Lahat ng Kabanata ng ตราบาปนางบำเรอ: Kabanata 141 - Kabanata 150

“ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ผมไปกินในครัวก็ได้ ง่ายดี” ชาร์ลส์บอกอย่างเป็นกันเอง เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายของคนรับใช้บ้านนี้ เขาระลึกอยู่เสมอว่าตัวเองก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มไร้ที่พึ่งที่โจนาธานรับเลี้ยงไว้เท่านั้น“ก็ได้ค่ะ กินพร้อมกับครูพี่เลี้ยง ป้าจะได้เก็บกวาดห้องครัวทีเดียว”นางบอกพลางเดินตรงไปห้องครัว ไม่ทันให้ชาร์ลส์ได้ถามในสิ่งที่ข้องใจด้วยซ้ำ เขายังไม่รู้เลยว่าใครคือครูพี่เลี้ยงคนใหม่ของเด็กๆ แล้วรับสมัครตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเขาไม่รู้แวบแรกที่แผ่นหลังคุ้นตาของใครบางคนฉายชัดในดวงตาคู่คม ชาร์ลส์แทบจะก้าวขาไม่ออก มาเรียต้องกลับมาลากแขนเจ้านายที่รักเข้าไปนั่งข้างใน คนที่นั่งอยู่แต่เดิมไม่ได้ทักทายดั่งที่ควรจะเป็น เหมือนมาเรียจะรู้ว่าทั้งสองมีเรื่องต้องปรับความเข้าใจกัน จึงไม่ได้ซักไซ้ท่าทีมึนตึงที่เอลลี่มีให้ชาร์ลส์ นางปลีกตัวออกจากห้องไปเงียบๆ ทันทีที่เพิ่มสำรับกับข้าวให้ทั้งสองจนเสร็จเรียบร้อยริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออ้าเอามื้อค่ำของตนเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย มิได้เขินอายหรือประหม่าต่อคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามแม้แต่น้อย ชายหนุ่มพยายามส่งเสียงกระแอมให้หล่อนสนใจ แต่อรุณฉัตรกลับเมินเสีย เธอย

หนุ่มใหญ่ค่อนขอดอยู่ในใจ เขาเซ็นเอกสารเสร็จก็ยื่นมันคืนให้หล่อน“ขอบคุณ วันนี้คุณทำกายภาพวันแรก กรุณาให้ความร่วมมือด้วยนะคะ ทุกคนกำลังช่วยคุณอยู่ รวมทั้งฉันด้วย” นิลอรบอกจริงจัง ถือวิสาสะลูบผมยุ่งๆ ให้เขา ปัดไปทางโน้นทีทางนี้ทีให้พอดูได้“เธอจะช่วยฉันทำไมแองจี้ เธอควรจะไปจากที่นี่ ไปมีความสุขกับคนที่เธอ...รัก...” แววตาเศร้าหมองของโจนาธานทอดมองแม่ของลูกด้วยความทุกข์ระทม แม้ปากจะบอกให้หล่อนไปมีความสุข แต่แววตาและน้ำเสียงกลับไม่ได้ยินดี เอาเข้าจริงๆ หนุ่มใหญ่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาไม่ได้ยินดีเลยหากหล่อนจะไป เขายังห่วงและหวงนิลอรเสมอ แต่ร่างกายที่พิกลพิการทำให้เขาต้องเอ่ยมันเช่นนั้น“ฉันกำลังทำมันอยู่นี่ไง ฉันบอกเสมอว่าคนที่ฉันรักมีแต่พ่อของลูกฉัน แต่คุณรู้ไหมคะโจนาธาน เขาไม่เชื่อฉัน ไม่ศรัทธาในความรักของฉัน แต่ตอนนี้ฉันไม่สนแล้ว ต่อให้เขาไม่แคร์ ไม่สน ไม่ใส่ใจความรู้สึกของฉัน ฉันก็จะทำในสิ่งที่ฉันทำอยู่นี้ให้ดีที่สุด ฉันอยากเห็นเขาเข้มแข็งอีกครั้งเพื่อตัวเขาเอง ฉัน...อยากไปอย่างมีความสุข”โจนาธานเลิกคิ้วสูง ที่แท้หล่อนก็ไม่ต้องการเป็นคนผิดนี่เอง“นี่หรือคือสิ่งที่เธอต้องการ เธอกลัวว่าใครจะม

ชาร์ลส์เดินมานั่งยองๆ ระหว่างเก้าอี้ของสองแฝด เขาช่วยเจค็อบเช็ดน้ำตาให้เจสสิก้า ก่อนจะหอมแก้มแม่หนูน้อยฟอดใหญ่“สัญญาค่ะคนเก่ง อาชาร์ลส์จะแต่งงานกับเจสซี่นะคะ แต่เจสซี่ต้องกินข้าวเยอะๆ จะได้โตไวๆ ไม่อย่างนั้นอาชาร์ลส์ทนไม่ไหวไปขอสาวๆ แถวนี้มาเป็นเจ้าสาวนะ” ชาร์ลส์ต่อรองกับหนูน้อย ทว่าหางตาเหล่ไปหาครูสาวอรุณฉัตรในตอนแรกนั้นน้ำตาคลอเพราะถ้อยคำของเจสสิก้า แต่ต่อมาก็ต้องรีบปัดมันทิ้งเพราะมีอารมณ์อันประหลาดล้ำส่งมาจากหางตาของพ่อเทพบุตรรูปหล่อ เขาคงไม่ได้หมายถึงเธอใช่ไหม สาวๆ แถวนี้ ที่เขาว่าปัง!“ม่ายด้าย! อาชานอย่ามาแอบมองคูเอลลี่นะ คูเอลลี่เจคจองแล้ว!”หนุ่มน้อยเลือดร้อนทุบโต๊ะดังปังใหญ่ ทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง เจสสิก้าหยุดร้องไห้ในบัดดล เพราะไม่ชอบให้พี่ชายทำเสียงปึงปังเหมืองคนพาล“ถ้าเจคทำตัวไม่ดีครูเอลลี่ไม่ยอมแต่งงานด้วยหรอก คนอะไรชอบตบโต๊ะปึงปัง เจสซี่ไม่ชอบ” หนูน้อยส่งเสียงอู้อี้ว่าพี่ชาย ความตื่นตกใจเมื่อครู่ทำให้หลงลืมความทุกข์ในเรื่องบิดามารดาไปชั่วขณะ“เอาละๆ ครูว่าเราเลิกพูดเรื่องนี้แล้วกินข้าวกันดีกว่านะคะ เจคมานั่งกับครูเอลลี่ เดี๋ยวให้อาชาร์ลส์นั่งกับว่าที่เจ้าสาวคนเก่ง มาเร

