ปลอมตัว..มาป่วนใจองค์ชายจอมเจ้าเล่ห์의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

บทที่ 20: ความโกลาหลในคลังเทวะ เสียงกลไกที่ทำงานข้ามผ่านสหัสวรรษดังกึกก้องประหนึ่งเสียงคำรามของเทพเจ้าแห่งสงคราม เมื่อประตูเหล็กกล้าบานสุดท้ายเปิดออกไอน้ำสีขาวขุ่นที่ถูกกักเก็บภายใต้ความดันมหาศาลก็พุ่งทะลักออกมา เซี่ยอวิ๋นซี รีบดึงร่างของ หลี่เฟยหลง ให้ถอยห่าง ขณะที่ องค์ชายใหญ่ หลี่จั้น กลับทะยานเข้าไปข้างหน้าด้วยความโลภที่บดบังทัศนวิสัย"นั่นมัน... อะไรกัน!" เสียงของหลี่จั้นสั่นสะท้อนด้วยความตื่นตะลึงเบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่เพียงกองดาบหรือเกราะเหล็ก แต่มันคือ 'หุ่นกลศึกมังกรพิทักษ์'เครื่องจักรสงครามที่ทำจากทองแดงและเหล็กไหลขนาดเท่าตัวคนนับสิบตัว ยืนเรียงรายอยู่ราวกับทหารที่รอคำสั่ง ลำตัวของพวกมันขับเคลื่อนด้วยฟันเฟืองและระบบ 'ลูกสูบไอน้ำความดันสูง' โดยมีหัวใจเป็น 'ศิลานิรันดร์' แร่ธาตุหายากที่ให้พลังงานความร้อนต่อเนื่อง"นี่คืออาวุธที่ตระกูลเซี่ยปกป้องไว้งั้นหรือ? ฮ่าๆๆ! ด้วยกองทัพเหล็กพวกนี้ ข้าจะเหยียบเมืองหลวงให้จมดิน!" หลี่จั้นหัวเราะร่า พลางเอื้อมมือจะไปคว้า 'ตราควบคุม' ที่ตั้งอยู่บนแท่นบูชากลางห้อง"อย่าแตะต้องมันนะพะยะค่ะ!" อวิ๋นซีตะโกนลั่น "ระบบ 'สมดุลความร้อน' ของมันเสื่

บทที่ 22: เล่ห์บุปผาอาบยาพิษ เช้าวันต่อมา กลิ่นอายของสงครามเย็นแผ่ซ่านไปทั่วอุทยานหลวง องค์หญิงน่าหลัน แห่งซีเหลียงในชุดสีแดงเพลิงที่รัดรึงเน้นสัดส่วน เดินกรีดกรายเข้ามาหา หลี่เฟยหลง ที่กำลังฝึกดาบอยู่ในลานกว้าง ท่ามกลางสายตาของเหล่าองครักษ์ที่พากันลอบมองด้วยความตะลึงในความงามที่ดูอันตราย"องค์ชายเก้า... ฝึกดาบแต่เช้าเช่นนี้ ไม่เหนื่อยบ้างหรือเพคะ?" น่าหลันเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย พลางยื่นผ้าเช็ดหน้ากลิ่นหอมแรงให้ "ให้น่าหลันช่วยซับเหงื่อให้ดีไหมเพคะ?"เซี่ยอวิ๋นซี ที่เดินถือกล่องเครื่องมือออกมาพอดี เห็นภาพนั้นเข้าก็ถึงกับชะงัก นางหรี่ตาลงมอง 'ดอกไม้พิษ' จากต่างแดนด้วยสายตาเยือกเย็น"องค์หญิงคงไม่ทราบ... เหงื่อขององค์ชายเก้ามีค่าดั่งทองคำ การที่ท่านจะใช้ผ้าเช็ดหน้าธรรมดาซับออก อาจจะทำให้ 'สมดุลความชุ่มชื้น' บนผิวพรรณของพระองค์เสียไปได้นะเพคะ" อวิ๋นซีก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองอย่างแนบเนียนแรงหึงหวง"เจ้าคงเป็นท่านหญิงเซี่ยที่เสด็จพี่พูดถึงสินะ" น่าหลันมองอวิ๋นซีด้วยสายตาเหยียดหยาม "สตรีที่วันๆ ยุ่งอยู่กับน้ำมันเครื่องและเศษเหล็ก จะไปเข้าใจเรื่องความสุนทรีย์ของกลิ่นหอมได้อย่างไร?"อ

