Lahat ng Kabanata ng พลิกชะตาคุณหนูตัวร้าย: Kabanata 21 - Kabanata 30

หวังกงกงตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ฮ่องเต้ถูกวางยาปลุกกำหนัด! แย่แล้ว! เขาผู้มีหน้าที่ดูแลตำหนักและความปลอดภัยของฮ่องเต้ ปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนี้ได้ คาดว่าชีวิตนี้ของเขาคงจบสิ้นแล้วแต่แล้วจู่ ๆ ฮองเฮาก็มาเยือน “หวังกงกงข้าต้องการเข้าพบฮ่องเต้”หวังกงกงเมื่อเห็นฮองเฮามาที่นี่ และรับรู้ว่าฮ่องเต้กำลังถูกพิษยาปลุกกำหนัด เขาจึงรีบครุ่นคิดอย่างรวดเร็วว่า จะให้ฮองเฮาไปปรนนิบัติฮ่องเต้ดีหรือไม่แต่ว่า…ตั้งแต่นางแต่งเข้ามา ฮ่องเต้ก็ไม่เคยไปนอนค้างกับนางเลยสักครั้ง ไม่แม้แต่จะเข้าหอกับนาง หากให้นางเข้าไปจะยิ่งทำให้ฮ่องเต้มีโทสะมากขึ้นหรือไม่นะ ความผิดของเขายังไม่ถูกตัดสิน อย่าทำความผิดเพิ่มจะดีกว่า“ทูลฮองเฮา ฮ่องเต้ไม่ต้องการให้ใครรบกวนพ่ะย่ะค่ะ” ฮองเฮายิ้มเยาะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“เจ้ากล้าขัดคำสั่งของข้ารึ!”“กระหม่อมให้เข้าไปไม่ได้จริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ”“เจ้ามีอะไรหรือฮองเฮา” ฮ่องเต้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ นางมาหาเขาในเวลานี้ดูก็รู้ว่ามีแผน หากเขาเดาไม่ผิด ยาปลุกกำหนัดนี้คงเป็นฝีมือของนางเป็นแน่“หม่อมฉัน…”“ออกไป!” เขาตวาดออกไปดังลั่น เพราะยามนี้ร่างกายของเขาเหมือนจะเริ่มทนไม่ไหว อุณ

ด้านฮองเฮายามนี้นางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง นางโกรธจนนางแทบกระอักออกมาเป็นเลือด ฮ่องเต้ทำอย่างนี้ได้อย่างไรกัน เขามอบตำแหน่งเซ่อเจิ้งให้นางหลังจากเข้าหอ นางมีความสามารถถึงขั้นให้ตำแหน่งนี้เลยเชียวหรือภายในใจของฮองเฮายามนี้ร้อนดั่งไฟที่กำลังแผดเผา นางแต่งเข้าราชวงศ์มาได้สองปี ฮ่องเต้ไม่แม้แต่จะร่วมเข้าหอกับนาง เขาไม่เคยแวะเวียนมาหานางเลยสักครั้ง ตำแหน่งฮองเฮาที่ดูเหมือนเป็นเพียงตำแหน่ง เพราะเขาไม่ได้มีความรักให้กับนางเลยสักนิดการแต่งงานระหว่างเขากับนางเพียงเพราะความเหมาะสม ในตอนนั้นนางที่ชอบเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วไม่ได้คิดอะไรมาก นางคิดเพียงว่าความงดงามของนางจะทำให้ฮ่องเต้รักนางได้ไม่ยากแต่พอวันเวลาผ่านไปนางรู้สึกว่า การจะได้ใจของเขานั้นช่างยากเย็นแสนเข็ญเสียเหลือเกินมาในยามนี้นางรู้สึกแทบเป็นบ้า เมื่อได้รับการหมางเมินจากเขาอย่างจริงจัง และสตรีที่เขามอบใจให้เป็นเพียงดรุณีวัยเยาว์ ที่เพิ่งผ่านพ้นวัยปักปิ่นมาได้ไม่นาน อีกทั้งนางยังมีประวัติเอาแต่ใจและร้ายกาจ นี่เขาชอบสตรีแบบนี้เองหรือหยางเฟินเยว่ เจ้ากับข้าเห็นทีจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ ถึงแม้ว่าข้าจะไม่ได้ใจของฮ่องเต้ แต่สตรีที่ฮ่องเต้มอ

