บททั้งหมดของ ตราบาปนางบำเรอ: บทที่ 1 - บทที่ 10

เผียะ!“ถ้าฉันมันเลวขนาดนั้น ก็อย่ามายุ่งกับฉัน! ไสหัวไปให้พ้น ผู้ชายเฮงซวย!”โจนาธานกัดกรามแกร่งอย่างต้องการควบคุมมือสองข้างไม่ให้เอื้อมไปบีบลำคอของคนตรงหน้า หล่อนกล้าดีอย่างไรมาตบหน้าเขาแล้วยังยืนด่าเขาฉอดๆๆ อย่างนี้ “ฉันว่าเราคงต้องคุยกันยาวแล้วล่ะ และมันก็ไม่ใช่ที่นี่ เพราะผู้หญิงร่านๆ อย่างเธอ มันต้องคุยกันบนเตียง!” “กรี๊ดดด!!!” ร่างกำยำสูงใหญ่ย่อตัวลงไปเก็บกุญแจรถที่หล่นอยู่บนพื้น ก่อนจะลุกมาอุ้มร่างอรชรพาดบ่า เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้น แทบจะฆ่าหนุ่มใหญ่ให้ตายได้เลยทีเดียว เขารีบเดินไปเปิดประตูรถแล้วยัดหล่อนเข้าไปในนั้น ปิดล็อกเรียบร้อยไม่ปล่อยให้เจ้าของได้มีโอกาสหลบหนี“เวลาเล่นไล่จับของเราหมดแล้วแองจี้ ต่อไปนี้เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอทำไว้กับฉัน ผู้หญิงร่าน!”*****ภายในรถยนต์ยี่ห้อหรูซึ่งตีตราความมั่งคั่งด้วยสัญลักษณ์รูปธนบัตรหลายสิบตั้งของธนาคารคิงส์กรุ๊ป ปรากฏร่างของหนุ่มใหญ่ผู้เป็นเจ้าของ นั่งหน้าบูดบึ้งอยู่ที่เบาะหลังของรถ ข้างๆ กันมีหญิงสาวหน้าคมผมดำนามว่านิลอรนั่งอยู่ด้วย“คุณจะพาฉันไปไหน?” เธอถามเสียงห้วนจัด กระถดกายไปติดประตูด้านหนึ่งของห้องโดยสาร ด้วยว่าไม่อยากใกล้ชิ

“โอย...ขอโทษคร้าบคนเก่ง มามี้ขอโทษน้า แบบว่าวันนี้มามี้ไปเจอเพื่อนมาครับเลยมาสายนิดหน่อย” นิลอรแก้ต่างกับบุตรชายทั้งๆ ที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีวันเชื่อหรอก เจค็อบฉลาดเกินกว่าจะโป้ปดว่าเชื่อในสิ่งที่มารดาแก้ต่างให้ตัวเอง“ม่ายเชื่อ มามี้นัดหนุ่มใช่ปะ เจคงอนจริงๆ ด้วย ฮึ!”หนูน้อยย่นยู่จมูกใส่มารดา ริมฝีปากล่างถูกดันขึ้นมาแทบจะชนปลายจมูกโด่งคมโดดเด่นของเขา นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลมีหยาดน้ำใสแวววาวเจืออยู่“มามี้เปล่าน้า เพื่อนก็เพื่อนสิเอ้า” นิลอรพยายามอธิบาย บทจะงอนขึ้นมาละก็พ่อลูกชายง้อเท่าไหร่ก็ไม่หายหรอก“ม่ายเชื่อ เจค...เจค...” หนุ่มน้อยที่จ้อเก่งเกินอายุหยุดพูดกะทันหันเมื่อเห็นบุรุษร่างสูงใหญ่เดินเข้ามายืนอยู่ด้านหลังมารดา อะไรก็ไม่สะดุดตาเท่ากับนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลของคนที่ยืนอยู่“เดี๋ยวนี้พาหนุ่มเข้าบ้านนะ เจ้!” หนุ่มน้อยเปลี่ยนจากมามี้เป็น เจ้ ตามที่สาวๆ ในร้านกาแฟเรียกเมื่อเห็นคู่เดตคนล่าสุดของมารดา“โอ๊ย! ลูกฉัน! ชักจะแก่แดดขึ้นทุกวันแล้วนะ เฮ้อ!”นิลอรโบกลมเข้าหาตัวเมื่อได้ฟังพ่อลูกชายพูดจา เธอปล่อยเขาไว้ที่ร้านกาแฟบ่อยเกินไปกระมัง พ่อลูกชายถึงได้ซึมซับเอาคำว่า เจ้ มาจากพนักงานในร้า

