโดดขึ้นหลังคาอย่างคล่องแคล่ว กลับต้องถูกจับนั่งเก้าอี้ไม้แกะสลัก สวมชุดกระโปรงยาวลากพื้นสีฟ้าอ่อนที่หนักอึ้งด้วยงานปักมุก"ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ทาปาก! มันเหนียวจะตาย ข้าจะกินน่องไก่ได้อย่างไร!" อวิ๋นซีประท้วงพลางจะลุกหนี แต่ก็ถูกชายผ้าถุงพันขาจนเกือบหน้าคะมำ"โอ๊ย! ข้าคิดถึงชุดขันทีจริงๆ ให้ตายเถอะ""คิดถึงชุดขันที หรือคิดถึง 'เจ้าของ' ห้องบรรทมที่เคยนอนเฝ้ากันแน่หืม?"เสียงทุ้มที่คุ้นเคยมาพร้อมกับกลิ่นจันทน์หอมอันเป็นเ

บทที่ 15: รอยประทับที่ว่างเปล่า และวิชา 'พิสูจน์หลักฐาน'บรรยากาศในตำหนักกงหรงที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นหอมของความสำเร็จ กลับกลายเป็นความเย็นเยียบจนน่าขนลุก หลี่เฟยหลง ยืนจ้องกล่องไม้แกะสลักที่เปิดอ้าอยู่ด้วยสายตาที่คมปราบประหนึ่งกระบี่ที่เพิ่งลับมาใหม่ ในมือของเขาคือตราประทับ 'หยกดำ' ที่ดูภายนอกเหมือนของจริงทุกประการ ทว่าเมื่อเขาลองกดน้ำหนักลงไป..."มันเบากว่าเดิม" เฟยหลงเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยโทสะมหาศาลเซี่ยอวิ๋นซี ก้าวเข้าไปใกล้ นางหยิบตราประทับนั้นมาพิจารณา พลางใช้นิ้วเคาะเบาๆ "ไม่ใช่หยกพะยะค่ะ แต่มันคือ 'ปูนพลาสเตอร์ผสมผงหิน' ที่เคลือบด้วยสีดำจนเงาวาว หากดูด้วยตาเปล่าจะไม่มีวันรู้ แต่ถ้าคำนวณตามหลัก 'ความหนาแน่น' หยกแท้ไม่มีทางเบาขนาดนี้""ใครมันกล้าหยามหน้าเปิ่นหวังถึงเพียงนี้!" เฟยหลงคำราม "องครักษ์เงาทุกคนถูกฝึกมาอย่างดี ไม่มีทางที่คนนอกจะบุกเข้ามาถึงที่นี่โดยไม่มีใครรู้เห็น นอกจาก... หนอนบ่อนไส้"ปฏิบัติการ 'สอบสวน' แห่งวังหลวงอวิ๋นซีไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนคนอื่น นางเดินไปหยิบกล่องเครื่องมือทองคำขาวที่เฟยหลงให้มา แล้วหยิบขวดกระเบื้องขนาดเล็กที่บรรจุผงสีม่วงเข้มออกมา "ในเมื่อพวกม

บทที่ 17: กับดักกลางป่าลึก และลูกศรพันลี้ไอหมอกยามเช้าปกคลุมทั่วป่าล่าสัตว์หลวงประหนึ่งม่านมายา เสียงแตรเขาสัตว์ดังกึกก้องเป็นสัญญาณเริ่มต้นศึกที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีและ 'ดวงใจ' ขององค์ชายเก้า หลี่เฟยหลง อยู่ในชุดรัดกุมสีดำขลับประดับลวดลายเมฆาสีเงิน ท่วงท่าบนหลังม้าดูองอาจทว่าเคร่งขรึมผิดปกติ สายตาของเขาเหลือบมองสตรีข้างกายที่บัดนี้ปลอมตัวเป็น 'นายธนูติดตาม' ในชุดสีเขียวพรานป่า"จำไว้... อย่าห่างจากสายตาข้า" เฟยหลงกระซิบกำชับเซี่ยอวิ๋นซี พยักหน้าเบาๆ นางไม่ได้พกเพียงธนูธรรมดา แต่ที่หลังของนางมีห่อผ้าลึกลับที่บรรจุ 'คันศรสะท้อนแสง' ที่เพิ่งสร้างเสร็จ "ข้าเตรียม 'เลนส์ควอตซ์ขัดเงา' มาเพื่อช่วยท่านคำนวณการหักเหของแสงในป่าทึบพะยะค่ะ ต่อให้หมอกหนาเพียงใด ท่านจะมองเห็นเป้าหมายชัดเจนประหนึ่งอยู่ตรงหน้า"พยัคฆ์ประจัญบาน และกลลวงสีเลือดกองทัพของ องค์ชายใหญ่ หลี่จั้น ควบม้าแยกตัวออกไปทางทิศเหนืออย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งที่ทิ้งท้ายไว้ ไม่นานนัก ความสงบของป่าก็ถูกทำลายด้วยเสียงระเบิดควันประหลาดที่ดังขึ้นจากรอบทิศทางบึ้ม! บึ้ม!"ควันพวกนี้... กลิ่นกำมะถันเข้มข้นมาก!" อวิ๋

บทที่ 19: พรหมลิขิตกลางหิมะ และประตูกลแห่งน้ำแข็งลมพายุเหมันต์กรีดร้องผ่านเทือกเขาเทียนซานทางแดนเหนือ ประหนึ่งเสียงโหยหวนของปีศาจร้ายที่พิทักษ์ความลับของบรรพชน หิมะสีขาวโพลนโปรยปรายจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ขบวนม้าขนาดเล็กที่สวมชุดพรางหิมะกำลังเคลื่อนที่ไปตามแนวหน้าผาอย่างยากลำบาก"องค์ชาย... เสวยนี่หน่อยพะยะค่ะ"เซี่ยอวิ๋นซี ส่งกระบอกไม้ไผ่ที่บรรจุ 'น้ำแกงขิงเข้มข้นผสมน้ำตาลอ้อย' ให้กับ หลี่เฟยหลง ขณะที่ทั้งคู่หยุดพักหลบหลังชะง่อนผา นางไม่ได้สวมชุดคลุมขนสัตว์หนาเทอะทะเหมือนทหารทั่วไป แต่กลับสวมชุดที่บุด้วย 'ใยไหมสังเคราะห์และแผ่นแร่สะท้อนความร้อน' ที่นางประดิษฐ์ขึ้นเอง"เจ้ากินเถอะอวิ๋นซี ตัวเจ้าสั่นจนจะกลายเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว" เฟยหลงขมวดคิ้ว พลางดึงร่างโปร่งของนางเข้ามาโอบกอดไว้ในเสื้อคลุมขนจิ้งจอกของเขา "ข้าบอกแล้วไงว่าแดนเหนือมันอันตราย ข้าน่าจะให้เจ้ารออยู่ที่เมืองหลวง""ถ้าข้าไม่อยู่... ใครจะช่วยท่านคำนวณ 'จุดเยือกแข็ง' ของน้ำในอุโมงค์ล่ะพะยะค่ะ?" อวิ๋นซีเถียงกลับพลางซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากอกแกร่ง "อีกอย่าง ชุดที่บ่าวใส่คือ 'เกราะกันหนาวพกพา' มันรักษาสมดุล