Todos os capítulos de ตราบาปนางบำเรอ: Capítulo 111 - Capítulo 120

“เธอยังไม่ได้ตอบฉันเลยว่าคิดถึงฉันหรือเปล่า”อรุณฉัตรนิ่งเงียบชั่วอึดใจ ผละจากอ้อมกอดเขาราวกับว่ามันคือสิ่งที่น่ารังเกียจ“ก่อนจะถามฉัน คุณควรถามตัวเองมากกว่าค่ะ คุณคิดถึงฉันหรือคะถึงได้ถามแบบนั้น หัวใจของคุณอยู่ที่ใคร คุณก็ควรจะไปถามคนคนนั้น ไม่ใช่ฉันนะคะชาร์ลส์”หญิงสาวหันหลังให้เขา ก่อนที่หยดน้ำตาจะร่วงริน ไหล่บางสั่นไหวแผ่วเบาแต่กลับสะเทือนเข้าไปถึงหัวใจของชายหนุ่ม ชาร์ลส์ดึงหัวไหล่มนให้หล่อนหันมาเผชิญหน้า และนั่นก็ทำให้เขาได้เห็นว่าทั่วลำคอเรียวระหงมีร่องรอยตีตราที่ยังไม่เลือนราง ความโกรธกรุ่นไหลบ่าเข้ามาในหัวใจ เอลลี่คนดีที่เขาไม่กล้าแตะต้องหล่อนมากกว่าการกอดจูบลูบคลำ บังอาจเอาร่างกายนี้ไปให้ใครเชยชม ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร!“นี่มันหมายความว่ายังไงเอลลี่! เธอมีผู้ชายคนอื่นงั้นเหรอ!?”ดวงตาสีเทาของชายหนุ่มเปลี่ยนสีเข้มขึ้นทันตา รอยจูบที่เขาปรารถนาจะกระทำบนเรือนร่างอรชร บัดนี้มีชายอื่นเชยชมเจ้าหล่อนไปแล้ว เขาอยากจะฆ่าหล่อนนักที่ปล่อยตัวปล่อยใจง่ายๆ อย่างนี้แรงโทสะผลักดันให้ชายหนุ่มบีบแขนหล่อนอย่างแรง ท่าทีอันขึ้งโกรธแผ่กระจายมาสู่ร่างน้อยจนอรุณฉัตรขนลุกเกรียวด้วยความกลัว ชาร์ลส์ใน

แต่ช่างเถอะ ถ้านั่นเป็นทางที่หล่อนเลือกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ทัดทาน เขาจะไม่รื้อฟื้นเรื่องความผิดบาปของหล่อนออกมา เขาจะจากกับหล่อนด้วยดีเพราะอย่างน้อยเขาก็รักอลิเซียกับอันโทนี่ลูกๆ ของหล่อน รักเกือบจะเท่าลูกๆ ของตัวเองเลยก็ว่าได้“คุณไม่โกรธฉันแน่นะคะ” เอลิซเอ่ยถามด้วยความกังวลใจ นาทีที่เธอยินยอมเป็นภรรยาอีกคนของชายวัยใกล้จะลงโลง ทำให้เธอรู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่มีค่าที่สุดของเธอคือการได้มีโจนาธานเป็นสามี เธอผิดเองที่ทิ้งเขาไปแต่งงานใหม่ ผิดที่ให้ตัณหาราคะเข้าครอบงำจนนอกใจชายผู้แสนดี และตอนนี้เธอก็ผิดมหันต์ ที่กำลังจะทิ้งเขาอีกครั้งด้วยความเห็นแก่ตัว“ฉันขอโทษที่ไปเมืองไทยกับคุณไม่ได้ ฉันยอมรับว่าถูกทรัพย์สินเงินทองหล่อหลอมให้ฉันเห็นมันมีค่ามากกว่าความรู้สึกของคุณ ฉันยังต้องกินต้องใช้ ลูกๆ ฉันกำลังจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันไม่อยากเหน็ดเหนื่อยกับการทุกข์กายทุกรูปแบบอีกแล้ว ตอนที่ฉันอยู่กับคุณ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เหน็ดเหนื่อยอะไรมากมาย แต่ฉันก็ไม่สามารถใช้จ่ายฟุ่มเฟือยมากเท่าที่ใจของฉันต้องการ ยิ่งมาตอนนี้ คุณ...คุณกำลังลำบาก มันจึงเป็นการยากที่ฉันจะสุขกายหากว่าอยู่กับคุณ ฉันขอโทษนะคะที่เป