“เธอจะคิดค่าเช่าฉันวันละแสนจริงเหรอ เขี้ยวลากดินเกินไปนะ”“ช่วยไม่ได้ ก็ลูกฉันต้องกินต้องใช้ จะเอาไม่เอา วันละห้าพันพร้อมอาหารเช้า และฉันอนุญาตให้คุณกอดลูกชายได้ตามสบาย...สนปะ?” นิลอรยิ้มร้ายเจ้าเล่ห์ แค่แสนเดียวมันน้อยไปย่ะพ่อคุณ เดี๋ยวจะรู้สึก อีตาคิงคอง!“โอเค! ก็ได้ เธอน่ะ มันตัวแสบตลอดกาลจริงๆ”นิลอรเบะปาก แต่ถอยให้เขาได้เดินเข้ามาก่อนจะปิดประตูลง และทันทีที่ปิดประตูจนสนิท เสียงหยาดพิรุณที่พร่างพรมจากเบื้องบนก็แรงจนหลังคาสะเทือน ดีที่บ้านหลังน้อยแน่นหนาพอที่จะทำให้คนที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาปลอดภัยจากความเปียกปอนได้ กระนั้นกลิ่นน้ำฝนจางๆ ก็ยังลอยเข้ามาให้สูดเข้าปอด มันผสมอย่างลงตัวกลับกลิ่นดินกลิ่นหญ้าที่สนามเล็กๆ หน้าบ้านนิลอรหยุดยืนที่หน้าต่างบานหนึ่ง นั่งลงช้าๆ กับพื้นกระเบื้องเย็นๆ เฝ้ามองหยาดพิรุณที่พร่างพรมอยู่ด้านนอก ขณะที่โจนาธานกำลังตกลงอะไรบางอย่างกับเจ้าเจคตัวแสบ เธอหันไปมองพวกเขาแล้วยิ้มอย่างปลงๆ ในที่สุดโชคชะตาก็ชักพาให้สายเลือดเดียวกันได้กลับมาพบเจอ แล้วเธอเล่า จะทำอย่างไรต่อไปดี จะยอมให้เขาเอาลูกไปอย่างนั้นหรือ ไม่หรอก เธอทำไม่ได้...แต่ว่า...ถ้าลูกไปอยู่กับเขาจริงๆ อนา

“ฉันเกลียดคุณ...โจนาธาน คุณเป็นผู้ชายที่สารเลวที่สุดที่ฉันเคยพบมาเลย” นิลอรบอกอย่างสุภาพที่สุดแล้วลุกจากเก้าอี้นั่งอยู่ แล้ววิ่งขึ้นไปชั้นบนของบ้าน ตอนนี้สิ่งที่เธออยากทำก็คือปลดปล่อยน้ำตาออกมาล้างแผลใจสักลิตรสองลิตร เธอไม่น่าพบเจอกับเขาในวันนี้เลย ไม่น่าเลย!“แองจี้! เรายังคุยกันไม่จบนะ!” หนุ่มใหญ่พยายามรั้งนางฟ้าคนสวยไว้ด้วยสิ่งที่พวกเขากระทำค้างอยู่ “เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วโจนาธาน! กลับไปซะ กลับไปหาเมียของคุณโน่น อย่ามายุ่งกับเราอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะพาลูกหนีไปไห้ไกลเลย” คุณแม่ลูกสองทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นแล้ววิ่งขึ้นบันได เธอแทบจะกระโจนเข้าห้องนอนทันทีที่มือแตะลูกบิดประตู ร่างอรชรโถมกายลงบนที่นอนหนานุ่ม ปล่อยเส้นผมสีนิลดุจราตรีกาลให้แผ่สยายบนหมอนหนุน นิลอรร้องไห้จนหมอนเปียกชุ่ม ร้องตั้งแต่สามทุ่มกว่าๆ จนกระทั่งนาฬิกาบนฝาผนังตีบอกเวลาเที่ยงคืน _____เวลาเที่ยงคืนวันเดียวกันโจนาธานยังนั่งอยู่ชั้นล่างของบ้านหลังน้อย เขาครุ่นคิดถึงสิ่งที่นิลอรบอกกล่าว ถ้านิลอรพูดความจริงแล้วเรื่องมันออกมาในรูปนี้ได้อย่างไร แล้วใครล่ะที่เป็นเจ้าของจดหมายนั่น แล้ว...“บ้าฉิบ! ถ้าแกไม่ทำลายมั

‘กรี๊ดดด!!! งั้นตอนนี้เธอก็โนบราน่ะสิ!’นิลอรหน้าชาเมื่อรู้ว่าทำผิดมหันต์ รีบถอยหลังเข้าด้านในช้าๆ และอาศัยความว่องไวปิดประตูกั้นเขาเอาไว้ด้านนอก แต่ความไวของเธอคงต้องพ่ายแพ้พ่อของลูกกระมัง เพราะในที่สุดเขาก็เข้ามายืนอยู่ในห้องนอนจนได้“ห้องเธอสวยดี” เขาชมขณะกวาดตาไปมองรอบๆ นิลอรรีบไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะค้นหากุญแจห้องนอนแขกในลิ้นชักที่โต๊ะเครื่องแป้ง“นี่...เอานี่ไปแล้วรีบๆ ออกไปซะฉันจะนอน ห้องอยู่ข้างๆ ฉันนี่แหละ ทั้งบ้านมีห้องอยู่แค่นี้คงไม่หลงหรอก”นิลอรส่งกุญแจให้แบบไม่ค่อยพอใจนัก โจนาธานอยากจะจูบหล่อนอีกสักครั้งเหลือเกิน นานมากแล้วที่เขาไม่ได้รู้สึกอยากจูบใครอย่างนี้ ก็ใช่ละนะเพราะนิลอรเป็นผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถปลุกพลังอันน่าพิศวงในเรือนกายของเขาได้นี่นาหนุ่มใหญ่หย่อนกุญแจที่รับมาลงในกระเป๋าเสื้อสูท แน่นอนว่าทุกๆ วินาทีดวงตาเขายังจดจ้องอยู่แต่วงหน้าของแม่แองจี้น้อย“ทำไมเธอถึงทิ้งฉันมา”เขาถามตรงๆ อีกครั้ง นิลอรสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะตอบ“ฉันไม่ได้ทิ้ง! แต่ฉันถูกเฉดหัวส่งโดยผู้หญิงที่ประกาศว่าเป็น...”มือทั้งสองกำแน่นอยู่ข้างลำตัว ความเจ็บปวดที่ถูกฝังอยู่ก้นบึ้งของจิตใจ