บทที่ 24: ปราการลมหายใจยามเช้าที่ควรจะสงบสุขกลับถูกทำลายด้วยเสียงม้าเร็วที่ควบตะบึงเข้าสู่ประตูวังหลวงพร้อมธงแดงแจ้งเหตุฉุกเฉิน รายงานจากชายแดนทิศประจิมทำเอาท้องพระโรงร้อนระอุยิ่งกว่าไฟบรรลัยกัลป์ กองทัพซีเหลียงเริ่มใช้ 'หมอกมรณะ' โจมตีหมู่บ้านตามแนวชายแดน ทหารและชาวบ้านนับพันล้มตายโดยไม่มีบาดแผล ร่างกายพุพองและสิ้นใจจากการขาดอากาศหายใจ"มันไม่ใช่แค่ควันไฟธรรมดาพะยะค่ะ" เซี่ยอวิ๋นซี เอ่ยเสียงเครียด ขณะจ้องมองตัวอย่างดินและน้ำจากชายแดนที่ถูกส่งมาในโหลแก้ว "กลิ่นกำมะถันปนกับสารหนู... พวกมันใช้ 'ก๊าซพิษที่มีฤทธิ์กัดกร่อน' ซึ่งจะเข้าทำลายเนื้อเยื่อปอดในทันทีที่สูดดม!"ปฏิบัติการกู้ชีพหลี่เฟยหลง จ้องมองอวิ๋นซีที่กำลังวาดแบบแปลนหน้ากากรูปร่างประหลาดดูคล้ายจมูกสุนัข "อวิ๋นซี... แค่เอาผ้าชุบน้ำปิดจมูกจะช่วยไม่ได้เชียวหรือ?""น้ำธรรมดาช่วยไม่ได้พะยะค่ะองค์ชาย" อวิ๋นซีส่ายหน้าพลางเร่งมือประกอบชิ้นส่วน "ก๊าซพิษพวกนี้มีขนาดที่เล็กมาก เราต้องใช้สิ่งที่เรียกว่า 'ตัวดูดซับ' เพื่อดักจับสารพิษก่อนจะเข้าสู่ร่างกาย!"นางหยิบ 'ถ่านไม้กัมมันต์' ที่นางเพิ่งอบในเตาหลอมความดันสูงออกมา "ข้าใช้ถ่านไม้ที่ผ่

บทที่ 26: ยุทธการเหนือนภาภายใต้แสงตะเกียงที่วูบไหวในห้องยุทธการ หลี่เฟยหลง กำลังจ้องมองแผนที่แคว้นซีเหลียงด้วยแววตาเคร่งขรึม ศึกครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการรบพุ่งด้วยดาบ แต่เป็นการประจัญหน้ากับ 'หมอกปีศาจ' และ 'รัศมีมรณะ' ที่ศัตรูครอบครอง"เราจะบุกทางบกไม่ได้พะยะค่ะองค์ชาย" เซี่ยอวิ๋นซี เอ่ยพลางกางแบบแปลนสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่ที่ดูคล้าย 'โคมลอย' ขนาดยักษ์ "ด่านชายแดนของซีเหลียงถูกวางด้วยกับดักรังสีสีเขียวนั่นเป็นระยะ หากเราเคลื่อนทัพผ่านทางนั้น ทหารของท่านจะตายก่อนจะได้ชักดาบเสียอีก!""แล้วเราจะทำอย่างไร? หรือเจ้าจะให้ทหารของข้ากลายเป็นนกบินข้ามไป?" เฟยหลงถามพลางเลิกคิ้ว"ใกล้เคียงพะยะค่ะ บ่าวจะพาพวกท่าน 'ลอย' ข้ามไป!" อวิ๋นซีชี้ไปที่ถุงผ้าไหมขนาดมหึมาที่เคลือบด้วยน้ำมันยางกันรั่ว พะยะค่ะ""เมื่อเราจุดไฟใต้ถุงผ้า อากาศด้านในจะร้อนขึ้นและขยายตัว ทำให้มีความหนาแน่น น้อยกว่าอากาศเย็นภายนอก แรงลอยตัว จะพาร่างเราทะยานขึ้นสู่นภา พะยะค่ะ!" อวิ๋นซีอธิบายพร้อมทำท่าประกอบ"เจ้าจะบอกว่า... เราจะขี่ลมไปถล่มพวกมันจากฟ้าหรือ?" เฟยหลงเริ่มมองเห็นภาพความโกลาหลของศัตรู "ช่างร้ายกาจนัก อวิ๋นซี!"แขกลึกลับ:

บทที่ 28: เงาลวงตาและหัวใจสุริยาที่ปริร้าวความเงียบเชียบในป่าเรืองแสงของแคว้นซีเหลียงช่างน่าสะพรึงกลัว ยามราตรีที่ควรจะมืดมิดกลับถูกแต่งแต้มด้วยแสงสีเขียวซีดที่ลอยล่องออกมาจากลำต้นของต้นไม้รูปร่างประหลาด เซี่ยอวิ๋นซี ขยับร่างกายที่หนักอึ้งภายใต้ชุดคลุมบุแผ่นตะกั่วอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวของนางเต็มไปด้วยความระแวดระวัง นางเหลือบมอง หลี่เฟยหลง ที่แม้จะมีบาดแผลพาดผ่านแผ่นหลังจนผ้าพันแผลเริ่มมีสีแดงซึม ทว่าเขายังคงกุมดาบมั่น แววตาจิ้งจอกของเขาในยามนี้เปลี่ยนเป็นดุดันประหนึ่งพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะปลิดชีพผู้ที่บังอาจก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขต"ทางเข้าเหมืองอยู่ใต้ผาน้ำแข็งนั่นพะยะค่ะ" อวิ๋นซีกระซิบพลางชี้ไปที่ถ้ำมืดมิดเบื้องหน้า ที่นั่นมีทหารซีเหลียงสวมชุดเกราะเหล็กสีนิลเดินลาดตระเวนอยู่หนาแน่น บนหอคอยสูงมีพลธนูสายตาคมประดุจเหยี่ยวคอยเฝ้าระวัง "แต่เราจะเดินเข้าไปเฉยๆ ไม่ได้ ขยับเพียงนิดเงาของเราจะพาดผ่านแสงเหล่านั้นจนพวกมันรู้ตัว""เจ้าจะใช้ระเบิดควันเพื่ออำพรางตาอีกหรือ?" เฟยหลงถามเสียงต่ำ พลางกระชับอ้อมกอดที่โอบไหล่นางไว้"ควันจะทำให้พวกมันตื่นตัวพะยะค่ะ และในที่อับลมเช่นนี้ควันอาจย้อนกลับมา