《My Billionaire Boss's Little Matchmaker》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

The room was quiet once again.Only the soft hum of the air conditioner and the rhythmic beeping of the cardiac monitor broke the silence.Kevin remained seated beside Graziel's bed, one leg crossed over the other, a tablet resting unopened on his lap. The screen had gone dark nearly twenty minutes ago.He hadn't touched it since.Across the room, Junie slept soundly on the couch, curled beneath a hospital blanket with her stuffed bunny tucked beneath her chin.Kevin's gaze drifted back to the woman lying on the bed.She had fallen asleep again after briefly waking earlier. Doctor Lim had explained that the medication would make her drowsy for several more hours.She needed the rest. More than anyone realized.He studied her quietly.Without the exhaustion she had been carrying over the past week, she looked younger and fragile.For the first time since she had entered the Torres Mansion, she wasn't trying to be strong. She wasn't smiling to reassure someone. She wasn't pretending eve

Tahimik ang buong hospital room. Tanging ang mahihinang tunog ng heart monitor at ang malamig na ihip ng air conditioner ang naririnig sa paligid.Hindi namalayang ni Graziel na matagal na pala siyang nakatitig sa kisame. Hindi pa rin siya makapaniwala sa mga nangyari kanina. Pakiramdam niya ay parang nasa clouds talaga siya lalo na nong nagtanong ang alaga niya."Daddy... are you practicing to become Ate Graziel's husband?"Napapikit siya. Jusko! Parang lahat ng hormones niya sa katawan ay nagsiakyatan sa ulo niya. Para siyang mababaliw sa mga ginagawa ni Junie sa kaniya. Hanggang ngayon, gusto pa rin niyang lamunin siya ng hospital bed sa sobrang hiya.Napabuntong-hininga siya. Hindi naman niya masisisi si Junie. Seven years old lang ang alaga niya. Hindi nito alam kung anong meaning ng mga sinasabi nito. Wala itong malisya. Sinasabi lang nito ang kung ano ang nasa isip nito.Pero hindi niya maiwasang maalala ang naging reaksyon ni Kevin. Hindi ito nagsalita at hindi rin ito tumawa.

"Miss Fernandez?"Napatingin si Graziel sa nurse na kakapasok lang sa executive suite. Ngumiti agad ito nang makita siya."Good morning.""Good morning po.""I've already spoken with Doctor Lim. Your latest test results look good."Unti-unting gumaan ang pakiramdam ni Graziel. Salamat naman at sobrang boring na talaga rito sa hospital. Kain at tulog na lang ang nagagawa niya kasi inaako na ng mag-ama ang mga trabaho. Kulang na lang ay subuan na siya ni Kevin.Pero agad sumilay ang ngiti sa mga labi niya nang maalala na minsan na nga pala siyang sinubuan nito no'ng halos hindi niya magalaw ang kamay niya. Shocks! Ibang klase talaga ang amo niya. Daig pa ang isang male lead sa Korean drama."So," The nurse smiled. "I think you'll finally be going home today."Napangiti rin siya at pumikit pa siya para magpasalamat. Mabuti na lang at makakalaya na siya sa hospital."Talaga po?" Di niya makapaniwalang tanong."Doctor Lim will still examine you one last time, but yes."Pakiramdam niya ay m

Hindi niya alam kung bakit pero hanggang sa paglabas nila ng ospital, hindi pa rin mawala sa isip niya ang mga sinabi ni Kevin. Para talagang naging sirang plaka iyon na paulit-ulit kumakatok aa utak niya. Hindi niya nakalimutan. "When the time is right, I'll tell you."Paulit-ulit iyong nag-e-echo sa isip niya. Paulit-ulit na kumakaway sa kaniya. Naging isang scene pa nga sa story na paulit-ulit naglalaro sa isip niya.Ano ba talaga ang gusto nitong sabihin? At bakit kailangan pang hintayin ang tamang panahon? Mas lalo lang siyang pinapakaba ni Kevin eh.Napailing siya.Hay naku, Graziel. Huwag ka ngang assuming. Baka tungkol lang 'yon sa trabaho mo. O baka sa paglipat mo sa guest room. Kung anu-ano na naman kasi iniisip mo. Yan ang hirap sayo eh. Kung di ka assuming nagiging overthinker ka pa rin.~Paglabas nila ng executive entrance ay nakahinto na ang itim na luxury SUV. Agad na bumaba ang driver upang pagbuksan sila ng pinto. Agad siyang napangiti nang makita ang driver ng boss

Tahimik ang buong garden. Tanging ang mahinang ihip ng hangin at ang banayad na tunog ng fountain ang pumupuno sa katahimikan.Hindi alam ni Graziel kung bakit pero pakiramdam niya ay parang huminto ang oras.Nakatayo lang siya roon habang nakaharap kay Kevin. Habang paulit-ulit na naglalaro sa isip niya ang mga huling salitang binitiwan nito."I think... the time has finally come."Unti-unti siyang napalunok. Hindi niya alam kung bakit siya kinakabahan. Hindi rin niya maintindihan kung bakit pakiramdam niya ay may malaking bagay na mangyayari ngayong gabi.Mahina siyang napabuga ng hangin."Sir?"Kevin kept his eyes on her. For a long moment, he said nothing. Almost as though he was gathering the courage to say words that could never be taken back.Finally, he spoke."For years, my life was simple. There was work, there was Junie and that was enough."Tahimik lang siyang nakatingin dito. Hindi niya ito inistorbo sa “speech” nito kahit gustong-gusto na niyang magtanong."I convinced m