...........บทที่ 18สายใยสวาท...........แสงไฟสว่างจ้าในบัดดล เอลิซหยีตามองไปทางสวิตช์ไฟ ทั้งสงสัยว่าเอลลี่จะมาเปิดไฟอะไรตอนนี้ ส่วนชาร์ลส์แสบตาจนต้องปิดเปลือกตาลงในทันที“เธอจะเปิดไฟทำไมเอลลี่!?” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเอลิซทำเอาชาร์ลส์หน้าตึง เขาลืมตาขึ้นแล้วหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างสวิตช์ไฟ“ทำไมคะ พวกคุณวางแผนทำเรื่องชั่วร้ายกันอยู่เหรอ หรือว่าคุณสองคนกำลังทำเรื่องที่มันจะไม่สะดวกถ้าเปิดไฟ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ” อรุณฉัตรพาใบหน้าเง้างอหันกลับไปทางเก่า ทว่าก่อนที่จะก้าวออกจากห้องไปก็ไม่วายเหน็บแนมพ่อเทพบุตรสุดหล่อของตัวเอง “คราวนี้ไม่มีคุณแองจี้นะชาร์ลส์ ถ้าเกิดมีใครใจดีใส่ยาปลุกเซ็กซ์ในเหล้าของคุณอีกละก็ คุณคงได้ขึ้นเตียงกับว่าที่อนุภรรยาของเจ้าของบ้านคนใหม่แน่นอน”“เอลลี่! หยุดพูดบ้าๆ ซะทีเถอะ คุณเอลิซแค่อยากมาขอโทษ เราอยากจากกันด้วยดีนะ เธออย่ารื้อฟื้นเรื่องวันนั้นให้ทุกคนต้องเจ็บได้ไหม” ชาร์ลส์ติงครูสาว อารมณ์บางอย่างที่ถูกปลุกเพราะริมฝีปากยั่วยวนของเอลิซ รู้สึกจะลุกฮือขึ้นมาเพราะแลเห็นเอลลี่ในชุดนอน มันไม่ได้วาบหวิวเท่าชุดนอนของม่ายสาวด้วยซ้ำ แต่กลับกระตุกต่อมหื่

เธอตกใจอย่างที่สุดเมื่อรู้ว่าเขาย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างถาวร ในภาพข่าวปรากฏร่างของโจนาธานและลูกๆ พร้อมกับชาร์ลส์และป้ามาเรียกับโรเบิร์ตสามีของนาง แต่น่าประหลาดนักที่แม้แต่ตอนเปิดอ่านเนื้อข่าวจนจบ ก็ไม่ได้ปรากฏชื่อของม่ายสาวแม้สักบรรทัด หรือว่าเจ้าหล่อนไม่ได้มาด้วย เอลิซทำอย่างนี้ได้อย่างไร ในเวลาที่โจนาธานต้องการกำลังใจ เอลิซไม่ได้อยู่ใกล้ๆ เขาอย่างนั้นหรือร่างอรชรลุกจากเก้าอี้ที่นั่งแช่อยู่ริมระเบียง สายลมบางเบาพัดมาระรานใบหน้าสีน้ำผึ้งซีดจาง พวงแก้มนุ่มอ่อนไร้สีสันดังที่เคย แม้ว่าเจ้าตัวพยายามออกมารับเอาไอแดดเพื่อเสริมวิตามินให้กับผิวพรรณบ้างก็ตามที“โอ...นี่มันอะไรกัน!”นิลอรรีบคว้าราวระเบียงเมื่ออาการวิงเวียนทำให้สองตาพร่ามัว มันมืดมิดประหนึ่งท้องฟ้าถูกปิดด้วยเมฆหมอกหนา เธอยืนหลับตานิ่งๆ แล้วสิบวินาทีต่อมาอาการทุกอย่างก็เป็นปกติ เธอค่อยๆ เดินเข้าห้องซึ่งเครื่องเรือนตกแต่งห้องเพียงอย่างเดียวก็คือเตียงนอน เธอไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกอื่นใดเลยจริงๆ กระเป๋าเสื้อผ้าที่หิ้วมาจากสิงคโปร์ยังวางชิดมุมห้องด้านหนึ่ง เสื้อผ้าถูกรื้อออกมาซักตากบ้างก็เฉพาะแต่ชุดที่ต้องใส่จริงๆ เท่านั้น ไม่มีตู้เ

เวลาเกือบเก้าโมงเช้า รถแท็กซี่สีชมพูสดสวยพาร่างของนิลอรมาหยุดนิ่งหน้ารั้วบ้านจตุรศิลป์ เธอไม่แน่ใจนักว่ามาถูกวันหรือเปล่า เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันอังคาร ทั้งพี่ชายคนดีและน้องชายของเขาอาจจะไม่อยู่บ้านก็ได้ แต่ไม่เป็นไร เธอจะรอจนกว่าพวกเขาจะกลับมา อย่างไรเสีย ดอกไม้ธูปเทียนแพที่ใส่พานมาจะต้องไม่สูญเปล่า วันนี้เธอจะให้พวกเขายกโทษให้เธอให้จงได้รถแท็กซี่ที่หญิงสาวนั่งมาเคลื่อนตัวออกไปหลังจากที่นิลอรได้ชำระค่าโดยสารเรียบร้อย สองเท้าของว่าที่คุณแม่ที่ซ่อนอยู่ใต้รองเท้าส้นเตี้ย พาเจ้าของไปหยุดยืนตรงตำแหน่งที่สามารถกดกริ่งได้โดยสะดวก เธอถอยหลังเล็กน้อยหลังจากเอื้อมมือกดกริ่งไปสองครั้งติดๆนาทีต่อมาร่างของสตรีในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงห้าส่วนสีน้ำตาลก็วิ่งมาเปิดประตูให้ เธอจำสาวใช้คนนี้ได้เพราะบ้านหลังนี้มีสาวใช้ไม่กี่คนสาวใช้นกเอี้ยงอ้าปากหวอเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า หล่อนรีบยกมือไหว้นิลอร และก็ได้เหวอรับประทานรอบสองเมื่อนิลอรไหว้กลับ“ขอบคุณนะ ที่ยังจำฉันได้”นิลอรเอ่ยกับสาวใช้ขณะก้าวตามนกเอี้ยงเข้ามาในบ้าน นกเอี้ยงอยากบอกเหลือเกินว่าเธอจำได้แม่นเชียวละ คนที่ทำให้บ้านหลังนี