“เอลลี่! ฉัน...ฉัน...ฉันไม่ไหวแล้ว! อ๊า!”เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตถูกส่งเข้าสู่กายสาวที่เป็นเหมือนดั่งกระบะเพาะกล้าไม้ อรุณฉัตรผวากอดรัดศีรษะที่ชุ่มด้วยเหงื่อของชาร์ลส์ไว้แน่น ทรวงอวบทั้งสองบีบอัดอยู่กับใบหน้าของผู้ช่วยหนุ่ม ก่อนที่เขาจะพาร่างเธอเอนลงสู่ผิวเตียงอีกหน เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลายรุ้งอันงดงามโค้งลงมาให้อรุณฉัตรเอื้อมมือคว้า หญิงสาวสุขสมดังที่ปรารถนาพอๆ กับเขา แต่เป็นความสุขสมทางกายมิใช่หัวใจ เพราะจนแล้วจนรอด เขาก็ยังไม่ได้พูดสักคำว่า ผมรักคุณ!...........สามสัปดาห์ให้หลังแสงตะวันเหลืองอร่ามฉายชัดบนผ้าม่านลายสวย ก่อนจะตกกระทบสู่เตียงนอนของครูสาวพอดิบพอดี ใครกันนะช่างรังแกคนที่เพิ่งได้หลับเช่นนี้ อรุณฉัตรเพิ่งจะได้หลับอย่างจริงจังเมื่อตอนตีสามนี่เอง ไม่รู้ว่าชาร์ลส์ไปอดอยากมาจากไหนถึงได้ตักตวงจากเธอเสียจนระบมทุกสัดส่วนเป็นเวลากว่าสามสัปดาห์แล้ว ที่สิ่งที่ต้องพบเจอทุกค่ำคืนก็คือผู้ชายตัวโตที่มักหาข้ออ้างมาค้างที่ห้องของเธอ ข้ออ้างที่ใช้บ่อยที่สุดคือมาขอให้เธอช่วยสอนภาษาไทยให้ แต่ไม่ว่าสอนอย่างไร พยัญชนะตัวไหน สระอะไร ก็ดูเหมือนว่านักเรียนร่างโตจะต้องมาจบบทเรียนพิศวาสกับครูสาวท

...........ชั่วโมงต่อมา อดีตนางบำเรอของโจนาธานก็มายืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ของธนาคารสุดหรู เวลานี้เกือบสิบโมงเช้าแต่ผู้คนที่แออัดอยู่ด้านในยังไม่ยอมลดลงไปเลย โจนาธานคงปล่อยหมัดเด็ดจูงใจให้ลูกค้านำเงินมาฝากที่ธนาคารของเขา เพราะเพียงแค่ไม่กี่วันหลังจากที่เขามาที่เมืองไทย และโฆษณาตัวแรกถูกปล่อยออกฉายทางโทรทัศน์ เธอไม่ได้ใส่ใจว่าเนื้อหาโฆษณามีว่าอย่างไร เพราะตอนนั้นได้แต่กังวลอยู่กับเรื่องเงินทองของเขานี่ละ แต่ตอนนี้พอมาเห็นจำนวนลูกค้าที่ออกันอยู่หน้าเคาน์เตอร์บริการ เธอก็ยิ้มได้ โจนาธานคงเดาได้ล่วงหน้ากระมังว่าการทำธุรกิจนี้จะทำให้เขารุ่งได้ในอนาคต และมันก็ได้ผลจริงๆ“ขอโทษนะคะ ฉันมาพบมิสเตอร์คิงส์ค่ะ” นิลอรเดินเบียดผู้คนที่ยืนออกันจนแน่นขนัด ไปแจ้งพนักงานคนสวยที่หลังเคาน์เตอร์พนักงานคนสวยในชุดฟอร์มสีขาว รีบต่อสายหาผู้ช่วยของโจนาธาน เจ้าหล่อนจำได้ดีเพราะเมื่อเดือนที่แล้วนิลอรมาช่วยงานที่ออฟฟิศด้านบนพนักงานสูงวัยท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งรีบออกจากห้องซึ่งอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์มาต้อนรับนิลอร ชายสูงวัยที่เป็นถึงผู้จัดการธนาคารจำนิลอรได้ เพราะเคยพบเจ้าหล่อนหลายครั้งที่หน้าห้องผู้ช่วยคนสำคัญ เขาอาสาถ