All Chapters of ตราบาปนางบำเรอ: Chapter 131 - Chapter 140

“แด็ดดี...เจค...เจคหนาว” หนูน้อยเจค็อบรีบบอกบิดาเมื่อคนทั้งสามข้ามสะพานมาหลบฝนใต้ชายคาร้านอาแปะนิลอรควักเงินซื้อนมสดขวดใหญ่จากอาแปะด้วยความเกรงใจที่เธอฝากลูกชายตัวเปียกไว้กับแกเมื่อครู่ ตอนนี้มือข้างหนึ่งของนิลอรจึงมีข้าวของอยู่เต็ม“เดี๋ยวเราก็ได้นอนอุ่นๆ บนเตียงแล้วครับคนเก่ง” โจนาธานบอกบุตรชาย ก่อนจะหันไปหาภรรยา “เอากระเป๋ามาเถอะ ฉันถือเอง” เขาสั่งกรายๆ แต่นิลอรส่ายหน้าแล้วสั่งกลับไปว่าให้เขาอุ้มลูกทั้งสอง ส่วนเธอจะถือของเอง ตอนนี้เธอถือทั้งกระเป๋าเสื้อผ้าของสามี กระเป๋าถือของตัวเองและถุงใส่นมขวดใหญ่คุณแม่ลูกสองพาสามีเดินออกจากร้านขายของชำเพื่อไปยังห้องพัก โดยการเดินเลียบชายคาห้องพักห้องอื่นๆ ที่หันประตูออกมาสู่ทางเดิน เวลานี้ทุกคนในชุมชนคลองน้ำเน่าพากันปิดบ้านเงียบเพราะลมฝนในฤดูร้อนอาจจะพังฝาบ้านและหลังคาที่ทำจากสังกะสี หากไม่ปิดบ้านช่องห้องหับให้ดีโจนาธานอุ้มบุตรทั้งสองด้วยสองแขนอันแข็งแรง เขาดีใจที่เห็นนิลอรยังเข้มแข็ง แต่เขาหดหู่ใจเหลือเกินที่เห็นสภาพที่รายล้อมรอบกายหล่อน หล่อนน่าจะหาบ้านหลังใหม่หรือไม่ก็เช่าคอนโดฯ อยู่ ไม่ใช่มาแออัดในชุมชนแห่งนี้ที่น่าจะเรียกมันว่าสลัม“ทำไ

“ฉะ...ฉัน ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่ตกใจนิดหน่อย” ตอบเบาๆ แล้วหันหลังให้เพราะไม่อาจเก็บซ่อนน้ำตามิให้ไหลหยด อยากบอกเขาเหลือเกินว่าตัวเองเป็นอะไร แต่ก็กลัวว่าเขาจะไม่เข้าใจ กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด“เธอปวดท้องหรือแองจี้” เขาถามอีกหนเพราะคนที่นั่งหันหลังให้ใช้สองแขนโอบรอบเอวราวกับว่ากำลังเจ็บป่วยอยู่“ปะ...เปล่า ฉันไม่ได้เป็นอะไร จะถามทำไมฮะ!” คนที่ถูกถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเริ่มคุมตัวเองไม่ได้ เขาจะใช้เสียงอบอุ่นแบบนั้นถามภรรยาที่เขาเขี่ยทิ้งอีกทำไม!“ก็ฉันห่วงเธอนี่นา ฉันแค่เป็นห่วงมันผิดด้วยเหรอ”นิลอรน้ำตาร่วงพรู หันกลับมามองสามี สองหน่วยตาของตาแก่สุดที่รักแดงก่ำราวกับว่ากำลังจะร้องไห้ ริ้วรอยแห่งวัยฉายชัดยิ่งขึ้นเมื่อเจ้าตัวขมวดคิ้วเข้าหากันราวกับผูกปมไว้แน่นหนา “ผิดมาก! ถ้าไม่รักไม่เชื่อใจก็อย่ามาห่วงฉัน! ใช่สิ ตอนนี้โดนยัยป้าเอลิซมันเขี่ยทิ้งแล้วนี่ เฮอะ! สมน้ำหน้า! เป็นไงล่ะ พอตั้งท่าว่าจะล้ม ยัยเอลิซอดีตคนที่แสนดีก็รีบแจ้นไปหาผัวใหม่ ซึ้งแก่ใจดีไหมคะมิสเตอร์คิงส์!”“แองจี้ เธอกำลังนอกเรื่องนะ” โจนาธานเตือนสติ หล่อนกำลังส่งเสียงทำลายความเงียบและมันรบกวนสองแสบที่กำลังหลับอยู่“มันคือเรื่

