All Chapters of ตราบาปนางบำเรอ: Chapter 161 - Chapter 170

“เจสซี่กับเจคมาหามามี้ลูก พื้นมันร้อนมากพวกหนูอย่าทำอย่างนี้เลย มามี้ขอนะคะ” ปากพร่ำคำขอร้องลูกรัก สองมือก็ปาดน้ำตาไม่หยุด แดดตอนบ่ายแก่ๆ ยังร้อนระอุเหลือหลาย มันร้อนขนาดอิฐปูถนนต้องแบ่งปันความร้อนให้กับรองเท้าทุกคู่ที่เหยียบย่ำไปมา แล้วสองแฝดจะทนได้อย่างไรเล่า เข่าขาวๆ ทั้งสองคู่คงได้ลวกได้พองกันพอดี“ไม่ไปครับ เจคจาเป็นสุภาพบุรุษเหมือนกับแด็ดดี แค่นี้เจคทนได้” หนูน้อยหยีตาขึ้นมองปลายคางของมารดา แสงแดดแยงตาสีฟ้าครามของเขาจนต้องกลับมาก้มหน้านิ่ง เจสสิก้าเองก็เช่นกัน หนูน้อยยังนั่งอยู่ที่เดิมแม้ว่าจะอยากลุกไปหามารดาเต็มที“เจสซี่ลุกมาหามามี้เร็ว มันร้อนนะลูก” นิลอรอยากฟาดก้นลูกแรงๆ ที่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเธอ ตัวเล็กเท่านั้นจะไปทนความร้อนขนาดนี้ได้อย่างไรโจนาธานโอบเอาร่างเล็กจ้อยของลูกน้อยเข้ามาแนบอก พยายามใช้ฝ่ามือหนากางกั้นแสงแดดอันแรงร้อนจากเบื้องบนให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้“เธอพูดถูกแองจี้ เธอรู้จักฉันยิ่งกว่าที่ฉันรู้จักตัวเองด้วยซ้ำ แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันสำนึกผิดและอยากจะไถ่โทษที่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันยอมรับว่ายังเป็นตาแต่จอมงี่เง่าและใจแคบไม่เปลี่ยนแป

“ไม่เป็นไรหรอกชาร์ลส์ คนพิการอย่างฉันคงช่วยเหลืออะไรแองจี้ได้ไม่มากนักหรอก ถ้าเธออยากจะแยกห้องก็ตามใจเถอะ ฉันไม่ได้ว่าอะไร ฉันเข้าใจ” หนุ่มใหญ่คัดค้านคำร้องขอของผู้ช่วยหนุ่ม แต่ดวงตาตัดพ้อกลับมองตรงไปยังแม่ของลูกผู้ช่วยคนเก่งเอ่ยปากให้ภรรยาเจ้านายเห็นแก่ทารกในครรภ์ ให้เจ้าหล่อนอยู่ร่วมห้องกับผู้เป็นสามี แต่นิลอรยังคับแค้นแน่นอกกระมังจึงไม่สามารถนอนร่วมเตียงกับโจนาธานได้ หรือบางทีหล่อนอาจจะรังเกียจที่เขาเดินไม่ปกตินัก แต่ก็ยังดีกว่าเมื่อก่อนที่ต้องนั่งรถเข็น แต่ทว่าคงยังไม่ดีพอ นิลอรอาจรังเกียจพ่อของลูกในข้อนี้“ก็ดี ฉันจะได้ทำอะไรๆ ได้สะดวก ไม่ต้องมีตาแก่ขาเป๋มาเกะกะลูกตา” นิลอรแจ้งแก่สามีก่อนจะเข้าไปพักผ่อนในห้องที่อยู่ติดกับห้องของสองแฝดโจนาธานมองบานประตูที่ปิดสนิทลงด้วยหัวใจอันปวดร้าว ชาร์ลส์เองก็สงสารเจ้านายหนุ่มจับใจ ดวงตาสีเทาหม่นจับจ้องที่บ้านประตูนิ่งนาน ก่อนจะร้องขอให้เจ้านายลงไปเจรจากันด้านล่าง อย่างไรเสียวันนี้เขาก็ต้องพูดสิ่งนั้นออกมา...........ในเวลาจวนพลบค่ำของบ้านหลังงามแสนอบอุ่น เสียงเด็กๆ วิ่งหยอกล้อกันกับครูสาวที่ด้านหนึ่งของสนาม ช่วยทำให้โจนาธานมีรอยยิ้มขึ้นมา แ

“ขอโทษนะแองจี้ ฉันผิดต่อเธอกับลูกเหลือเกิน ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ เธอไม่ต้องยกโทษให้ฉันก็ได้ แต่อย่าไปจากฉันอีกเลย ฉันคงอยู่ต่อไม่ได้หากไม่มีเธอกับลูกๆ เรากลับมาเป็นครอบครัวกันอีกครั้งเถอะนะ ครอบครัวเล็กๆ ที่เราเคยฝันร่วมกันนั่นไง เธอจะเปิดร้านกาแฟใช่ไหม ฉันจำได้นะ...ฉันยอมทิ้งสูทนายธนาคารมาเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านกาแฟก็ได้ถ้าเธอต้องการ เราจะเลี้ยงหมาสักตัวให้มันเป็นเพื่อนเล่นกับลูกๆ ของเราดีไหม ฉันจำได้นะแองจี้ สิ่งที่เธอต้องการฉันจำได้เสมอ แต่ฉันมันโง่ที่คิดว่าคนอื่นจะมอบมันให้เธอได้ดีกว่าฉัน วันนี้ฉันตาสว่างแล้ว ฉันขอเป็นผู้ชายคนนั้นได้ไหม คนที่เธอเคยรักและปรารถนาจะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกัน คนที่จะผูกพันกับเธอไปจนลมหายใจสุดท้าย ฉันขอร้องเถิดคนดี ได้โปรด...ให้ฉันเป็นผู้ชายคนนั้น แล้วฉัน...จะไม่ขออะไรอีกเลย...”โจนาธานพูดเพียงเท่านั้นแล้วกอดร่างอวบอิ่มแน่นขึ้นไปอีก หยดน้ำตาของคนที่ถูกกอดรัดไม่อาจกลั้นไว้ในหน่วยตา มันถูกเจ้าของปลดปล่อยออกมาเป็นสายธาราแห่งความปลาบปลื้มยินดี โจนาธานก็เช่นกัน หยดน้ำตาแห่งความหวาดหวั่นไหลร่วงรินในทุกๆ ประโยคที่เขาเอื้อนเอ่ย มันถูกถักทอออกมาจากห

