Hindi mapakali si Graziel buong umaga. Ilang beses na siyang nagkamali sa pagtitiklop ng mga tuwalya. Dalawang beses niyang naibuhos ang tsaa sa maling tasa. At halos mailagay pa niya ang asin sa halip na asukal sa oatmeal ni Junie.Dios ko, Graziel! Umayos ka nga!"Ate?"Napakurap siya. Napatingin siya kay Junie na kanina pa pala siya pinagmamasdan.“Yes, baby?"The little girl tilted her head. "You're smiling."Agad niyang hinawakan ang labi niya. Akala niya lutang lang siya pero bakit siya nakangiti?"Talaga?"Junie nodded enthusiastically. "And you've been smiling since breakfast."Napailing siya. "Hindi ah.""Hindi?" The little girl grinned. "Then why did you call Mrs. Santos 'Mama' a while ago?"Biglang namula ang mukha niya. Heto na naman si Junie eh, gumagawa na naman ng kwento."A-Ano?""I heard it."Napahawak siya sa noo.Jusko! Lalo na yata akong lutang ngayon. Hindi ko maalala na tinawag kong Mama si Mrs. Santos. Eh, mula nong mapasok ako sa mansion na to ay Mrs. Santos na
Baca selengkapnya