บทที่ 30: รอยยิ้มท่ามกลางม่านหมอก เสียงระฆังหลวงแห่งแคว้นต้าหลี่ดังกึกก้องไปทั่วสิบสองประตูเมือง ขบวนเสด็จขององค์ชายเก้าที่ควบม้านำหน้ากองทัพผู้กล้ากลับคืนสู่มาตุภูมิช่างสง่างามประหนึ่งเทพสงครามจำแลง ทว่าสิ่งที่ชาวเมืองโจษจันกันหนาหู กลับไม่ใช่เพียงชัยชนะเหนือแคว้นซีเหลียง แต่เป็นสตรีที่นั่งเคียงคู่มาในรถม้า—ท่านหญิงผู้คุมกลไกที่สยบดวงอาทิตย์ใต้ดินได้ด้วยปัญญาเซี่ยอวิ๋นซี มองผ่านม่านมุกออกไปที่ฝูงชน นางรู้สึกถึงความสงบที่โหยหามานาน ทว่าในมือของนางกลับกำวัตถุชิ้นหนึ่งไว้แน่น มันคือ 'จี้หยกทรงหยดน้ำ' ที่นางเก็บได้จากแท่นบูชาในเหมืองก่อนที่มันจะถล่มลงมา"เจ้ายังกังวลเรื่องสิ่งนั้นอยู่หรือ?" หลี่เฟยหลง เอ่ยถามพลางยื่นมือหนามากุมมือนางไว้ "อู๋เยี่ยนสิ้นชีพไปแล้ว ภัยพิบัติสีเขียวถูกฝังอยู่ใต้หุบเขาหิมะ แผ่นดินกลับสู่สมดุลแล้วนะอวิ๋นซี""ข้าหวังให้เป็นเช่นนั้นพะยะค่ะองค์ชาย" อวิ๋นซีคลี่ยิ้มบางๆ แต่แววตายังคงฉายแววครุ่นคิด "แต่หยกชิ้นนี้... มันอุ่นขึ้นทุกครั้งที่ขยับเข้าใกล้เขตพระราชวังหลวง และสีของมันก็เริ่มเปลี่ยนจากสีขาวนวลเป็นสีชมพูจางๆ ราวกับมันกำลัง 'ตอบสนอง' ต่อบางสิ่ง"รางวัลของฮ่อง
Magbasa pa
Mag-log in
