All Chapters of ตราบาปนางบำเรอ: Chapter 151 - Chapter 160

...........บทที่ 23เข้าใจด้วยสองตา...........ร่างของนิลอรถูกผู้ช่วยสามีอุ้มไปวางบนโซฟาตัวยาวซึ่งอยู่ในห้องทำงานของเขา มันอยู่ถัดจากห้องรับรองมาราวยี่สิบก้าว ชาร์ลส์รีบสั่งแม่บ้านให้หายาดมยาหอมหรืออะไรก็ได้ที่สามารถปฐมพยาบาลคนเป็นลมได้ ให้เอาขึ้นมาให้เขาอย่างด่วนที่สุดเอลิซเฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ โจนาธานที่นั่งบนวิลล์แชร์กำลังเช็ดหน้าให้นางบำเรอของเขาด้วยผ้าขนหนูหมาดชื้น ดวงตาของอดีตสามีไม่อาจซ่อนเร้นความรักความห่วงใยที่มีต่อนิลอรได้เลย ทุกๆ ครั้งที่เขาไล้ผ้าไปบนซีกแก้มนวลของแม่นางบำเรอ เธอยังแอบคิดไปว่าใบหน้านั้นคือใบหน้าของตัวเองริมฝีปากเคลือบสีแดงสดของเอลิซถูกฟันขาวๆ ขบเม้มจนซีดจาง ความริษยาผุดขึ้นในหัวใจอย่างท่วมท้น ไม่เคยเลยสักครั้งที่โจนาธานจะอ่อนโยนกับเธอเช่นที่เขาทำให้นิลอร ทุกๆ ครั้งที่เธอเจ็บไข้ได้ป่วย สิ่งที่เขาทำก็คือนัดหมอมาดูอาการแล้วตัวเองก็ออกไปงานเลี้ยงสังสรรค์ เธอคิดถูกแล้วกระมังที่แยกทางกับเขาเพราะอย่างน้อยสามีคนที่สองซึ่งเป็นบิดาของลูกๆ เขาก็อ่อนโยนและห่วงใยเธอเฉกเช่นที่โจนาธานปฏิบัติต่อนิลอรในเวลานี้ แต่น่าเสียดายนักที่เขามาด่วนจากไปก่อนวัยอันควร มันเป็นเพร

โจนาธานได้แต่นั่งอึ้งกับความคิดอันโง่งมของตน เขาปล่อยให้นิลอรกับชาร์ลส์เดินหายไปจากสายตา ขณะที่เอลิซถอนหายใจอย่างปลงๆ“นี่คงไม่ใช่เพราะฉันใช่ไหม” เอลิซรู้สึกผิด เดินเข้าไปแตะไหล่อดีตสามีอย่างให้กำลังใจ เธออยู่ปลอบใจเขาได้ไม่นานนักเพราะต้องรีบกลับ ได้แต่หวังว่าการตีจากของนิลอรคราวนี้จะทำให้อดีตสามีได้คิดและกลับไปงอนง้อเจ้าหล่อนในที่สุด อดีตภรรยาคนนี้หวังว่าอดีตสามีจะทำสำเร็จในเร็ววัน..............กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน แต่ความเศร้าระทมยังคงปักหลักอยู่กลางใจของสองสามีภรรยาไม่ห่างหาย โจนาธานไม่แม้แต่จะคิดตามหาภรรยา หล่อนทำถูกแล้วที่จากไป อย่ามามัวเสียเวลาอยู่กับคนอย่างเขาเลยหนุ่มใหญ่ไม่มีกำลังใจที่จะต่อสู้สักนิด แต่เขาก็จำใจต้องต่อสู้ ทุกๆ วันบุรุษพยาบาลเฉพาะทาง ที่ทางโรงพยาบาลจัดหามาให้ จะพาเขาออกมาทำกายภาพบำบัดที่สวนหน้าบ้าน ฝ่ามือหนากำราวแสตนเลสเนื้อดีแนบแน่นทุกครั้งที่ใช้มันเป็นหลักในการฝืนกายก้าวขา เขาทำตามคำสั่งแพทย์สูงวัยที่สั่งความมาทางบุรุษพยาบาลอย่างเคร่งครัดโจนาธานจำได้ดีว่าวันแรกที่เริ่มทำกายภาพบำบัดมันเป็นเช่นไร แข้งขาที่เคยใช้ก้าวเดิน พละกำลังหดหายไปมากกว่าครึ่ง เ

