Lahat ng Kabanata ng พลิกชะตาคุณหนูตัวร้าย: Kabanata 11 - Kabanata 20

“ทูลท่านอ๋องยามนี้มีหลายคนเริ่มล้มป่วย มีไข้สูงและปวดศีรษะอย่างรุนแรง คาดว่าน่าจะป่วยเป็นโรคฉี่หนูพ่ะย่ะค่ะ สาเหตุคงเพราะน้ำท่วม คนที่มีบาดแผลเลยติดโรคนี้พ่ะย่ะค่ะ”หมอหลวงรีบเข้ามารายงานเพราะยามนี้หลายคนเริ่มล้มป่วยลง นอกจากนี้ยังคงต้องระวังโรคท้องร่วงและไข้หวัดใหญ่ หลังน้ำลดแล้วก็ต้องระวังโรคไข้เลือดออก“เฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิด บอกทหารให้ไปแจ้งหมอหลวงให้มาเพิ่มอีก”“พ่ะย่ะค่ะ” รุ่ยอ๋องบอกหมอหลวงออกไป แต่แล้วตัวเขาก็รู้สึกว่ากระบอกตาจะเริ่มร้อนขึ้นมา ศีรษะก็เริ่มปวดขึ้นมาอย่างรุนแรง ร่างกายก็เริ่มปวดเมื่อยไปทั้งตัวและดูเหมือนจะมีไข้ตวนอ๋อง ฉีอ๋องและฉินอ๋อง ยามนี้ต่างก็มีอาการไม่ต่างกัน พวกเขารู้สึกว่ากำลังจะไม่สบาย“ข้ารู้สึกไม่ค่อยดี ท่านหมอหลวงตรวจอาการให้ข้าหน่อย” หมอหลวงรีบขยับเข้ามาจับชีพจรที่ข้อมือของเขาทันที“ท่านอ๋องรู้สึกเป็นอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”“ข้ารู้สึกหนาว ปวดหัวแล้วก็ปวดเมื่อยตามตัวมากเลย”หมอหลวงจากที่ได้ฟังก็สรุปได้ทันที “พระองค์คงป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ โรคนี้สามารถแพร่เชื้อได้ง่าย พระองค์ควรแยกไปรักษาพ่ะย่ะค่ะ”“ท่านหมอหลวงตรวจพวกข้าด้วย” หมอหลวงหันมาตรวจพวกเขาอีกสามคน ผล

สายฝนยังคงตกโปรยปรายไม่หยุด นางคิดว่าหากเป็นเช่นนี้น้ำคงไม่มีทางลดลงง่าย ๆ ทหารช่วยกันยกหม้อโจ๊กออกไปให้อีกสี่กระโจม ยามนี้เสบียงช่วยเหลือทางการมาถึงแล้ว เฟินเยว่จึงไม่ต้องไปซื้อของในมิติอีกนางตักโจ๊กแล้วให้ลุงจ้าว ซูมี่ ไฉ่หง นำไปให้ผู้ป่วย ดูเหมือนไข้หวัดใหญ่จะถูกควบคุมได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ไม่มีผู้ป่วยเพิ่มมากนักท่านหมอหลวงลู่จื้อเดินเข้ามาหาเฟินเยว่ด้วยสีหน้าผ่อนคลาย “ต้องขอบคุณคุณหนูหยางที่ให้การช่วยเหลือในครั้งนี้”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ โจ๊กกำลังร้อน ๆ กินเสียหน่อยเจ้าค่ะ”“ขอบคุณขอรับ”ตกดึกสายฝนก็เริ่มเทกระหน่ำมากขึ้น บรรยากาศยามนี้เงียบสงบได้ยินเพียงสายฝน ทุกคนต่างพากันหลับใหลอย่างมีความสุข ทหารนั่งเฝ้ายามอยู่ข้างเตาไฟ เฟินเยว่นำผ้าห่มออกมาให้บิดา ลุงจ้าว ซูมี่และไฉ่หงเป็นต้น จากนั้นนางก็นำผ้าห่มอีก 4 ผืน เอาไปให้พวกเขาทั้ง 4 คนเมื่อนางเดินมาถึงก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นร่างของพวกเขาทั้ง 4 คนเกร็งไปทั้งร่าง เหนือร่างของพวกเขามีเงาดำทมิฬ กำลังบีบไปที่ลำคอของพวกเขาทั้ง 4 คน วิญญาณร้ายสัมผัสได้ถึงพลังร้อนแรงที่มาจากร่างของนางก็ตกใจและหวาดกลัว จึงรีบสลายวิญญาณไปในทันทีแค๊ก ๆ แค๊ก ๆ พวกเ

