All Chapters of ตราบาปนางบำเรอ: Chapter 121 - Chapter 130

คุณนายวิภาถอนหายใจเฮือกๆ แต่ก็ยอมเอื้อมมือไปลูบศีรษะแม่สาวผิวน้ำผึ้งแต่โดยดี ส่วนละอองดาวเมื่อเห็นคนที่เคยคิดร้ายมาขอขมาลาโทษน้ำตาก็แทบไหล แต่ฝืนกลืนมันไว้ด้วยกลัวว่าจะเจรจากันไม่รู้เรื่องนางเจรียงหญิงชราผู้อาวุโสสุดในบ้าน เดินนำสาวใช้ให้ยกขนมนมเนยเข้ามาเสิร์ฟแขก นางประหลาดใจมากโขเมื่อเห็นแขกที่มากลายเป็นน้องสาวของวีนุตตราซึ่งเป็นอดีตคนรักของวาโย (บุตรชายเจ้าของบ้าน) และดูเหมือนว่าเจ้าหล่อนจะมาพร้อมกับพานธูปเทียนแพที่ตอนนี้กรวยใบตองซึ่งอยู่บนสุดถูกเปิดอ้าออกเรียบร้อยแล้วสาวใช้นกเอี้ยงนำถาดขนมและน้ำดื่มเข้าไปวางบนโต๊ะเตี้ยกลางชุดรับแขก ก่อนจะปลีกตัวออกไป นางเจรียงเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ รวมกลุ่มกับคุณนายวิภาที่เป็นทั้งเจ้านายและญาติทางฝ่ายหลานเขย ด้วยว่าบุตรชายคนรองของนางวิภานั้น มาตกล่องปล่องชิ้นกับหลานสาวแม่บ้านอย่างสิมันตราหลานสาวของนางนั่นเองละอองดาวพยุงน้องสาวของวีนุตตราขึ้นมานั่งที่เดิม คุณนายวิภาจึงขยับไปนั่งกับนางเจรียง ปล่อยพื้นที่ให้สองสาวได้นั่งสบายๆ บนเก้าอี้บุนวมตัวยาว นิลอรยกมือไหว้นางเจรียงซึ่งนางก็รับไหว้แต่โดยดี“เป็นไงมาไงละคะคุณอร หายไปเสียนาน ไม่ส่งข่าวคราวบ้างเลย”น

ละอองดาวรีบส่งผ้าเช็ดหน้าให้คนที่กำลังร่ำไห้ ลูกสาวเธอก็กระไรไม่หือไม่อือสักคำ ปล่อยให้นิลอรกอดแต่โดยดี กระทั่งนิลอรน้ำตาแห้งหาย แม่หนูนุตจึงเอ่ยขึ้นมาเบาๆ“หายไปไหนมา...คิดถึงนะคะ...”นิลอรยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะตอบคำถามซื่อๆ ของเด็กน้อยที่คงไปจดจำใครเขามาพูด คงไม่ได้เข้าใจในความหมายที่แท้จริง“คิดถึง...หนูคิดถึงน้าเหรอ ขอบใจนะจ๊ะ ขอบใจ...ขอบใจจริงๆ”นิลอรและละอองดาวยิ้มให้กันทั้งน้ำตา แม่หนูนุตคนเก่งฉลาดเฉลียวเกินวัย แถมยังช่างจ้อเจรจาถอดแบบคุณนายวิภาผู้เป็นย่ามามิผิดเพี้ยนสองสาวนั่งปรับทุกข์กันอยู่ครู่หนึ่ง นางเจรียงก็เข้ามาถามว่าต้องการอะไรเป็นพิเศษสำหรับมื้อค่ำวันนี้หรือไม่ นิลอรร้องครางอย่างงงงวยเพราะจำได้ว่าเพิ่งจะรับประทานมื้อเที่ยงมาแป๊บๆ แต่ก็จำยอมร้องขอสิ่งที่อยากรับประทานเมื่อนางเจรียงคะยั้นคะยอเมื่อได้รับรู้สิ่งที่ต้องการแล้ว นางเจรียงก็เดินหายลับไปด้านหลังบ้านหลังใหญ่เพื่อเข้าครัวทำสำรับกับข้าวเฉกเช่นที่นางกระทำอยู่ทุกวี่ทุกวันคล้อยหลังนางเจรียง ละอองดาวจึงได้เอ่ยถามบุตรสาวที่ยังนั่งอยู่บนตักของนิลอร“คุณพ่อไปรับที่โรงเรียนหรือคะลูก ไม่เห็นโทรมาบอกคุณแม่เลย”หนูน้อยพยักหน

