All Chapters of ตราบาปนางบำเรอ: Chapter 91 - Chapter 100

ชาร์ลส์นั่งอึ้งและเงียบกริบ เมื่อได้ฟังประโยคของคนที่เขากกกอดจนรุ่งสาง เมื่อคืนนี้หล่อนอาจจะขัดขืนก็จริงอยู่ แต่มันก็เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ เขาสัมผัสได้ว่าหล่อนปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา เรามีความสุขร่วมกันมิใช่หรือ แล้วทำไมนิลอรจะต้องโกหกด้วย หรือว่าหล่อนไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความเป็นจริง ใช่สินะ เขาไม่ใช่คนร่ำรวยนี่นา ใครเล่าจะอยากเอาอนาคตมาฝากไว้ เขานี่มันช่างโง่จริงๆ“แล้วนายจะว่ายังไงล่ะชาร์ลส์ ฉันรู้ว่านายจะพูดความจริง พูดออกมาสิว่านายข่มขืนเมียฉัน!”ชาร์ลส์นั่งนิ่งราวกับรูปสลัก อาการบาดเจ็บทางร่างกายดูเหมือนจะชาจนไม่รู้สึกหัวใจเขาแกว่งไกวเบาๆ แต่รับรู้ถึงการโยกคลอนของขั้วใจซึ่งอยู่ด้านใน มันคงจะหลุดออกมาง่ายๆ หากนิลอรเอ่ยวาจาทำร้ายจิตใจเขาอีกแม้เพียงครึ่งคำ“ครับ...ผมทำจริงๆ แต่...”ผู้ช่วยหนุ่มยังพูดไม่ทันจบโจนาธานก็เตรียมจะระบายโทสะของเขาด้วยคมกระสุนอีกรอบ แต่นิลอรก็เข้ามาขวางด้วยการยื้อแย่งปืนนั้นไปถือไว้เสียเอง โจนาธานรังเกียจนิลอรเกินกว่าจะยอมให้หล่อนได้แตะเนื้อต้องตัวเลยจำต้องปล่อยให้นิอรได้ปืนไปโดยง่าย แต่ยังมิวายบันดาลโทสะด้วยหมัดหนักๆ ใส่ร่างที่นั่งคุกเข่ารอท่าอยู่ผลั

นิลอรแค่นยิ้มออกมาอย่างอดสู ปาดเช็ดหยาดโลหิตที่ติดอยู่บนริมฝีปาก ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เอลิซแล้วพูดบางอย่างที่ทำให้ม่ายสาวยิ้มพราวด้วยความดีใจ“เธอจะได้ในสิ่งที่เธอต้องการเอลิซ คืนนี้หลังจากที่เด็กๆ หลับกันหมดแล้ว เราจะคุยกันใหม่ และฉันจะไปจากที่นี่ในเช้าวันรุ่งขึ้นทันที ส่วนชาร์ลส์ ไม่ว่าเมื่อคืนนี้อะไรจะเกิดขึ้นกับเรา ขอให้คุณรู้ว่าสำหรับฉันมันไม่มีความหมายอะไรเลย!” พูดจบก็หันหลังจากไปอย่างเงียบงัน เอลิซเบ้ปากใส่วาจานางเอกของนิลอรแล้วเดินตามเจ้าหล่อนไปยังบ้านหลังใหญ่ ปล่อยให้ชาร์ลส์จมดิ่งอยู่กับคำพูดของนางฟ้าแองจี้เพียงลำพังร่างสูงโปร่งเดินกลับไปนั่งที่ปลายเตียง สองมือยกขึ้นแตะแผลที่ยังมีคมกระสุนฝังอยู่ด้านใน ที่ผ่านมาเขามีชีวิตที่ดีกว่าเด็กกำพร้าคนอื่นๆ เพราะได้รับความเมตตาจากชายผู้ใจดีคนนี้ คนที่ช่วยฉุดเขาจากความอัตคัดขัดสน คนที่ให้ความรัก ให้การศึกษา ให้ความสุขสบาย แต่ดูสิ่งที่เขากระทำสิ ช่างทำร้ายจิตใจของผู้มีพระคุณเหลือเกิน“ผมขอโทษครับ...โจนาธาน ผมขอโทษ...”แผ่นหลังกว้างเอนลงบนเตียงที่ผ้าปูที่นอนกองกันอย่างยุ่งเหยิง เขาอยากขบคิดเรื่องราวอันแสนเศร้านี้ต่อไป เพื่อลงโทษหัวใจตนเอง

“จริงหรือคะโจนาธาน! คุณเลยเอาแหวนที่ซื้อให้ฉันไปให้เมียเก่าคุณเนี่ยนะ! หัวใจคุณทำด้วยอะไรกัน ให้ฉันไปจากที่นี่ก่อนไม่ได้เหรอ!?”นิลอรโพล่งขึ้นมาอย่างเหลืออด ปรี่เข้าไปแย่งแหวนวงน้อยที่นิ้วของเอลิซด้วยความโกรธแค้นชิงชัง“แองจี้! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หนุ่มใหญ่พยายามดึงร่างนิลอรออกจากม่ายสาว เจ้าหล่อนกำลังกระชากนิ้วของเอลิซเพื่อจะเอาแหวนคืน หล่อนน่าจะขอกันดีๆ มิใช่ใช้กำลังเยี่ยงคนพาลเช่นนี้“โอ๊ย! ฉันเจ็บนะคะ ฉันไม่เอาก็ได้ เอาคืนไปเลย!” เอลิซรีบถอดแหวนคืนให้เจ้าของที่แท้จริง ก่อนที่หลังมือจะถูกข่วนจนเลือดซึมโจนาธานปล่อยร่างนางฟ้าในดวงใจ เพื่อมาโอ๋เอาใจคนที่เขาเห็นว่ากำลังเจ็บตัว เอลิซสบโอกาสรีบเรียกคะแนนสงสารด้วยน้ำตา ยกหลังมือที่มีรอยข่วนให้อดีตสามีได้ยล มันมีเลือดซึมเล็กน้อย แต่ก็มากพอที่จะทำให้โจนาธานเอาผิดนิลอรได้“เธอทำบ้าอะไรแองจี้! ขอกันดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องใช้กำลังด้วยฮะ!”หนุ่มใหญ่ตะเบ็งเสียงกร้าวใส่หน้านิลอร หญิงสาวน้ำตาหยดเผาะ แต่ไม่ได้กรีดร้องอาละวาดอย่างที่ควรจะเป็น“ฉันจะไม่ตอบคำถามคุณเพราะฉันมีเรื่องสำคัญมากกว่านั้นที่ต้องทำ” บอกเขาแล้วไพล่มือไปด้านหลัง แหวนวงงามอยู่ในอุ้งมือน

