โฉมงามกับสามสามี

ภายในถ้ำศิลาศักดิ์สิทธิ์ที่อบอวบไปด้วยมนต์ขลังแห่งราคะ ละอองปราณสีม่วงอ่อนลอยฟุ้งดุจม่านหมอกเย้ายวน แสงเรืองรองจากหินปราณส่องกระทบผนังถ้ำที่ประดับด้วยลวดลายเถาวัลย์แกะสลักรูปอสุรีนับร้อยกำลังเริงรัก ขับเน้นให้บรรยากาศดูอาถรรพ์และดิบเถื่อนในคราเดียวกัน

บนแท่นหินหยกที่สั่นไหวไปตามจังหวะเร้าอารมณ์ ร่างอรชรของหลินโม่กำลังจมดิ่งอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงแห่งความรัญจวนที่บุรุษทั้งสามยัดเยียดให้

นางถูกขนาบติดด้วยชายสองคนที่ผลัดกันถาโถมบดขยี้ ผิวพรรณขาวผ่องดุจไข่มุกของนางเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจนขึ้นเงา รอยแดงจางๆ ปรากฏอยู่ทั่วร่างจากการถูกสัมผัสอย่างรุนแรง

“เจ้าต้องการเช่นนี้มิใช่หรือ หลินโม่?”

เสียงคำรามแหบพร่าที่แฝงความดิบเถื่อนดังชิดใบหูของนาง บุรุษผู้มีร่างกายครึ่งมนุษย์ครึ่งจิ้งจอกเสือกกายเข้าหานางจากด้านหลังจนสุดทาง ความคับแน่นเสียวลึกนั้นทำให้หลินโม่สะท้านเฮือกจนร่างโค้งงอ

“คุณหนูสกุลหลินผู้สูงส่ง... บัดนี้เป็นเพียงสตรีที่โหยหาความรักจากพวกข้าเท่านั้น”

ชายหนุ่มที่นอนอยู่ใต้ร่างของนาง กระแทกกายขึ้นมาจากด้านล่างอย่างหนักเน้น ความล่ำสันและความดุดันของเขาทำให้นางแทบหยุดหายใจ จังหวะเร่งเร้าและความเสียวซ่านเต็มตึงถาโถมเข้าใส่จนนางรู้สึกราวกับวิญญาณจะหลุดลอย

ขณะที่นางกำลังจะกรีดร้องขอความเมตตา ชายคนที่สามกลับประทับจูบลงมาบนริมฝีปากอิ่มอย่างจาบจ้วง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานอย่างกระหายหิว กลบเสียงครวญครางอู้อี้ของนางจนสิ้น

“มองข้า...”

เขาถอนจูบออกเพียงเสี้ยวอึดใจ ดวงตาสีทองอำพันคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่พร่ามัวของนาง

“จำไว้ว่าเจ้าไม่มีสิทธิ์นึกถึงชายอื่น นอกจากพวกข้า”

“ขะ... เข้าใจแล้ว”

สติสัมปชัญญะของนางขาดผึงเมื่อเขาสอดใส่แก่นกายแข็งขืนเข้ามาในช่องโอษฐ์ ริมฝีปากนางอ้ากว้างจนไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้กลืนเสียงคราง น้ำกามเหลวหนืดผสมปนเปกับน้ำลาย ไหลยืดเป็นสายยาวเหมือนใยแมงมุมก่อนจะย้อยหยดลงมาบนร่างที่สั่นระริก

บรรยากาศภายในถ้ำทวีความเร่าร้อนจนแทบมอดไหม้ บุรุษทั้งสามต่างสลับตำแหน่งและรุกเร้าอย่างไม่ยอมลดละ ความดิบเถื่อนของพวกเขาทำให้นางหลงลืมทุกสิ่ง ไม่มีแม้แต่ความยับยั้งชั่งใจ เหลือเพียงสัญชาตญาณของเพศเมียที่ถูกปลุกเร้าให้เริงร่านอยู่ในวังวนแห่งกามารมณ์นี้จนกว่าจะถึงจุดแตกดับ

.......................

ท่ามกลางมวลหมู่เมฆาบนยอดเขาสูงเสียดฟ้า หอคอยวิวาห์แห่งตระกูลหลินประดับประดาด้วยศิลาแสงจันทร์ส่องสว่างเรืองรอง งดงามราวกับวิมานที่หลุดออกมาจากภาพวาดของสุดยอดศิลปิน ภายในห้องหออันกว้างขวางโอ่อ่า อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานไม้หอมหมื่นลี้ที่ราคาแพงระยับเกินกว่าที่สามัญชนจะจินตนาการถึง

หลินโม่ นั่งสงบนิ่งอยู่บนเตียงมังกรแกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง ชุดเจ้าสาวสีแดงชาดปักด้วยดิ้นทองเป็นลายหงส์เพลิงดูตระการตา อัญมณีล้ำค่าร้อยเรียงประดับบนมงกุฎเจ้าสาวสั่นไหวทุกครั้งที่นางขยับกาย ผ้านวมสีมงคลเนื้อนุ่มดุจแพรไหมรองรับสะโพกมน