สามวันผ่านไปฝนก็หยุดตก น้ำก็เริ่มลดลงเรื่อย ๆ คาดว่าอีกไม่นาน ทุกคนคงกลับไปทำความสะอาดบ้านเรือนของตนและเข้าอยู่ได้ตามปกติเสนาบดีหยางเฟยฮุ่ยและหยางเฟินเยว่ เตรียมตัวกลับเมืองหลวง เพราะพวกเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ 5 วันแล้ว คงปล่อยที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของทางการจ้าวเจี้ยนกั๋วเรียกซื่อถงมาให้ช่วยเป็นคนขับรถม้า ส่วนเขาเข้าไปนั่งบนรถม้ากับเสนาบดีหยาง เขายังคงปลอมแปลงใบหน้ารวมทั้งซื่อถงก็ปลอมใบหน้าด้วยเช่นกันบรรยากาศเช้านี้ท้องฟ้าสดใส แดดจ้าไร้เมฆฝน ดูเหมือนพายุฝนจะพัดผ่านไปแล้ว ทุกคนจึงมีสีหน้าเบิกบานที่ฝนได้หยุดตกเสียที ทุกคนออกมายืนส่งหยางเฟินเยว่ขึ้นรถม้า โดยเฉพาะเด็ก ๆ โบกไม้โบกมืออำลาส่งเสียงกันอย่างเจื้อยแจ้ว เพียงไม่นานเด็ก ๆ ก็สนิทสนมกับนางอย่างรวดเร็ว พอนางจากไปก็รู้สึกใจหายเมื่อกลับถึงจวนหยางเฟินเยว่ก็ให้บ่าวเตรียมน้ำอาบให้นางทันที เพราะนางไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันรู้สึกเหนียวตัวเต็มที อยู่ที่นั่นนางได้แค่เช็ดเนื้อเช็ดตัว เพราะไม่สะดวกและมีคนเยอะ เมื่อมาถึงนางจึงอยากจะนอนแช่อ่างเสียหน่อยนางนอนแช่อ่างคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อวิญญาณของคุณหนูตัวร้ายมานั่งอยู่ข้าง ๆ อ่าง

“ถ้าเช่นนั้นเชิญทุกคนที่ห้องอาหารเลยเพคะ” เฟินเยว่เดินนำทุกคนออกไปจากห้องโถงแล้วตรงไปที่ห้องอาหาร ที่ถูกแม่นมตู้จัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เฟินเยว่เลือกที่จะนั่งข้างบิดาและลุงจ้าว นางพยักหน้าให้แม่นมตู้เริ่มตักข้าว “ท่านพ่อ ท่านลุงจ้าว วันนี้ข้าเจอโจทก์เก่าด้วยเจ้าค่ะ นางเอาปลาไหลมาโยนใส่ข้า แต่ข้าไม่กลัวเลยสักนิด ขอจึงให้ซูมี่และพี่ซื่อถงช่วยกันจับใส่ถัง แล้วนำมาทำอาหารเรียกว่าผัดเผ็ดปลาไหล”นางเล่าอย่างออกรสกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทุกคนจึงหัวเราะออกมาอย่างขบขัน มีคนเอาปลาไหลมาโยนใส่นาง แต่นางกลับจับมาทำอาหาร นางช่างร้ายจริง ๆเฟินเยว่หยิบถ้วยใบเล็ก แล้วตักมาให้พวกเขาลองชิมดูก่อน เพราะกลัวว่าพวกเขาจะไม่ชอบ แต่นางไม่ได้ทำเผ็ดมากนัก เน้นเครื่องเทศเสียมากกว่า“อร่อยแต่ว่าเผ็ด” เฟยฮุ่ยเอ่ยขึ้นทันที ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที เฟินเยว่จึงรีบรินน้ำให้เขา“น้ำเจ้าค่ะท่านพ่อ”“ข้าชอบเผ็ดกำลังดี” เฟินเยว่ยกยิ้มก่อนจะหันไปเอ่ยบอกให้พวกเขาลงมือ“ฝ่าบาท ท่านอ๋อง ลงมือเลยเพคะ วันนี้หม่อมฉันทำปลานึ่งซีอิ๊ว ต้มจืดผักกาดดอง เนื้อผัดน้ำมันหอย ผัดผัก ปลาไหลผัดเผ็ด เชิญทานให้อร่อยเพคะ”นางลุก

“ทูลไทเฮา สิ่งที่พระองค์ได้กล่าวมานั้น หม่อมฉันไม่มีความรู้เลยเพคะ สี่คุณธรรม สามคล้อยตาม เป็นคำสอนให้สตรีฝึกฝนเพื่อเตรียมตัวออกเรือน ซึ่งเป็นกฎเกณฑ์และขนบธรรมเนียมประเพณี ที่ต้องปฏิบัติตามกันมาอย่างช้านาน หม่อมฉันไม่คิดอยากจะออกเรือนกับผู้ใด จึงไม่จำเป็นต้องเรียนรู้เพคะ”“ส่วนศิลปะชั้นสูง หม่อมฉันก็ไม่เป็นอะไรเลยเพคะ เพราะหม่อมฉันไม่ใส่ใจที่จะเรียนรู้ใด ๆ สาเหตุเพราะดนตรี คัดอักษร วาดภาพและโคลงกลอน ไม่เหมาะกับหม่อมฉันเลยสักอย่าง” “การที่หม่อมฉันไม่มีความสามารถในเรื่องเหล่านี้ ไม่ได้หมายความว่าหม่อมฉันไร้ความสามารถในด้านอื่น ซึ่งหม่อมฉันคิดว่ามันสำคัญกว่าสิ่งเหล่านี้มากนัก”“หม่อมฉันไม่ต้องการเป็นที่ชื่นชอบของผู้ใด หม่อมฉันจึงไม่จำเป็นที่จะต้องฝืนตัวเองเพื่อทำสิ่งที่ตนเองไม่ชอบเพคะ” “ไทเฮาอยากให้หม่อมฉันแสดงความสามารถ ทั้งที่พระองค์ก็รู้อยู่แล้วว่าหม่อมฉันไม่มีคุณสมบัติเหล่านี้ ไทเฮาเชิญหม่อมฉันมาด้วยพระองค์เอง ก็เพื่อสิ่งนี้สินะเพคะ ในเมื่อพระองค์ทำสำเร็จแล้ว หม่อมฉันและบิดาคงต้องขอตัวก่อนเพคะ”หยางเฟินเยว่ยอบกายคำนับ เสนาบดีหยางเฟยฮุ่ยจึงลุกขึ้นมาโค้งคำนับ จากนั้นเขาก็คว้ามือของนา