Lahat ng Kabanata ng พลิกชะตาคุณหนูตัวร้าย: Kabanata 31 - Kabanata 40

ตำหนักไทเฮายามนี้สี่ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลจาง ตระกูลโจว ตระกูลหลิว ตระกูลเจิ้ง ต่างตบเท้าขอเข้าเฝ้าไทเฮากันถ้วนหน้า เพราะข่าวที่แพร่ออกไปว่าท่านอ๋องมักไปที่จวนตระกูลหยางอยู่เป็นประจำ ทำให้พวกเขาเกิดความหวาดระแวงและไม่สบายใจตอนแรกคิดว่าคงเป็นฮ่องเต้ที่พอใจคุณหนูหยางถึงมอบตำแหน่งเซ่อเจิ้งให้ แต่ในยามนี้พวกเขาคิดว่าพวกเขาเข้าใจผิดมาตลอด อย่างไรต้องรีบเร่งให้ไทเฮา กำหนดตัวผู้ที่จะแต่งเข้ามาเป็นชายาอ๋องให้เร็วขึ้นไทเฮาบอกให้พวกเขากลับไปก่อน เพราะต้องสอบถามเรื่องนี้กับบรรดาอ๋องทั้งสี่เสียก่อน ที่จริงนางรู้เรื่องทั้งหมดเป็นอย่างดี เพราะนางเริ่มจะสนิทสนมกับหยางเฟินเยว่มากขึ้นแล้ว อีกอย่างไท่ซ่างหวงยังคงอยู่ที่จวนตระกูลหยาง เรื่องราวที่เกิดขึ้นเขามักจะเล่าให้นางฟังเสมอเรื่องของความรักของหนุ่มสาว นางไม่อยากจะไปขัดขวาง แต่ว่า…เกิดมาเป็นคนของราชวงศ์ ก็ยากที่จะทำตามใจตนเองได้อย่างอิสระ ราชวงศ์ถูกกำหนดให้ปฏิบัติตามขนบธรรมเนียมประเพณี ที่ปฏิบัติตามกันมาอย่างช้านาน ในการเลือกคู่ครองของเหล่าเชื้อพระวงศ์ เรื่องนี้นางคงต้องปรึกษาฮ่องเต้อีกทีบัลลังก์มั่นคงได้เพราะมีเหล่าขุนนางให้การสนับสนุน หากราชวงศ

เมื่อฮองเฮากลับมาถึงตำหนัก นางก็เปิดลิ้นชักใต้เตียงนอนออกมา ก่อนจะหยิบตำราโบราณออกมาอย่างช้า ๆ สายตาของนางยามนี้เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ไม่ว่าต้องแลกกับอะไร หากสามารถฆ่าหยางเฟินเยว่ได้ นางยอมแลกทั้งนั้นฮองเฮาให้แม่นมเกาติดต่อหาคนที่อยู่ในลัทธิมาร เพื่อขอให้หาตำราปราณโลหิตมาให้ โดยแลกกับเงินจำนวนหนึ่งที่มากพอสมควร ตำราสายนี้ทางการประกาศห้ามผู้ใดครอบครอง หากพบเห็นจะมีโทษประหารชีวิตทันที แต่เมื่อเป็นคำสั่งของฮองเฮา แม่นมเกาจึงต้องแอบลักลอบนำเข้ามาโดยไม่ให้ใครรู้“ฮองเฮาพระองค์แน่ใจนะเพคะ” แม่นมเกาเอ่ยถามด้วยสีหน้าหวาดหวั่น หากมีใครรู้ขึ้นมา ไม่เพียงฮองเฮาที่มีความผิด แต่ผู้เกี่ยวข้องทุกคนรวมทั้งตระกูลจาง คงถูกประหารชีวิตหมดทุกคน“แม่นมเกา...ข้าไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อนเลย” เอ่ยจบนางก็เปิดตำราออกมาทันที และแล้วจู่ ๆ ท้องฟ้าที่สดใสก็พลันมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว ฝูงอีกานับพันบินปกคลุมทั่วท้องฟ้า ลมพายุพัดแรงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ฮองเฮายังคงเปิดอ่านตำราต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ นางกำนัลขันทีต่างพากันหวาดกลัว เพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงลมดังหวีดหวิวอย่างชวนขนลุก ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างพากั

“หม่อมฉันจะนำขนมที่พวกท่านไม่เคยกินมาก่อนออกมา แต่ว่ามิติต้องใช้เงินซื้อ ใครจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงขนมเพคะ?”พวกเขาได้ฟังก็เอ่ยออกมาพร้อมกัน “เอาเงินของข้า!” เฟินเยว่หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข พวกเขารีบหยิบเงินออกมาวางบนโต๊ะ แต่เฟินเยว่หยิบของฮ่องเต้จ้าวห่าวอู๋ เขาเห็นเช่นนั้นก็เคาะจมูกนางเบา ๆ อย่างเอ็นดูจากนั้นนางก็เข้าไปซื้อขนมที่เรียกว่า สติ๊กกี้ทอฟฟี่พุดดิ้งและไอศกรีมรสวานิลลาออกมา ทุกคนเห็นก็มองด้วยตาเป็นประกาย “แม่นมตู้ส่งจานมาให้ข้าทีเจ้าค่ะ”เฟินเยว่รับจานมาแล้วเปิดห่อขนมแล้วใส่ลงในจาน จากนั้นก็ตักไอศกรีมไปวางด้านข้าง นางส่งยกให้ไท่ซ่างหวงเป็นคนแรก ต่อมาก็เป็นฮ่องเต้ และจากนั้นก็คนอื่น ๆ“ลูกสะใภ้! อร่อย! ข้าชอบ ๆ” ไท่ซ่างหวงตาเบิกกว้าง บ่งบอกว่าชอบขนมนั่นจริง ๆ ทุกคนพอได้ฟังก็ไม่รอช้า รีบจัดการขนมตรงหน้าทันที“นี่มัน! อร่อยเกินไปแล้ว” ฉีอ๋องร้องออกมาอย่างพอใจ“แม่นมตู้อันนี้ให้บ่าวในจวนเจ้าค่ะ ทำแบบที่ข้าทำนะเจ้าคะ” เฟินเยว่ยกขนมออกมาแล้วยื่นให้แม่นมตู้ แม่นมตู้รับมาอย่างตื้นตันใจ “ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู”“หม่อมฉันขอกินไปคุยไปนะเพคะ” หยางเฟินเยว่นั่งลงแล้วเริ่มเปิดบทสนทนาอีกครั้

