Todos los capítulos de ตราบาปนางบำเรอ: Capítulo 101 - Capítulo 110

...........บทที่ 16เด็กน้อยผู้รอคอยมารดา...........หนุ่มใหญ่ที่รอคอยอยู่หน้าประตู รีบอ้าแขนรองรับร่างที่กำลังจะร่วงลงบนพื้น นิลอรเป็นลมอีกแล้ว หล่อนน่าจะเป็นโรคร้ายแรงกระมังถึงได้อาการหนักขนาดนี้ “แองจี้...แองจี้ เธอได้ยินฉันหรือเปล่า”สามีวัยเลยหนุ่มอุ้มร่างภรรยาไปวางลงกลางเตียง หล่อนส่งเสียงครางอืออาตอนที่เขาลูบไล้ใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อผสมกับหยดน้ำ เขาหาผ้ามาเช็ดหน้าให้ แต่หล่อนยังไม่ฟื้นเขาเลยเลี่ยงไปอาบน้ำแต่งตัว คิดว่าเมื่อออกมาจะยังได้ยินเสียงลมหายใจของหล่อนเข้าออกสม่ำเสมออยู่เช่นนี้ แต่ดูเหมือนว่าโจนาธานจะคิดผิด เพราะเพียงแค่เสียงน้ำจากฝักบัวหล่นกระทบพื้นห้องน้ำดังซู่ๆ นิลอรก็ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง หญิงสาวหลับตาลงอีกครั้งเพื่อปรับสายตาให้ชินกับความพร่ามัว “นี่ฉันกำลังจะตายหรือไง ทำไมถึงได้ทรมานขนาดนี้!”นิลอรเค้นเสียงกระแทกใส่ร่างอันโรยแรงของตัวเองเท่าที่จะสามารถทำได้ เธอค่อยๆ ลุกจากที่นอนเพื่อลากเอากระเป๋าเดินทางออกมาจากใต้เตียง และจัดการเอาเสื้อผ้าที่ขนมาจากเมืองไทยใส่กลับเข้าไปอีกครั้ง สองมือของคุณแม่ลูกแฝดพับผ้าไปเรื่อยๆ แม้ขาที่ใช้รองรับน้ำหนักตัวจะไม่เป็

“ของคุณไม่ใส่น้ำตาลนะคะ” นิลอรถามม่ายสาว เจ้าหล่อนยิ้มสวยส่งให้ก่อนจะบอกว่าไม่เป็นไรขอทำเอง นิลอรยิ้มเย้ย เอลิซคงกลัวว่าเธอจะใส่สารแปลกปลอมลงไปกระมัง “ทีของตัวเองกลัวสิ่งปนเปื้อนนะคะคุณเอลิซ ทีของคนอื่นนี่ใส่ยาเบื่อรอเลยทีเดียว”“แองจี้...เลิกพูดเรื่องนี้ซะที” โจนาธานปรามภรรยา เอลิซยิ้มเหยียดกลับมาให้นิลอรด้วยความสะใจ แน่นอนว่าโจนาธานไม่มีวันเห็น ม่ายสาวยอมยกเวลาที่เหลือเพียงน้อยนิดให้นิลอรได้ร่ำลาโจนาธานเพียงลำพัง ส่วนตัวเองเลี่ยงไปร่วมวงเล่นรถไฟรางยาวกับเด็กๆเมื่อความเงียบงันปกคลุมรอบกายอีกหน โจนาธานกับนิลอรจึงได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจของกันและกัน ความโหยหาในอ้อมกอดของสามีรั้งร่างนิลอรให้โผเข้าหาโจนาธานอย่างไม่อาจต้านทาน หล่อนร้องไห้เงียบๆ แต่แรงสะอื้นนั้นส่งให้ร่างทั้งร่างสั่นสะเทือน โจนาธานปลอบประโลมภรรยาที่รักด้วยการลูบหลังให้ หยดน้ำตาของหนุ่มใหญ่ก็รินไหลเช่นกัน“ฉัน...ขอโทษนะแองจี้ ฉันอาจจะเป็นผู้ชายไม่เอาไหน แต่ฉันก็รักเธอนะ ฉันขอให้เธอมีความสุขนะที่รัก ขอให้เธอมีความสุขกับผู้ชายอีกคนที่ฉันรักและเอ็นดูเขาเช่นกัน ชาร์ลส์เป็นคนดี...เขาอาจจะทำอะไรผิดไปบ้าง เธอก็ให้อภัยชาร์ลส์เถอะนะ

