Semua Bab โฉมงามกับสามสามี: Bab 31 - Bab 40

เฟิ่งอวี้กระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาจ้องมองทะเลเนื้อหนังอันยั่วยวนด้วยความลำพอง วิชาแยกร่างปีศาจของเขาบรรลุถึงขั้นสูงสุดแล้ว เพียงแค่จิตตระหนัก เงาร่างทมิฬนับร้อยสายก็แตกตัวออกจากร่างจริงในพริบตา ขณะนี้พวกมันยังคงบดขยี้เสือกไสตัวตนเข้าปรนเปรอความใคร่ให้แก่สตรีทุกนางอย่างทั่วถึงและดุดันไม่ต่างจากร่างจริง"พวกเจ้าเล่นสนุกกันไปก่อน ข้ามีธุระด่วนต้องไปจัดการ"น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดุจคำสั่งจากมัจจุราช เฟิ่งอวี้ตวัดเสื้อคลุมสีดำคลุมกาย ก่อนจะก้าวจากไปโดยไม่หันกลับมามองเมื่อร่างจริงคล้อยหลัง พลังอาคมที่ควบคุมร่างจำลองก็แปรเปลี่ยน เงามารนับร้อยสลายตัวกลับกลายเป็นกลุ่มควันสีม่วงเข้มข้น แผ่กระจายเข้าแทรกซึมตามรูขุมขนของสตรีทั้งหมด ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้พุ่งทะลุขีดจำกัดร้อยสาวงามที่ตกอยู่ใต้มนต์ดำฤษณาต่างผวากายเข้าหากันเอง ผิวเนื้อนุ่มนิ่มบดเบียดนัวเนีย แย่งชิงระบายความใคร่ใส่กันและกันด้วยแรงดึงดูดของกามราคะที่ปีศาจหนุ่มจุดทิ้งไว้เงาร่างสายหนึ่ง ฝ่าไอหมอกทึบข้ามเขตป่าวิญญาณมาหยุดยืนเบื้องหน้า ทันทีที่สบตากัน หัวใจของหลินโม่ดิ่งวูบลงสู่ความเงียบงันเฟิ่งอวี้ในยามนี้เปลี่ยนไปจนน่าใจหาย ความ

ช่างน่าสมเพชและสาสมยิ่งนัก เมื่อก่อน นางเคยทะนงตนว่าเป็นศูนย์กลางแห่งความรักและอำนาจวาสนา บัดนี้นางกลับกลายเป็นตัวภาระที่ถูกเขี่ยทิ้งหลินโม่ยันกายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ยามที่นางต้องแบกความช้ำใจก้าวผ่านธรณีประตูออกไป ภาพเบื้องหน้ายิ่งตอกย้ำทัณฑ์ทรมานให้หนักหน่วงขึ้นไปอีกสายตาเย็นชาสามคู่ตรึงร่างนางไว้ให้แข็งค้างอยู่กับที่สือถงยังคงยืนกอดอกพิงเสา นัยน์ตาคมดุจเหยี่ยวว่างเปล่าและแห้งแล้ง ไร้ประกายความยั่วเย้าหรือหยอกเอินดั่งวันวาน เขามองผ่านนางไปราวกับนางเป็นเพียงอากาศธาตุเซี่ยเว่ยที่เคยเฝ้ามองนางอย่างคลั่งไคล้ ยามนี้เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ไร้ซึ่งแววตาโหยหา และไม่มีความอาลัยอาวรณ์เลยสักนิดส่วนจินฝานที่ยืนสงบนิ่งดุจกระบี่ในฝัก สายตาที่เคยแฝงความชื่นชม ได้แปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชา และมองนางราวกับนักโทษไม่มีฝ่ามือของใครเอื้อมมาประคอง ไม่มีแววตาคู่ไหนที่สั่นไหวด้วยความสงสารหลินโม่ก้มหน้าก้าวผ่านช่องว่างระหว่างบุรุษทั้งสามไปอย่างเงียบเชียบ ความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกเข้าไปในกระดูกยามนี้ คือผลลัพธ์จากการกระทำอันโง่เขลาของนางทั้งนั้นบทที่ 13 จินฝานผู้นี้มิใช่ไก่อ่อน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ทว่าบุรุษผู้เคยตวัดคมดาบสังหารปีศาจมานับหมื่นโดยไม่กะพริบตา ยามนี้กลับยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ฝ่ามือแกร่งที่เคยกำด้ามกระบี่อย่างมั่นคงกลับมีเหงื่อซึมจนชื้น หัวใจในอกเสื้อเต้นตึกตักโครมครามจนแทบจะทะลุออกมา หลักคุณธรรมและตำราค่ายกลที่เคยท่องจำจนขึ้นใจ มลายหายไปสิ้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโฉมงามในห้องหอชายหนุ่มกระแอมไอในลำคอเบาๆ ยืดอกตั้งไหล่ตรงเพื่อรักษาภาพลักษณ์อันสูงส่งเหนือโลก แต่สายตาหันรีหันขวางและใบหูสองข้างที่ขึ้นสีแดงก่ำกลับทรยศ“เจ้า... ยังไม่นอนอีกหรือ?” เขาเอ่ยถามประโยคแรก น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความประหม่าราวกับหนุ่มกระทงหัดริรักหลินโม่คลี่ยิ้มบาง เบี่ยงกายลุกขึ้นย่างก้าวเข้าหาร่างสูงใหญ่อย่างเชื่องช้า กลิ่นกายสาวหอมละมุนโชยเข้ากระทบนาสิกของชายหนุ่ม จินฝานเผลอกลืนน้ำลายลงคอ นางช้อนสายตามองสบตากับเขา แววตาคู่งามหวานเชื่อมและเปี่ยมด้วยเสน่ห์เล่ห์กล“ค่ำคืนมงคลเช่นนี้ ข้าจะกล้าเข้านอนก่อนท่านพี่ได้อย่างไรเจ้าคะ สุรามงคลยังมิได้ดื่ม ผ้าม่านยังมิได้ลดลง”วาจาหวานล้อมแฝงความนัยของนาง ทำเอาจินฝานขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว“ดื่ม... ดื่มสุรามงคลก่อนก็ดี”เขารับคำน้ำเสียงแหบแห้ง เด