ตึกสมัยใหม่รูปทรงแปลกตาตั้งตระหง่านอยู่กลางพื้นที่ใช้สอยภายในรั้วของโรงเรียนอนุบาลเอกชนแห่งนี้ ที่เปิดสอนแบบนานาชาติ นิลอรอดน้อยใจตัวเองไม่ได้ เพราะถ้าหากเด็กๆ ยังอยู่กับเธอ เธอคงไม่มีปัญญาหาเงินมาจ่ายค่าเทอมแน่ๆ อย่างดีก็คงได้แค่โรงเรียนรัฐบาลแถวบ้าน คิดมาแล้วก็น้อยใจในโชคชะตา เมื่อไหร่จะนำพาความสุขที่จริงแท้มาให้เธอพานพบเสียที จะให้นางร้ายเฝ้ารอจนถึงฝันสุดท้ายของชีวิตหรืออย่างไรนิลอรถอนหายใจเมื่อแสงแดดที่แผดเปรี้ยงอยู่เหนือศีรษะไม่มีผ่อนความร้อนลงเลยแม้แต่น้อย เธอไม่ได้หยิบร่มติดมือมาด้วยเพราะบรรยากาศเมื่อเช้าไม่มีทีท่าว่าแดดจะแรงขนาดนี้ เธออยากจะรอจนถึงเวลาพักเที่ยง บางทีสองแฝดอาจจะมาเล่นที่สนามเด็กเล่นให้เธอได้แอบมองบ้างก็ยังดี“กลับบ้านกันก่อนนะแองเจล่า บ่ายสามเราค่อยมาใหม่ ถ้าอาชาร์ลส์มารับพี่ๆ ช้า เราอาจจะได้ยืนมองพวกเขานานๆ” นิลอรตัดใจผละจากรั้วอัลลอยด์ด้านข้างประตูใหญ่ของโรงเรียน บริเวณนี้ปลูกต้นดอกโมกข์ไว้ริมรั้วจึงช่วยอำพรางร่างเธอได้ดีกว่าด้านหน้า เดินไปอีกไม่กี่สิบเมตรก็จะถึงบ้านที่เธอเช่าอยู่แล้ว ถ้าไม่มีตึกสูงหลังแรกตั้งขวางหน้าต่างบ้าน เธอคงได้มองลงมาเห็นลานเอนกประสงค

“พรุ่งนี้มามี้จะมา” ไม่ใช่โจนาธานที่ตอบแต่เป็นอาหนุ่มที่ชื่อชาร์ลส์ ทุกคนต่างประหลาดใจจนต้องมองชายหนุ่มเป็นตาเดียว “พรุ่งนี้แด็ดดีจะไปพามามี้กลับมา แต่ถ้าเด็กๆ เอาแต่งอแงไม่ยอมกินข้าวเย็น มามี้คงไม่อยากกลับมาแน่นอน จริงไหมเอลลี่?” บุรุษหนุ่มหาตัวช่วย อรุณฉัตรเลยต้องพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มให้กับเด็กๆ ท่ามกลางความสงสัยใคร่รู้หนูน้อยทั้งสองยิ้มได้และยอมลงจากตักบิดาเพื่อไปนั่งยังเก้าอี้ของตน พวกเขากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง ในขณะที่ผู้เป็นบิดาและอาหนุ่มเป็นฝ่ายรับความกังวลเอาไว้แทนโจนาธานแทบจะรอให้ผ่านมื้อค่ำไปไม่ไหว เขาอยากรู้ว่าชาร์ลส์มั่นใจหรืออย่างไรถึงได้รับปากเด็กๆ ไปเช่นนั้น เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปตามหาคนที่หายไปนานได้ที่ไหนมื้ออาหารจบลงด้วยเสียงหาวหวอดๆ ของเจสสิก้า อรุณฉัตรเลยได้เวลาพาเด็กๆ ขึ้นไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เปิดโอกาสให้โจนาธานได้ถามไถ่ผู้ช่วยหนุ่มถึงเรื่องที่ยังค้างคาใจชาร์ลส์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนเริ่มเล่าว่าวันนี้ใครบางคนบังเอิญเดินมาพบเขาเข้า โจนาธานมีรอยยิ้มในทันทีที่ชาร์ลส์เอ่ยจบประโยค บางครั้งอุปสรรคมันก็ต้องพ่ายแพ้ต่อความตั้งใจของมนุษย์ เพราะเมื่อคิดจะตามหาก็ปรากฏว่

...........บทที่ 24นางร้ายขี้งอน...........หนุ่มใหญ่หัวใจกระตุกวูบเมื่อเดินผ่านใครบางคน เขาพยายามไม่คิดมากขณะจับจูงสองแฝดไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ไม่ไกล ทว่ากลิ่นหอมละมุนจากสตรีในชุดคลุมท้องซึ่งคลุมศีรษะไว้ด้วยผ้าสีม่วงเข้ม ทำให้เขาต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง หล่อนยังยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นท่ามกลางเปลวแดด ก้มหน้านิ่งประหนึ่งหุ่นยนต์ก็มิปาน“แด็ดดีมองไรค้า” หนูน้อยเจสสิก้ามองตามสายตาของผู้เป็นบิดา ในตอนแรกแม่หนูมองเห็นเพียงนักเรียนกลุ่มใหญ่ซึ่งน่าจะอยู่เกรดสิบ กำลังเดินตามฟุตบาทมา ทว่าพอพวกเขาหยุดเดินแล้วข้ามถนนไปยังฝั่งตรงข้าม ร่างของสตรีที่มีผ้าคลุมสีม่วงเข้มคลุมศีรษะอยู่ก็ปรากฏแก่สายตา อะไรบางอย่างในร่างสตรีคนนั้นดึงดูดใจให้หนูน้อยปล่อยมือจากบิดาแล้ววิ่งกลับไปหาในทันที“เจสซี่จะไปไหน” เจค็อบร้องถามน้องสาว แม่หนูชะลอฝีเท้าลงก่อนจะหันมามองพี่ชายด้วยใบหน้าที่ไม่อาจตอบได้เช่นกัน“เจสซี่กลับมาเดี๋ยวนี้ลูก เราต้องกลับบ้านกันแล้ว!”เสียงร้องสั่งของโจนาธานดังขึ้นท่ามกลางเสียงครางกระหึ่มของรถยนต์รอบข้าง เสียงบีบแตรยังดังอยู่เนืองๆ พอๆ กับเสียงสะอื้นของสตรีที่ยืนอยู่ชิดกำแพงนิลอรล้าทั้งกายและใจ จำต