ทว่าภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงสดนั้น แววตาของนางกลับไม่ได้เปี่ยมไปด้วยความเขินอายเยี่ยงสตรีทั่วไป หากแต่เป็นโทสะที่พยายามสะกดไว้สุดกำลัง

น่าขันนัก... นางนึกถึงเสียงนินทาที่บาดหู

แขกเหรื่อในงานล้วนเป็นเหล่าผู้บำเพ็ญเซียนผู้สูงส่ง ที่อ้างตนว่าตัดขาดจากโลกีย์แต่ในท้องกลับเต็มไปด้วยถ้อยคำสกปรก เมื่อนางเดินผ่านพวกเขาไปพร้อมกับสามเจ้าบ่าว เสียงซุบซิบเหล่านั้นกลับดังชัดถนัดหู

“ช่างไร้ยางอาย... สตรีเดียวปรนนิบัติบุรุษถึงสามคนพร้อมกันในคืนเข้าหอ ไม่ต่างอันใดกับนางคณิกาในโรงน้ำชา”

“ตระกูลหลินสิ้นไร้ไม้ตอกจนต้องใช้กามราคะรั้งสมดุลเหมืองศิลาเชียวรึ?”

หลินโม่แค่นยิ้มบางๆ ภายใต้ผ้าคลุมหน้า

ไอ้ปากสวะพวกนี้ หากไม่ติดว่าต้องรักษาพิธีการศักดิ์สิทธิ์ นางคงลากคอพวกมันมาตัดลิ้นเสียให้กุด จะได้เลิกเห่าหอนเยี่ยงสุนัขข้างถนนเสียที นางไม่ได้เต็มใจแต่งงานแม้แต่น้อย นี่คือการเสียสละเพื่อกอบกู้แผ่นดิน ทว่าเหล่าผู้ทรงศีล กลับมองนางเป็นเพียงเครื่องมือระบายกิเลส

เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาในห้องหอ กลิ่นอายกดดันที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที หลินโม่ไม่ได้เห็นหน้าพวกเขา แต่เพียงแค่รัศมีพลังปราณที่แผ่ออกมาก็ชัดเจนถึงความหยิ่งผยองและทระนงตนของเหล่าทายาทแห่งซานชิง

กลิ่นอายแรก ดิบเถื่อนและร้อนระอุราวกับไฟป่า นั่นคือ เซี่ยเว่ย ผู้นำเผ่าจิ้งจอกเก้าหาง ความเป็นนักล่าแผ่ออกมาจนนางสัมผัสได้ถึงความกระหายอันรุนแรง

กลิ่นอายที่สอง เยือกเย็นประดุจน้ำแข็งขั้วโลก ทรงอำนาจและมั่นคงทุกฝีก้าว นั่นคือ สือถง เจ้าเมืองผู้ปกครองสองดินแดนในคาบทะเลตงไห่

และกลิ่นอายสุดท้าย สงบนิ่งดุจกระบี่ในฝัก ทว่าแฝงความกดดันมหาศาลจนแทบหยุดหายใจ นั่นคือ จินฝาน เจ้าสำนักเซียนกระบี่แห่งไท่ซานผู้สูงส่ง

"พิธีการอันน่าเบื่อหน่ายจบสิ้นลงเสียที"

เสียงของเซี่ยเว่ยดังขึ้นก่อนใคร "ข้าไม่สนกฎเกณฑ์ใดทั้งสิ้น ในเมื่อข้าคือหนึ่งในสามสามีที่ได้สิทธิ์ในตัวนาง ข้าจะเริ่มการบำเพ็ญคู่ของข้าเดี๋ยวนี้"

"เซี่ยเว่ย เจ้าช่างใจร้อนเยี่ยงสัตว์ป่า"

เสียงราบเรียบของสือถงแทรกขึ้น "พิธีการต้องดำเนินไปตามขั้นตอน การหลอมรวมสายเลือดบริสุทธิ์มิใช่เรื่องล้อเล่น หากเจ้าทำลายสมดุลพลังปราณของหลินโม่ตั้งแต่คืนแรก ข้าจะถือว่าเจ้าคือผู้ทำลายสมบัติล้ำค่าของโลกผู้ฝึกตน"

"พอทั้งคู่เถอะ"

สุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของจินฝานเอ่ยขึ้น ราวกับเสียงสวดส่งวิญญาณที่ทำให้หลินโม่ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่าง

"คำสาปบรรพกาลมิใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะมาถกเถียงกันด้วยอารมณ์ บัดนี้ถึงเวลาที่นางต้องเลือกแล้ว ว่าใครจะเป็นผู้เปิดผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาว"

***นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายแนวพีเรียดอีโรติก เนื้อหาส่วนใหญ่เต็มไปด้วยฉากNC25+ กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน***