Semua Bab โฉมงามกับสามสามี: Bab 51 - Bab 60

ใบหน้างามแหงนเงยขึ้น แผดร้องครวญครางด้วยความทรมานที่เปี่ยมสุข ตัวตนของเขาร้อนจัด อีกทั้งยังเหยียดแข็งอัดแน่นเต็มโพรงสวาท จนนางสัมผัสได้ถึงเส้นชีพจรที่เต้นตุบๆ ภายในกล้ามเนื้อเกร็งตึงของเขา“ร่างกายเจ้า... ช่างยั่วตัณหานัก...”สือถงคำรามทุ้มต่ำในลำคอ พลางส่งสองนิ้วสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากหวานฉ่ำเพื่อให้นางดูดดึงก้านนิ้วของเขา ราวกับกำลังร่วมรักกับนางทั้งสองทางไปพร้อม ๆ กันเสียงคาวสวาทชื้นแฉะดังแผ่วระรัวสลับหนักเบา ทุกครั้งที่เขาดึงรั้งแก่นกายออกแล้วกระแทกสวนกลับเข้าไปใหม่อย่างหนักหน่วงและล้ำลึกยิ่งขึ้น จนในที่สุดหยาดน้ำหวานก็ไหลเยิ้มทะลักล้นออกมาจากรอยแยกแห่งความสาว อาบชโลมลงไปทั่วต้นขาขาวผ่องจนเปียกโชก“อื๊อ...”หลินโม่ส่งเสียงครางอู้อี้ประท้วงพลางดูดดึงปลายนิ้วของเขาแรงขึ้น ยามเมื่อรู้สึกว่านางกำลังถูกพายุสวาทพัดพาไปจนเกือบจะพ้นขอบฟ้า โพรงเนื้อนุ่มสั่นกระตุกถี่ยิบอย่างไม่อาจควบคุม บีบรัดตอดขมิบท่อนเอ็นลำเขื่องของเขาแน่นหนึบ“ซี๊ดดด... ห้ามเสร็จ... ข้ายังไม่อนุญาต”สือถงรีบชักกายถอยรั้งออกมาก่อนที่นางจะสัมผัสความสุขสมสุดยอด เขาจับร่างอ้อนแอ้นคุกเข่าโก่งโค้ง แอ่นบั้นท้ายขึ้น แล้วเสือกกา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาจากช่องลมด้านบน สะท้อนผ่านผิวน้ำใสจนเห็นเรือนร่างอ้อนแอ้นอรชรที่ซ่อนอยู่ใต้วารีได้อย่างแจ่มชัด เส้นผมดำขลับลอยแผ่สยายราวกับเส้นไหม และรอยรักสีกุหลาบที่ระบายอยู่ทั่วผิวเนื้อเนียนละเอียด ยิ่งขับเน้นให้นางดูเย้ายวน จนสือถงบังเกิดความรู้สึกอ่อนหวานและหวงแหนขึ้นในส่วนลึกของหัวใจไม่มีวัน... ที่เขาจะปล่อยสตรีผู้นี้ให้หลุดลอยไปจากเงื้อมมือ“คนบ้า ! เล่นพิเรนทร์อันใดไม่รู้กาลเทศะ”หลินโม่ร้องอุทานพร้อมกับรัวกำปั้นเล็ก ๆ ใส่แผงอกแกร่งของคนที่โผล่พรวดขึ้นมาจากใต้น้ำอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่เขาจะรวบตัวนางเข้าไปกอดแนบแน่นจนทรวงอกอวบหยุ่นบดเบียดเข้ากับมัดกล้ามร้อนรุ่มของเขา“เรายังมีเวลาอีกหนึ่งชั่วยาม...”สือถงกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใต้ผิวน้ำที่พลิ้วไหว เข่าแข็งแรงดันแทรกต้นขาขาวเนียนของนางให้อ้าออกกว้าง ฝ่ามือหนาพุ่งจู่โจมไปยังจุดอ่อนกลางกายสาวที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ระลอกคลื่น“อ๊ะ... อย่า...”นิ้วเรียวยาวที่แฝงไปด้วยพลังปรานอุ่นร้อน สอดแทรกคืบคลานเข้าสู่ร่องคับอันอ่อนนุ่มอย่างปลุกเร้า ทำให้กายสาวเสียววาบจนสั่นสะท้าน ช่องทางรักสั่นระริกขมิบรัดก้านนิ้วแกร่งที่ชอนไชอยู่