วีนุตตราเบี่ยงเส้นทางจากอ้อมแขนน้าสาวไปหาผู้เป็นย่าอย่างรู้ความ นางวิภาเลี่ยงไปจากตรงนั้น นางพอคาดเดาได้ว่าอะไรเป็นอะไร ไม่นึกว่าโลกมันจะกลมถึงเพียงนี้ แสดงว่าเมื่อสี่ปีก่อนที่เราๆ หานิลอรไม่พบ ก็เพราะเจ้าหล่อนไปอยู่กับบิดาของลูกๆ นี่เอง ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่าหนุ่มใหญ่กับนางร้ายจะแอบไปสานสัมพันธ์กันโดยที่พวกนาง ไม่มีใครระแคะระคายสักนิดเลยเสียงฝีเท้าของเจ้าบ้านเดินห่างออกไป นิลอรจึงได้กอดจูบลูกๆ อย่างเต็มที่ สุดที่รักของเธอทั้งคู่ผ่ายผอมลงเล็กน้อย แต่ในความรู้สึกของคนที่เป็นมารดากลับเห็นว่านั่นคือสิ่งที่ผู้เป็นบิดาต้องรับผิดชอบ ทั้งสองดูดีในชุดเสื้อผ้าเด็กทันสมัย ทั้งเสื้อทั้งกางเกง กระโปรง รองเท้า แบรนด์เนมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเลยทีเดียว เธออยากจะถามบิดาของบุตรทั้งสองเหลือเกินกว่าเขาใช้สิ่งใดเลี้ยงลูกน้อย ใช้เงินตราหรือว่าหัวใจ เพราะจากที่เห็นๆ อยู่นี้ เขาให้ได้แค่ความสุขทางกาย หาใช่หัวใจนิลอรกอดฝาแฝดให้สมกับคืนวันที่มิได้พบหน้า กลิ่นแชมพูอ่อนๆ บนกระหม่อมบอบบางถูกสูบเข้าสู่ปอดให้ชื่นทรวง ผิวเนื้อนุ่มหอมกลิ่นแป้งกลิ่นเดียวกับที่เธอใช้ ยังติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูกแม้จะผละจากพวงแก้มลูกๆ ม

คุณนายวิภาอาสาไกล่เกลี่ยสถานการณ์อันชวนอึดอัดนี้ นางตักแกงส้มให้หนุ่มใหญ่ถ้วยหนึ่งอย่างต้องการเอาอกเอาใจ โจนาธานยังเป็นบุรุษหนุ่มผู้น่ารักเสมอสำหรับนาง“ขอบคุณครับคุณอา” โจนาธานเอ่ยขอบคุณที่เจ้าบ้านตักแกงใส่ถ้วยมาให้ เขาเหลือบมองนิลอรเล็กน้อย หล่อนยังไม่ยอมตักข้าวเข้าปากตัวเอง ยังคงง่วนอยู่กับการเอาอกเอาใจบุตรสาวสุดที่รัก“แองจี้ ฉันว่าเธอส่งลูกมาให้ฉันเถอะ จะได้นั่งกินข้าวดีๆ”นิลอรค้อนให้เขาหนักๆ ไปหนึ่งทีก่อนจะกระซิบตอบไปว่า“อยากกินก็กินไปอย่ามายุ่งกับฉัน”บังเกิดเสียงหัวเราะเบาๆ ของคนรอบโต๊ะอาหาร ดูเหมือนว่าตอนนี้ทุกคนจะย้ายไปอยู่ข้างนิลอรกันหมดแล้ว“เอาน่าคุณคิงส์ เดี๋ยวยัยอรหิวก็กินเองนั่นแหละ คุณกินต่อเถอะ เดี๋ยวกับข้าวเย็นหมด” คุณนายวิภาแนะแขกคนสำคัญ ดูก็รู้ว่าหนุ่มใหญ่หลงเสน่ห์นางร้ายนิลอรเข้าให้แล้ว แต่จะด้วยเหตุใดที่ทำให้คนทั้งสองต้องขุ่นข้องหมองใจกันนั้น นางก็สุดจะเข้าใจนิลอรก้มหน้าก้มตาป้อนข้าวหนูน้อยเจสสิก้าด้วยความอึดอัด ทุกคนคงจะพอเดาเรื่องราวของพวกเธอได้จากคำเรียกขานของสองแฝด มันทำให้เธออิ่มตื้อจนกระเดือกอะไรลงท้องไม่ได้ มิหนำซ้ำกลิ่นอาหารที่ลอยในอากาศก็ทำให้เธออยาก

“ไม่หรอกน่า เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องปรับความเข้าใจกันได้ มิสเตอร์คิงส์อายุมากแล้ว น่าจะมีความคิดความอ่านที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่ายัยอร”วาโยแสดงทัศนะซึ่งตรงข้ามกับภรรยาคนงามอย่างสิ้นเชิง“มันก็ไม่แน่หรอกค่ะ ผู้ชายบทจะโง่ขึ้นมา หญ้าหน้าบ้านมันก็เตียนแล้วเตียนอีกทีเดียว หรือคุณโยว่าไม่จริงคะ”ละอองดาวได้ทีแขวะสามีว่าเป็นประหนึ่งสัตว์บางชนิดที่กินหญ้าเป็นอาหาร ความโง่เง่าของสามีในอดีตยังติดตรึงใจไม่สร่าง พอๆ กับความรักที่เขามีให้เธอนั่นแหละ“ดาว...นี่เธอว่าฉันอยู่หรือเปล่า”วาโยหน้ามุ่ยไม่เข้าใจ ขณะที่แม่หนูนุตคนดีมองหน้าบิดามารดาสลับกันอย่างระอา“เปล่ามั้งคะ” ละอองดาวตอบเป็นนัยแล้ววางบุตรสาวลง ก่อนจะจับจูงแขนลูก เดินหนีผู้เป็นบิดา เธอก้าวเข้าบ้าน ไม่ฟังเสียงครางฮึ่มฮั่มของสามีแม้แต่น้อย“แต่ฉันว่าใช่แน่ๆ เธอนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นไม่เลิกนะแม่ตัวร้าย” วาโยรีบเดินตามภรรยา ละอองดาวหันมาจะว้ากใส่ แต่แม่หนูนุตคนดีกระตุกมือมารดาแรงๆ จนคนเป็นแม่รู้สึกตัว“อะไรคะลูก!” ผู้เป็นมารดาตะคอกบุตรสาว นัยน์ตาของละอองดาวมีกองเพลิงดวงเล็กๆ พร้อมจะเผาบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ความโกรธอันมีที่มาจากเรื่องน้อยนิดสามารถทำให