ห้องทรงอักษร “ฝ่าบาทฮองเฮาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีหน้าตำหนักห้องทรงอักษรรีบเข้ามารายงาน เมื่อฮองเฮาต้องการเข้าเฝ้า“ให้เข้ามา” ฮ่องเต้รีบวางฎีกาในมือลง แล้วมองสตรีที่ก้าวเข้ามาด้วยพระพักตร์เรียบนิ่ง “ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”“ตามสบายเถิด ไม่ได้พบกันนานเจ้าสบายดีนะ”“สบายดีเพคะ” ฮองเฮามองเขาด้วยสายตาแห่งรักที่มีให้เขาอย่างเต็มหัวใจ บุรุษผู้นี้หล่อเหลาสง่างามไปทุกกระเบียดนิ้ว แต่หัวใจของเขากลับเย็นชายิ่งกว่าน้ำแข็ง นางงดงามถึงเพียงนี้ แต่ก็ยังไม่สามารถทำให้เขาชอบได้ นางเด็กนั่น! งดงามกว่านางตรงไหนกัน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ นางก็เผลอจิกเล็บลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ“มาหาเรามีอะไรหรือ?”“ช่วงนี้หม่อมฉันฝันไม่ดีจึงนอนไม่ค่อยหลับ อยากจะมาทูลขอไปกราบไหว้ พระบนเขาสักระยะเพคะ”“ได้เราอนุญาต”“ขอบพระทัยเพคะ”เขาตอบเสร็จก็หยิบฎีกามาอ่านเหมือนไล่นางทางอ้อม ฮองเฮายิ่งเห็นเช่นนั้นก็โกรธขึ้งอย่างไม่อาจระงับ ดวงตาของนางแข็งกร้าวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ฝ่าบาท…แล้วอย่ามาโทษว่าหม่อมฉันร้ายก็แล้วกันเมื่อนางหมุนตัวจากไปเขาก็วางฎีกาลงทันที ก่อนจะถอนใจออกมา นางแต่งเข้ามาได้สองปีแล้ว แต่เขายังไม่เคยคิดที่จะร่วมหอกับ

หยางเฟินเยว่มุ่งหน้าเข้าวังแต่เช้าเพราะความร้อนใจ ถึงแม้จะเป็นเพียงความฝันนางก็ไม่อาจนิ่งนอนใจได้ นางตรงมาที่ตำหนักบรรทมของฮ่องเต้ เมื่อทหารองครักษ์เห็นนางมา ก็รีบเปิดประตูให้ทันทีฮ่องเต้จ้าวห่าวอู๋นั่งพิงหัวเตียงอ่านตำราอยู่ เมื่อเห็นนางเดินเข้ามาก็รีบวางตำราลง ก่อนจะอ้าแขนรอรับร่างของนาง “มาให้ข้ากอดหน่อย”หยางเฟินเยว่เข้าไปให้เขากอดอย่างว่าง่าย ก่อนจะผละออกมามองใบหน้าของเขาอย่างสำรวจ“พระองค์หลับสบายดีหรือไม่เพคะ?”“อืม…ฝันเห็นเจ้าทั้งคืนเลย”นางได้ฟังก็ยิ้มออกมา “ฝ่าบาทนอกจากโจรภูเขาแล้ว ฝ่าบาทคิดว่าแคว้นซ่งจะมีศัตรูที่ไหนได้อีกบ้างเพคะ?” เขายกมือมาลูบแก้มของนางเบา ๆ ก่อนจะดึงร่างของนางให้มานอนข้าง ๆ เขา“แคว้นเป่ยเหลียงสู้รบกับแคว้นซ่งมานาน จนสุดท้ายตวนอ๋องตัดศีรษะของแม่ทัพเหลียงได้สำเร็จ แคว้นซ่งจึงชนะศึก แคว้นเว่ยแพ้ศึกสงครามเพราะแม่ทัพแคว้นเว่ยยอมแพ้แต่โดยดี เจ้าถามทำไมหรือ?”“ตอนนี้ดูเหมือนจะมีคนฝึกวิชานอกรีตเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หม่อมฉันจึงพยายามคิดถึงแรงจูงใจของคนที่อยากฝึกวิชาเหล่านี้เพคะ”“หากจะพูดกันตามจริง ถึงแม้แต่ละแคว้นจะดูเสมือนสงบศึก แต่ความจริงก็คือรอคอยจังหวะที่เหมา