บุปผาที่โรยราย่อมไร้คนเหลียวแล ยามหมดสิ้นกลิ่นเกสร ภู่ภมรย่อมบินจากท่าทีเย็นชาไม่รู้ร้อนรู้หนาวที่นางจงใจสำแดงออกมานั้น แท้จริงเป็นเพียงเกราะน้ำแข็งที่สร้างขึ้นเพื่ออำพรางรอยร้าวในใจไม่ให้ใครเห็นลึกลงไปในกระดูก นางกลัวเหลือเกิน กลัวว่ายามใดที่ร่างกายนางหมดสิ้นประโยชน์ กลายเป็นต้นไม้แห้งเหี่ยวที่ไร้คุณค่า ยามนั้นนางจะไม่เป็นที่ต้องการของใครอีกหลินโม่จึงเลือกที่จะกลืนก้อนเลือดแล้วสวมหน้ากาก เสแสร้งทำตัวน่าชัง กรีดแทงใจผู้คนดั่งหนามแหลมคม เพื่อหวังให้ความเกลียดชังของพวกเขากลายเป็นยาสมานแผล เผื่อว่าในวันข้างหน้า ยามที่ถูกสามีทั้งสามสะบัดหน้าทอดทิ้งอย่างไม่ใยดี ความเกลียดชังที่สร้างไว้ จะได้ช่วยปกป้องใจไม่ให้นางต้องเจ็บปวดเจียนตายไปมากกว่าที่เป็นอยู่ยามนี้บทที่ 19 ใบหน้าสตรีในเดือนหก เปลี่ยนแปรดุจฟ้าฝนใบหน้าสตรีในเดือนหก เปลี่ยนแปรดุจฟ้าฝนเมื่อคืนนางยังทอดกายซวนซบกับอกเขาอย่างอ่อนโยน ทว่าพอกล่าวถึงเรื่องอนาคต ใบหน้างามกลับเย็นชาลงในพริบตา ช่างแปรปรวนดุจฟ้าฝนในเดือนหกชั่วชีวิตผ่านการกรำศึกคุมคนมานับหมื่นแสน แต่สือถงกลับไม่เข้าใจสตรีผู้นี้ ยามที่หลินโม่อยู่กับจินฝาน นางปฏิบัติต่อจินฝ

ส่วนหลินโม่... สตรีแผ่นดินใหญ่ผู้มีค่าดั่งคลังสมบัติวิญญาณ ก็จะถูกซ่อนไว้หลังม่านควันของสงครามแย่งชิงบัลลังก์สือเถียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลอกมีดสลักลายมังกรถูกสวมกลับเข้าที่ดังสวบ ชายหนุ่มปรายตาคมกริบมองสายลับเบื้องล่าง น้ำเสียงเฉียบขาดไร้ความลังเล“กลับไปบอกคนของเรา อย่าเพิ่งเคลื่อนไหว และไม่ต้องยื่นมือไปขัดขวางราชโองการนี้ ปล่อยให้ฉินหรานเสวยสุขไปก่อน ยามที่หมามันอิ่มจนขยับตัวไม่ได้ ยามนั้นเราค่อยหักคอพวกมันทีเดียว”เขาหมุนตัวเดินไปที่หน้าต่าง มองฝ่าความมืดตรงไปยังทิศทางของตำหนักเฟิงหวง ในใจเต้นระทึกด้วยความกระหายอยากลิ้มลองในเมื่อเขาและพี่ชายต่างก็เป็นสายเลือดมังกรเช่นเดียวกัน บารมีและอำนาจที่เขากุมไว้ในมือก็ไม่ได้ด้อยกว่า หากสือถงครอบครองโฉมสะคราญล่มเมืองเช่นนี้ได้ เหตุใดทายาทมังกรอย่างเขาจะไม่มีสิทธิ์สยบนางไว้ใต้ร่างบ้างเล่ายามซวี[1] ดวงตะวันลับขอบฟ้า บรรยากาศในตำหนักว่านกวนเงียบเชียบดั่งป่าช้า ทว่าฮ่องเต้สือถงกลับยังคงนั่งปักหลักเป็นเหยื่อล่อยุงอยู่ใต้ศาลาริมสระ จอกสุราในมือถูกยกกระดกเข้าปากอึกแล้วอึกเล่า ราวกับจะใช้น้ำเมาต่างน้ำดับพิษรักที่กำลังแผดเผาอกยิ่งดื่ม ผิวหยกตรงโ

เสียงฟ้าร้องระงมข้างนอกตำหนัก หรือจะสู้เสียงลมหายใจกระหืดกระหอบปนเสียงครางแผ่วหวานใต้ชายคา หลินโม่ขยับเรียวนิ้วจิกเกาะแผ่นหลังกว้างของสือถงไว้แน่นเพื่อรองรับอารมณ์รักอันเกรี้ยวกราดที่ถาโถม ความขัดแย้งดุจมีดตัดสายน้ำในตอนกลางวัน พลันอันตรธานหายไปในพริบตาเมื่อเนื้อน้ำกลับมาหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว................เสียงระฆังวังหลวงตีขานรับอรุโณทัยเพิ่งจะสิ้นเสียงลง หมอกยามเช้ายังคงปกคลุม ขั้นบันไดหินอ่อนทอดยาวสู่ท้องพระโรงหลวง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเย็นยะเยือกตึงเครียด ทหารองครักษ์ยืนนิ่งดุจรูปสลักไร้วิญญาณขนาบสองข้างทวารยามเมื่อขันทีเฒ่าขานสุ้มเสียงแหลมสูงประกาศเริ่มการว่าราชการเช้า แถวขุนนางนับร้อยชีวิตก็เริ่มเคลื่อนไหว ดุจดั่งกระแสน้ำพัดผ่านร่องผา ทุกคนก้าวเท้าฉับไวทว่าเงียบเชียบ เสื้อคลุมปักลายขุนนางสั่นไหว ป้ายอาญาสิทธิ์ในมือถูกประคองไว้แนบอก สายตาทุกคู่ทอดมองตรง ไม่เหลียวซ้ายแลขวา ขุนนางชั้นผู้น้อยปักหลักอยู่ท้ายแถว ส่วนขุนนางชั้นผู้ใหญ่ขยับเยื้องกรายเข้าประจำตำแหน่งใกล้แท่นมังกรบนราชบัลลังก์ทองคำ ฮ่องเต้สือถงประทับนั่งตระหง่านในฉลองพระองค์มังกรจักรพรรดิ แววพระเนตรของพระองค์แม้จ