เอี๊ยดดด!!!รถยนต์คันงามของโจนาธานหักหลบรถกระบะที่วิ่งสวนมาอย่างรวดเร็ว ยังผลให้รถเขาใช้เสาไฟฟ้าแทนเบรกชั่วคราว เสียงของการปะทะดังสนั่นทั่วบริเวณ ควันไฟคละคลุ้งแทรกอยู่ทั่วมวลอากาศ แรงอัดกระแทกทำให้ประตูรถยุโรปคันงามพาร่างของหนุ่มใหญ่กระเด็นกระดอนไม่รู้ทิศทาง เนื่องจากว่ามิได้คาดเข็มขัดนิรภัย ร่างหนักหนาลอยละลิ่วขึ้นสูงกว่าระดับสายตา ก่อนจะร่วงลงมากระแทกกับพื้นเบื้องล่าง หนุ่มใหญ่เจ็บปวดทรมานที่กายท่อนร่างสุดจะพรรณนา มวลหมู่โลหิตไหลอาบทั่วตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า และนาทีต่อมาเสียงสัญญาณรถตำรวจและรถพยาบาลก็วิ่งเข้าสู่โสตประสาทแต่โจนาธานรู้ดีว่าการบาดเจ็บหนนี้เขาคงไม่มีทางรักษาให้หายขาดได้ เพราะความเจ็บทรมานมันหนักหนาสาหัสทั้งกายและใจ!...........เวลา 04:37 นาฬิกาภายในห้องเช่าที่ยังมืดสลัว นิลอรนอนพลิกกายกระสับกระส่ายจนเนื้อตัวเปียกชุ่ม เธอฝันร้าย ฝันว่าเห็นบุรุษที่รักสุดหัวใจร่างกายชุ่มโชกไปด้วยหยาดโลหิต เธอสะดุ้งเฮือกเมื่อเห็นใบหน้าของสามีชัดเจน มันชัดเสียจนใจหายวาบ ราวกับว่าวินาทีแห่งความเป็นความตาย เธอได้อยู่ที่นั่นกับเขาด้วย“อือ...หือ...มามี้เป็นอาลาย” เจค็อบงัวเงียลุกมาถามมารด

บ่ายสามโมง วันถัดมานิลเดินผ่านความวุ่นวายที่ชั้นล่างสุดของโรงพยาบาล เพื่อไปหยุดที่ลิฟต์โดยสาร เธอลงไปหาอะไรกินหลังจากที่เมื่อวานแทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง เมื่อถึงห้องพักฟื้นของโจนาธานก็รีบเอาอาหารที่ซื้อมาให้ลูกๆ ไปเก็บในตู้เย็น พวกเขายังหลับกลางวันอยู่บนโซฟาที่มีเพียงตัวเดียวในห้อง นิลอรเดินไปหยุดที่หน้าต่างกระจกใสซึ่งแลเห็นตึกรามบ้านช่องสูงใหญ่โดยรอบ บนชั้นสิบของโรงพยาบาลแห่งนี้สามารถมองเห็นทุกอย่างที่อยู่เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน เสมือนความแตกต่างระหว่างคนจนกับคนรวย เส้นแบ่งของชนชั้นระหว่างเขาและเธอไม่มีผิด ตอนนี้สิ่งที่จะทำเพื่อพ่อของลูกได้คงมีแค่เรื่องงานเท่านั้น เขาต้องเข้ารับการรักษา ต้องมีเวลาทำกายภาพบำบัด และในเมื่อโจนาธานไม่สามารถบริหารธนาคารที่เขาก่อร่างสร้างขึ้นมาได้ เธอนี่แหละจะช่วยเขาเองเสียงเตียงลั่นเล็กน้อยแต่มันดังสนั่นในความเงียบงัน โจนาธานเบิกตาช้าๆ อย่างเจ็บปวดทรมาน เขากัดฟันแน่นเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบในหลายส่วน ปวดศีรษะจนแทบระเบิด เนื้อกายราวกับถูกทิ่มด้วยกระดูกแข็งๆ ของตัวเอง และสิ่งที่น่าประหลาดใจก็บังเกิดในวินาทีต่อมา เขาคิดว่าขาคงจะหักกระมังถึงได้ไม่รู้สึกเจ็บปวดเหม

“แค่คุณแองจี้อยู่อย่างมีความสุข เป็นครอบครัวที่มีพร้อมพ่อแม่ลูก เอลลี่ก็ดีใจแล้ว การอยู่โดยไม่มีคนให้เราเรียกว่าพ่อกับแม่มันทรมานนะคะ เอลลี่โตมาในครอบครัวที่ห่างไกลความรัก มีแต่คุณลุงเท่านั้นที่รักเอลลี่จริงๆ เอลลี่ไม่อยากให้เด็กๆ ต้องกลายเป็นเด็กกำพร้า คุณแองจี้อย่าเลิกกับคุณคิงส์นะคะ สัญญากับเอลลี่นะคะ”อรุณฉัตรวอนขอนายสาว แต่ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปากของนิลอร มีแต่เสียงสะอื้นผะแผ่วจากมารดาของสองแฝดและสองแขนที่โอบกอดครูสาวอีกครั้ง ก่อนจะร่ำไห้พร้อมๆ กัน ด้วยหัวใจสองดวงที่ปวดร้าวระบมกว่าชั่วโมงที่สองสาวบอกเล่าถึงเรื่องราวในหัวใจสู่กันฟัง กระทั่งสมควรแก่เวลา นิลอรจึงได้พาครูสาวขึ้นไปเยี่ยมคนเจ็บ ขณะที่สมองก็เริ่มคิดหาวิธีการดึงตัวครูสาวเอาไว้จนกว่าโจนาธานจะหายดี หรืออย่างน้อยก็จนกว่าเธอจะคลอดลูกคนที่สาม เจสสิก้าและเจค็อบจำเป็นต้องมีคนดูแล และเอลลี่ก็แสดงให้เห็นมาแล้วว่าเจ้าหล่อนทำหน้าที่นั้นได้อย่างดีเยี่ยม เธอจะได้เอาเวลาไปทุ่มเทให้กับงานได้อย่างเต็มที่ เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้เลย...........สามทุ่มวันเดียวกันผู้ช่วยหนุ่มบึ่งรถจากธนาคารมาที่โรงพยาบาลด้วยความรวดเร็ว วันนี้งานรัดตัว