All Chapters of โฉมงามกับสามสามี: Chapter 1 - Chapter 10

หลินโม่นั่งตัวเกร็ง แผ่นหลังตั้งตรง มือทั้งสองกำชายแขนเสื้อไว้แน่น ความหยิ่งผยองของบุรุษทั้งสามทำให้นางสะอิดสะเอียน ทว่านางก็รู้ดีว่า หากนางไม่จัดการกับความโอหังของพวกเขาเสียแต่เนิ่น ๆ ชีวิตหลังจากนี้ของนางคงไม่ต่างอะไรกับตกนรกทั้งเป็น"หากพวกท่านอยากได้พลังปราณจากข้า"หลินโม่เอ่ยขึ้น เสียงของนางกังวานและเด็ดเดี่ยว "ก็จงจำไว้ว่า ข้ามิใช่นางคณิกาที่พวกท่านจะมาแย่งชิงกันเยี่ยงสิ่งของ... หากคิดจะร่วมบำเพ็ญคู่กับข้า ก็จงแสดงให้เห็นว่า พวกท่านมีปัญญาพอจะรับมือกับสตรีอย่างข้าได้หรือไม่"ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเกือบจะขาดผึง หลินโม่ไม่คิดจะรอให้โชคชะตาของนางถูกกำหนดโดยน้ำมือของบุรุษหน้าไหน นางปลดมงกุฎไขมุกอันหนักอึ้งออกแล้วดึงผ้าคลุมหน้าสีแดงชาดทิ้งลงกับพื้นด้วยท่วงท่าที่สง่างามประดุจนางพญาชั่วพริบตาที่อาภรณ์สีแดงเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าอันเป็นที่กล่าวขานคิ้วใบหลิว ดวงตากลมโตแฝงแววทระนงดั่งนางหงส์ ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกในฤดูเหมันต์ ริมฝีปากอวบอิ่มสีชาดสดฉ่ำราวกับผลอิงเถาที่เพิ่งเก็บเกี่ยว ความงามของนางช่างบาดลึกและเย้ายวนใจเกินกว่ามนุษย์ปุถุชนจะครอบครอง แม้แต่จินฝานผู้ได้รับสมญานาม

สือถงคลี่ยิ้มกว้างอย่างมีเสน่ห์ ดวงตาคมกล้าของเจ้าเมืองผู้ปกครองสองแคว้นเยือกเย็นทอประกายลึกล้ำ"คำพูดของฮูหยินเปรียบดั่งอาญาสิทธิ์ ทว่าหากจะให้ข้าลงมือกับยอดดวงใจ ข้าก็จำต้องขอให้เจ้าทำตามกฎเดียวกับที่บังคับพวกข้า... ห้ามใช้อาวุธวิเศษ ห้ามใช้อาคมใดๆ ให้คงไว้เพียงฝีมือและกำลังกายที่ติดตัวมาแต่กำเนิด หากเจ้าทำได้ ข้าจึงจะนับว่าเจ้ายอมรับข้อตกลงนี้ด้วยความจริงใจ"หลินโม่ชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มรับด้วยกิริยาที่ดูอ่อนหวานหยดย้อย ทว่าในใจกลับก่นด่าเขาจนแทบกระอักเลือดบุรุษหน้าเนื้อใจเสือ! วาจายอกย้อนน่าตบให้ฟันร่วงนัก... หวังจะกดข้าให้สิ้นฤทธิ์ในคราวเดียวหรือ? ฝันไปเถิด!นางเก็บความเคืองแค้นไว้ภายใต้รอยยิ้มหวานเชื่อม"ย่อมได้... ในเมื่อท่านใจคอคับแคบถึงเพียงนี้ ข้าก็คงไม่อาจปฏิเสธ"ท่ามกลางความเงียบสงัดยามราตรี ทั้งสองเริ่มเดินวนคุมเชิงกันราวศัตรูคู่อาฆาต สือถงลอบพิจารณาสตรีเบื้องหน้าด้วยความชื่นชมอย่างมิอาจห้ามใจแม้เขาจะรู้จักนางในฐานะทายาทเหมืองศิลาวิญญาณที่สูงส่งจนไม่มีบุรุษหน้าไหนบังอาจเอื้อม ทว่าภายใต้ชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิง ความงามของหลินโม่ผู้นี้ช่างบาดลึกเกินจะสรรหาคำบรรยาย ริม