ชาร์ลส์ยืนนิ่งมองแผ่นหลังเจ้านายที่สะท้านแรงๆ ด้วยต้องการข่มอารมณ์โกรธ เขารู้ว่าโจนาธานกำลังโมโห แต่ถ้าเขาไม่เสี่ยงเรื่องมันก็ไปต่อไม่ได้“ผมขอสารภาพว่าผมเป็นคนล่อลวงคุณแองจี้ลงไปที่บ้านพักจริงๆ ผมมันโง่เขลาที่ปล่อยให้คนชั่วฉวยโอกาสเอาได้ง่ายๆ ผม...ถูกวางยา”“อะไรนะ!” หนุ่มใหญ่หันขวับกลับมาในทันใด สองขาเพรียวที่ต่อลงมาจากช่วงเอวสอบพาร่างสูงกลับมานั่งที่โซฟาอีกครั้ง ในหัวใจและสมองเร่งค้นหาคำตอบของสิ่งที่หูได้ยิน ชาร์ลส์บอกว่าโดนวางยางั้นหรือ? ใครเล่าที่เก่งกล้าสามารถขนาดเข้ามาวางยาคนในบ้านหลังนี้ได้ ใครกัน?ชาร์ลส์เป่าลมออกจากปากอย่างโล่งอกเมื่อวินาทีอันอึดอัดได้ผ่านพ้นไป เขามานั่งที่เดิมและเริ่มต้นเล่าทุกอย่างให้เจ้านายที่รักยิ่งได้รับฟัง โจนาธานนั้นเหมือนจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ชาร์ลส์ก็ไม่ได้ละความพยายาม“เอลิซงั้นรึ?” หนุ่มใหญ่โพล่งถามผู้ช่วยหนุ่มอย่างงงงัน เขาไม่คิดว่าอดีตภรรยาแสนดีอย่างเอลิซจะกล้าวางยาใครได้“ครับ มีหลายเรื่องเกี่ยวกับคุณเอลิซที่ผมยังไม่เคยบอกนาย เธอไม่ใช่คุณเอลิซที่นายรู้จักหรอกครับ เธอเปลี่ยนไปมาก เธอพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง เธอ...เคย

...........บทที่ 17สำนึกผิด...........สี่ปีก่อนหน้านี้ ณ คอนโดมิเนียมกลางเมืองสิงคโปร์ที่โจนาธานพานางบำเรอแสนเสน่หาข้ามน้ำข้ามทะเลมากักขังไว้ ภายในห้องห้องใหญ่โตโอ่อ่าสมฐานะผู้เป็นเจ้าของ ปรากฏร่างอรชรในชุดนอนสีขาวสะอาด นั่งท้าทายสายลมเย็นย่ำยามราตรีอยู่ที่ระเบียง นิลอรนั่งชันเขาเอาใบหน้าสีน้ำผึ้งนวลแนบลงกับเข่าทั้งสอง หันหน้าออกสู่เวิ้งฟ้ากว้างไกลที่อยู่ในระดับสายตาพอดิบพอดี มันแลเห็นเพียงแสงวิบวับของดวงไฟที่ฉายขึ้นบนผืนผ้าไหมสีนิลของราตรีกาล ประดุจว่าเป็นเลื่อมเพชรแพรวพราวปักอยู่บนผืนผ้าอย่างไรอย่างนั้นนิลอรรู้สึกอ้างว้างประหนึ่งใช้ชีวิตอยู่บนโลกอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย เธอคิดถึงพี่สาวที่จากไป คิดถึงเมืองไทยแม้จะไม่มีใครคิดถึงเธอ อย่างน้อยที่นั่นก็ยังมีบ้าน มีผืนดินให้เหยียบย่ำ มีสิ่งต่างๆ ให้กระทำมากกว่าการกระหน่ำแรงราคะบนผืนผ้าปูเตียงเสียงกุกกักด้านในห้องทำให้นิลอรรู้ว่านาทีที่เธอต้องทำหน้าที่มาถึงแล้ว เขาจะกลับมาก่อนห้าทุ่มเสมอ และสิ่งหนึ่งที่เขาจะกระทำก่อนนอนทุกๆ คืนก็คือการร่วมรักกับเธออย่างเร่าร้อน เธอเหนื่อยเธอเพลียแต่เธอไม่มีทางเลือก การยินยอมชดใช้ให้เขาเป็นเหมือนบาปทาง

นิลอรขอบคุณในความมีน้ำใจของเพื่อนเก่า ก่อนจากกันเธอยังอวยพรให้เขากิจการรุ่งเรือง ขอให้พวกเขามีลูกไวๆ และขอให้รักภรรยาคนนั้นมากๆ ภัทรพงษ์ยิ้มให้จนตาหยี เขายังกำชับว่าถ้ามีอะไรอยากให้ช่วยก็บอกเขาได้ หรือถ้ามาเที่ยวเมืองไทยอยากจะมาพักที่บ้านเดิม เขาก็ยินดี ภัทรพงษ์คงเชื่อสนิทใจที่เธอบอกว่ากลับมาขายบ้านแล้วจะกลับไปอยู่ที่สิงคโปร์อย่างถาวร ให้เขาเข้าใจอย่างนั้นก็ดีเหมือนกัน เพราะเธอไม่อยากพูดเรื่องส่วนตัวมากนักคุณแม่ลูกสองร่ำลาเพื่อนเก่าในตอนสาย เธอไปถอนเงินที่ธนาคาร เงินที่ภัทรพงษ์โอนให้ค่าบ้าน เธอถอนมาเพียงส่วนเล็กๆ มาเช่าอพาร์ตเมนต์อยู่ เธอยังหวังว่าโจนาธานจะกลับมารับไปอยู่ด้วย เธอยังหวังอยู่เสมอ แม้ว่าวันที่จากมาจนถึงวันนี้ มันจะผ่านมากว่าสองอาทิตย์แล้วก็ตาม เมื่อความเงียบภายในห้องสี่เหลี่ยม เข้ามาปกคลุมพื้นที่โดยรอบ นิลอรก็จ่อมจมกับความหลังครั้งเก่าอีกหน ภาพความสุขความทุกข์ที่เธอเคยมีฉายชัดเข้ามาในความทรงจำ เธอรักตาแก่โจนาธานที่เคยเกลียดชัง มันน่าเวทนานัก เพราะขณะที่เธอรักเขา เขากลับไม่เคยมอบความรักให้เธอเลย เธอเฝ้ารอด้วยความอดทนจนกระทั่งวันหนึ่ง เสียงหัวใจข้างในอกของนางบำเรอคนนี้ ม