“มี...เธอช่วยเป็นเจ้าสาวให้ฉันได้ไหม” ชาร์ลส์โต้กลับน้ำเสียงหนักแน่นไม่มีการปูทางเพื่อประโยคอันแสนอ่อนหวานนี้ เขารีบจนลน รีบจนไม่ได้คิดหาถ้อยคำดีๆ มาเอ่ย รีบเพราะเกรงว่าหากช้าไปกว่านี้สักครึ่งวินาที เขาจะไม่มีโอกาสได้พูดมันหญิงสาวหันหน้ากลับมาช้าๆ เธอกำลังอึ้ง อึ้งจนพูดไม่ออก นี่ชาร์ลส์กำลังขอเธอแต่งงานใช่ไหม“คุ...คุณ คุณหมายความว่ายังไงคะ ฉันงงไปหมดแล้ว”“ฉันขอเธอแต่งงานเอลลี่ เธอจะแต่งงานกับฉันไหมที่รัก ฉันไม่สัญญาว่าเธอจะได้สามีที่ดีที่สุด แต่ฉันสัญญาว่าหากเธอแต่งงานกับฉันเธอจะไม่มีวันเสียใจ ฉันพูดไม่ค่อยเก่ง เอ่อ...ฉันจะสร้างครอบครัวเล็กๆ เราจะสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน ได้โปรดแต่งงานกับฉันเถอะนะเอลลี่” ชายหนุ่มคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว ก่อนจะหยิบเอาแหวนวงงามออกมาจากกล่อง หวังจะใช้มันสวมที่นิ้วนางข้างซ้ายให้เจ้าหล่อน แต่อรุณฉัตรไม่ยอมยื่นมือออกมา เขาส่งสายตาวอนขอมือข้างซ้ายที่หล่อนไขว้ไว้ด้านหลังราวกับซุกซ่อนอะไรบางอย่าง“บอกฉันสักครั้งนะคะ รักกันบ้างหรือเปล่าถึงได้ขอแต่งงาน ฉันไม่ใช่ตัวแทนของความรักนะ จะได้หาทางยึดครองไว้ให้เป็นตัวแทนของใครสักคน คุณรักฉันมากไหมคะชาร์ลส์ ตอบให้ดีๆ นะคะ

โจนาธานยังคิดไม่ออกเลยว่าความแก่นเซี้ยวและพยศไม่ยอมใครของบุตรสาว ใครจะปราบแม่หนูได้ลง แต่ที่น่าเป็นห่วงกว่าก็คือ ว่าที่เจ้าบ่าวของแม่หนูที่ถูกหมายหัวไว้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เกิด“ผมสงสารลูกขึ้นมาตงิดๆ แล้วละครับนาย”ชาร์ลส์เปรยออกมาอย่างลืมตัว โจนาธานแอบขำกับหน้าซีดๆ ของชาร์ลส์“อันนี้ฉันช่วยไม่ได้ นายต้องรีบปั๊มลูกชายแล้วนะชาร์ลส์ถ้าไม่อยากได้ลูกสะใภ้อายุแก่กว่าลูกนายไปมากกว่านี้ เห็นได้ชัดว่าแม่เจสสิก้าของฉันแก่กว่าอายุจริงไปหลายปีแล้ว เฮ้อ! ทำใจหน่อยนะนายน่ะ อากาศเมืองไทยมันร้อน เด็กมันเลยแก่แดด ฮ่าๆๆๆ”โจนาธานจับจูงบุตรชายออกจากห้องพร้อมกับเสียงหัวเราะ เหลือไว้เพียงชาร์ลส์ บุรุษผู้ถูกจับจองลูกชายไปเป็นเจ้าบ่าวในอนาคตของเจสสิก้า เขาหน้ามุ่ยเล็กน้อย ก่อนจะพยายามปัดความหนักอกหนักใจทิ้งไปเสีย เจสสิก้ายังเด็กเกินกว่าจะจดจำสิ่งที่เอื้อนเอ่ยกระมัง กว่าจะถึงวันนั้น แม่หนูอาจจะลืมไปแล้วก็ได้เมื่อคิดได้ดังนั้นชาร์ลส์ก็เดินยิ้มกริ่มออกจากห้องไปอีกคน เดินจากไปพร้อมๆ กับรอยยิ้มแห่งความโล่งใจ...........ที่ห้องนอนปัจจุบันของเจ้าสาว นิลอรยืนบิดซ้ายบิดขวาอยู่หน้ากระจกอย่างขัดใจ เธออยู่ในชุดสีชมพู