“ข้าเป็นมารแล้วอย่างไร เจ้าไม่มีสิทธิ์รังเกียจสามีที่แท้จริง และโดยชอบธรรมของเจ้า หลินโม่” ท่ามกลางความมืดมน รอยแยกของผืนดินเริ่มแคบลงทุกขณะ แต่เสียงตะโกนด้วยความเดือดดาลของบุรุษทั้งสามจากด้านบนยังคงดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ“หลินโม่ ! เจ้าอยู่ที่ไหน?” เสียงของสือถงเต็มไปด้วยความร้อนรน ในยามนี้เขาไม่สงวนท่าทีเยือกเย็นของเจ้าเมืองผู้ครองสองแคว้นโดยสิ้นเชิงทันทีทันใด เปลวไฟสีเทาเงินก็ลุกพรึ่บขึ้นมาจากซอกหลืบของเหวลึกเบื้องล่างเฟิ่งอวี้หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะใช้นิ้วชี้แตะริมฝีปากอ่อนนุ่มของหลินโม่เป็นเชิงสั่งให้นางเงียบ เขาจงใจประทับจูบลงบนไหล่มนผ่านรอยแยกของชุดเจ้าสาวที่หลุดลุ่ยจากการต่อสู้ สัมผัสนั้นแฝงความหื่นกระหายและประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย“ดูสิ... สุนัขรับใช้ของเจ้ากำลังกระวนกระวาย” เขาเอ่ยพลางลูบไล้ต้นแขนขาวเนียนของนางด้วยความจาบจ้วง“อยากให้ข้ากำจัดพวกมันทิ้งเสียตอนนี้เลย หรือจะให้ข้าแสดงให้พวกมันเห็นว่า ใครที่ควรจะเป็นเจ้าบ่าว คืนเข้าหอของเจ้า”หลินโม่กัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความรู้สึกสับสนแล่นพล่านดุจคลื่นพายุในใจ นางรู้ดีว่าเฟิ่งอวี้ในยามนี้อันตรายเกินกว่าจะ

“ยังมีหน้ามาแก้ตัว หากเจ้าไม่ก่อไฟ จะมีควันได้อย่างไร !”หลินเทียนซือมือไม้สั่นระริก ปลายไม้เท้าชี้หน้าหลานสาวด้วยความขุ่นเคือง"ท่านประมุขหลิน..."สุ้มเสียงนุ่มลึกแต่เปี่ยมด้วยอำนาจดังแทรกขึ้นอย่างถูกจังหวะจินฝานในอาภรณ์สีขาวสะอาดตาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น ราวกับไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้ก่อเหตุเมื่อคืน ก่อนจะประสานมือคารวะท่านผู้อาวุโสด้วยกิริยาที่ไร้ที่ติ"เรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของหลินโม่ผู้เดียว"ตามมาด้วยสือถงที่ก้าวเข้ามาสมทบ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตาซ่อนความเด็ดขาดไว้"ต้นสายปลายเหตุ สืบเนื่องมาจากพวกเราทั้งสี่ ได้ตกลงกันว่าจะประลองฝีมือเพื่อวัดความแข็งแกร่ง... เป็นการคัดเลือกสามีเอกที่เหมาะสมที่สุดให้แก่หลินโม่"เชี่ยเว่ยที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง ยกแขนขึ้นกอดอกด้วยท่าทางเสเพล แววตาคู่นั้นเย็นเยียบเมื่อเอ่ยขึ้น"ผู้ที่ทำลายลานประลองเสียหาย จนเกือบเอาชีวิตพวกเราทุกคน... คือจอมมารเฟิ่งอวี้"เมื่อได้ยินชื่อนี้ หลินเทียนซือที่กำลังเกรี้ยวกราดกลับชะงักงันราวกับถูกแช่แข็ง สีหน้าของท่านผู้อาวุโสเปลี่ยนจากแดงเป็นซีดเผือดในพริบตา ร่างชราสั่นสะท้านจนไม้เท้าหัวมังกรแทบจะหล

“สิบห้าปีก่อน หลังจากเผ่าปีศาจงูขาวถูกกวาดล้าง บิดาของข้าได้รับเฟิ่งอวี้มาอุปการะในฐานะบุตรบุญธรรม เขาเติบโตมาพร้อมกับข้า และเราสองคนก็มีสัญญาหมั้นหมายผูกพันกัน”หลินโม่เว้นวรรคสังเกตปฏิกิริยาของสามีทั้งสาม เมื่อพบว่าพวกเขายังมีสีหน้าปกติ นางจึงเล่าต่อ“เมื่อคราวที่มีสงครามปราบมาร ท่านพ่อและเฟิ่งอวี้ได้หายสาบสูญไปพร้อมกัน ตลอดสองปีที่ผ่านมา คนสกุลหลินไม่เคยหยุดตามหาพวกเขา จนกระทั่งข้ากับท่านปูได้พบเบาะแสในป่าวิญญาณ จึงได้รู้ว่าเฟิ่งอวี้ยังมีชีวิตอยู่ ทว่าเขากลับเลือกที่จะไม่ละทิ้งสายเลือดปีศาจเพื่อบำเพ็ญตนเป็นเซียน แต่กลับแอบฝึกฝนวิชามารอย่างลับ ๆ มาตลอด”หลังจากหลินโม่เปิดเผยความจริงเรื่องเฟิ่งอวี้ เรือนบูรพาก็ตกลงสู่ความเงียบสงัดในพริบตาจินฝานวางถ้วยน้ำชาลงอย่างไร้สุ้มเสียง“การที่เขาแอบฝึกวิชามารไม่ใช่เรื่องของความแค้นส่วนตัว ข้าไม่สนว่าเขาเคยเป็นใคร แต่ในฐานะสามีของเจ้า ข้าไม่อาจปล่อยให้ภัยคุกคามเช่นนี้มาถึงเรือนของข้าได้”สือถงเคาะนิ้วบนโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด“ตระกูลหลินซ่อนศัตรูไ