จินฝานปรือตาขึ้นมองด้วยความลุ่มหลง ยามเมื่อริมฝีปากอิ่มพรมจูบลงไปตามลำคอแกร่ง ลากเรียวลิ้นผ่านหน้าท้องตึงแน่นที่หดเกร็งรับสัมผัสร้อนผ่าว หลินโม่ขยับตัวถอยต่ำลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ที่ระหว่างขาแข็งแรงของเขา จินฝานสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อประคองสติที่แตกกระเจิงไว้ ขณะที่ปราการชิ้นสุดท้ายที่ห่อหุ้มท่อนล่างถูกฝ่ามือบางรูดรั้งออกไป...บทที่ 14 ท่านพี่จะบดขยี้ข้าอย่างไร เมื่อปราการชิ้นสุดท้ายหลุดพ้นจากเรือนกาย ตัวตนอันแข็งกร้าวของจินฝานก็พุ่งผงาดออกมาอย่างอิสระ ดวงตาดอกท้อของหลินโม่เบิกกว้างความตื่นตะลึง มือบางเอื้อมออกไปอย่างลุ่มหลง นิ้วเรียวยาวดั่งลำเทียนโอบกุมแก่นกายหนา ทว่าขนาดอันล่ำสันของเขากลับทำให้ฝ่ามือของนางไม่อาจกำรอบจินฝานครางกระหึ่มในลำคอกับความรู้สึกจากฝ่ามือเนี่ยนนุ่ม ที่โอบแกนกลางแข็งแกร่งของเขา เมื่อนางเพิ่มแรงบีบเค้น หยดน้ำค้างใสก็เอ่อล้นออกมาจากส่วนปลายชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเสียวซ่านอันแสนทรมาน สองมือบางของหลินโม่ขยับกุมกระชับรวบความหนาแน่นไว้มั่น รูดรั้งสาวขึ้นลงเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วง ก่อนจะใช้ใจกลางฝ่ามือบดคลึงวนรอบยอดหยักสีแดงก่ำ

จินฝานก้มลง แนบริมฝีปากประทับจูบบนยอดเกสรสีสดเป็นการทักทาย ทำเอาสะโพกผายของหลินโม่กระตุกเฮือก ทว่าแทนที่จะปรนเปรออย่างนุ่มนวล ชายหนุ่มกลับตวัดเรียวลิ้นสากร้อนสอดแทรกลึกเข้าไปในแอ่งน้ำหวานใจกลางกายสาวอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจหลินโม่ร้องครางระงมด้วยความสุขสมปนวาบหวิว นางไม่ได้ขัดขืนยามที่เขาเมินเฉยต่อคำพูดออดอ้อน แต่อยากให้เขาลงทัณฑ์นางกลับอย่างสาสมเหมือนที่นางเคยเย้าแหย่เขาไว้ก่อนหน้า จินฝานกดปลายจมูกโด่งบดขยี้เน้นย้ำกับยอดเกสรสีแดงฉ่ำ พร้อมกับกระหน่ำเรียวลิ้นรุกราน ชำแรกชำเราเข้าออกในช่องทางเนื้อนุ่มอย่างดุดัน สายธารน้ำหวานอันชุ่มฉ่ำของนางหลั่งไหลทะลักออกมารดปากรดลิ้นเขาไม่ขาดสายเจ้าสำนักหนุ่มดื่มด่ำกับความหวานล้ำจากส่วนลึกของบุปผางามอย่างลุ่มหลง เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนควานหาความสุขสมอยู่ภายในเนื้อนุ่ม ละเลียดชิมทุกหยาดหยดความรัญจวนของหญิงสาว เพลิดเพลินกับการฟังเสียงครวญครางสั่นพร่าของนาง พลางจินตนาการไปไกลว่า หากตัวตนอันแข็งแกร่งของเขาได้สอดแทรกเข้าไปแทนที่ลิ้นนี้ เขาจะรู้สึกหฤหรรษ์เพียงใดเมื่อความปรารถนาของหญิงสาวจวนเจียนจะแปรเปลี่ยนเป็นความจริง จินฝานละเลียดถอนลิ้นออกมาจากช่องทางรัก