โจนาธานยอมรับเอาความผิดทั้งหมดไว้กับตัวเอง นิลอรอยากหัวเราะอย่างคนสติแตก แต่ถ้าทำอย่างนั้นสิ่งที่ตั้งใจไว้ว่าจะสั่งความก่อนจากลาก็คงจะสั่งกันไม่จบเสียที“เอาเถอะค่ะ แล้วแต่คุณจะคิดไปก็แล้วกัน เรามา...เข้าเรื่องที่ฉันอยากจะขอร้องคุณดีกว่า”หนุ่มใหญ่เงยหน้าหาเพดาน ลวดลายของฝ้าสีนวลมิสามารถทำให้หยดน้ำตาของเขาหยุดไหลได้ แล้ววินาทีต่อมามือบางๆ ของใครบางคนก็ปาดเช็ดน้ำตาให้เขา มือนั้นสั่นระริกและยังมีกลิ่นคาวของเลือดเล็กน้อยที่หลังฝ่ามือ หล่อนเช็ดน้ำตาให้เขา ดึงใบหน้าที่ทรุดโทรมเพราะการร่ำไห้ให้ลดลงมาสบตากัน“อย่าร้องไห้ให้ผู้หญิงเลวๆ สิคะ ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนไม่ดีก็อย่าเสียน้ำตาเพราะฉันอีกเลย ฉันอยากเห็นผู้ชายที่เข้มแข็งและสามารถดูแลลูกๆ แทนฉันได้ ฉันขอร้องนะคะ ช่วยมอบแหวนของคุณให้ผู้หญิงที่รักลูกๆ ของเราด้วยหัวใจ ผู้หญิงที่ยอมร้องไห้เมื่อเห็นน้ำตาของคุณ หล่อนคนนั้นจะไม่เห็นแก่ทรัพย์สินเงินทอง และจะไม่ไปไหนในวันที่คุณทุกข์ยากลำบากกาย ที่สำคัญ ผู้หญิงคนนั้นต้องไม่ใช่เอลิซ! ฉันขอร้องนะคะโจนาธาน ได้โปรด...อย่าแต่งงานกับเอลิซอีกเลย”เสียงของนิลอรแหบพร่าและสั่นเครือ เธอละมือจากใบหน้าของผู้เป็นส

“เจสซี่จาเอาของฝากเยอะๆ มามี้ห้ามลืมน้า”นิลอรยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะพยักหน้าแทนคำตอบ สองแม่ลูกนอนกอดกันชั่วครู่ก่อนที่เจ้าหนูตัวแสบจะรู้สึกตัวตื่นแล้วปีนขึ้นเตียงมานอนหนุนแขนมารดาด้วยอีกคน“โห...เจคจาโป้งเจสซี่ ทามมายมามี้มาม่ายปุกเค้าฮะ!”พ่อหนูจอมโวยวายใส่อารมณ์เต็มที่ทั้งที่เพิ่งจะลุกจากที่นอน เจสสิก้าไม่โต้ตอบแต่ใช้สองแสนกอดรัดมารดาไว้ราวกับเธอเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว เจค็อบเห็นดังนั้นก็รีบกอดมารดาบ้าง เขาพยายามยืดแขนให้สุดเพื่อจะได้ยึดพื้นที่ใต้วงแขนเป็นของตัวเอง“เอาแขนไปห่างๆ นะเจค นี่มามี้เค้านะ!” เจสสิก้าเริ่มเคืองเพราะเจค็อบยืดแขนมาล่วงล้ำในฝั่งที่เป็นของเธอ เดือดร้อนผู้เป็นมารดาต้องส่งเสียงห้ามปรามให้ทั้งสองเลิกแบ่งพื้นที่บนร่างเธอเสียที“จุ๊ๆๆ ไม่เอานะคะลูก เป็นพี่น้องกันต้องรักกันนะคะ เวลามามี้ไม่อยู่พวกหนูต้องรักกันมากๆ ต้องช่วยเหลือกัน ห้ามทะเลาะกันเด็ดขาด” สอนลูกไปภาพใบหน้าของวีนุตตราผู้เป็นพี่สาวก็ฉายชัดในมโนจิต ป่านนี้พี่สาวคนดีคงมีความสุขอยู่บนสวรรค์ พี่นุตจะรู้บ้างไหมว่าน้องน้อยกำลังทุกข์ทรมาน พี่นุตขา...อรคิดถึงพี่เหลือเกิน...“มามี้จาปายไหน?” เจค็อบลุกมาถาม หัว