หยางเฟินเยว่รีบนำเข็มฉีดยาออกมา แล้วใช้เข็มดูดยาต้านพิษจากขวดยา เมื่อมือของนางสัมผัสที่แขนของพวกเขา เสียงในหัวของนางก็ดังขึ้นมา “ถูกพิษไซยาไนด์แต่ในยุคนี้น่าจะเรียกพิษสลายวิญญาณ”หยางเฟินเยว่ชะงัก ก่อนจะรีบเปลี่ยนตัวยาต้านพิษให้เข้ากับพิษที่พวกเขาได้รับ ไฮดรอกโซโคบาลามีน นางหยิบออกมาวางเรียงกันให้ครบจำนวนผู้ป่วย ฮ่องเต้เห็นนางทำก็รีบเข้ามาช่วย นางพยักหน้าว่าทำถูกต้อง เขาจึงมีความมั่นใจมากขึ้น นางฉีดยาไปบนต้นแขนของตวนอ๋องและรุ่ยอ๋อง รวมทั้งทหารองครักษ์อีก 10 คน จากนั้นก็ฉีดยาชา ใส่ยาฆ่าเชื้อแล้วเริ่มเย็บแผลทันที หมอหลวงยืนมองนางที่จัดการทุกอย่างคล่องแคล่ว ก็รู้สึกประทับใจในความสามารถของนาง วิธีการรักษาแบบนี้พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ช่างน่าสนใจมากเลยทีเดียวเมื่อทำแผลเสร็จนางก็นำยามาอธิบายให้หมอหลวงฟัง เรื่องการใช้ยาแก้ปวดและยาแก้อักเสบ ยามนี้หมอหลวงทุกคนให้ความเคารพนางมากขึ้น จึงฟังสิ่งที่นางอธิบายอย่างตั้งใจนางให้ทุกคนไปนำกล่องยามา แล้วเขียนฉลากติดข้างกล่องว่าเป็นยาชนิดใด จะได้หยิบมาใช้อย่างไม่สับสน ส่วนเข็มฉีดยา เข็มเย็บแผล ยาต้านพิษ นางเก็บเอาไว้เองเพราะพวกเขายังไม่เข้าใจวิธีการใช้

เมืองหลวงแคว้นซ่งยามนี้ ประสบปัญหาโรคท้องร่วงอย่างหนัก หมอหลวงออกมาติดประกาศตามสถานที่ต่าง ๆ ถึงวิธีรับมือและวิธีรักษาเบื้องต้นด้วยการดื่มน้ำที่สะอาด รับประทานอาหารที่ปรุงสุกใหม่ ๆ หลีกเลี่ยงของสุก ๆ ดิบ ๆ ล้างมือให้สะอาดทุกครั้งหลังขับถ่ายนางให้ทางการแจกสบู่ให้ทุกคนใช้ล้างมือพร้อมเจลฆ่าเชื้อ ส่วนเกลือแร่จะให้เฉพาะคนที่เริ่มป่วย และได้รับการแนะนำวิธีการใช้อย่างถูกต้อง ส่วนคนที่ขับถ่ายติดต่อกันหลายครั้งให้รีบมาหาหมอโดยทันที หยางเฟินเยว่ให้ทางการวาดภาพ ตามที่วิญญาณคุณหนูตัวร้ายได้บอกลักษณะหน้าตาให้นางฟัง แล้วนำไปติดไว้ทุกหัวมุมเมือง แม้จะไม่เหมือนเสียทีเดียวแต่ก็ใกล้เคียง ในกระดาษประกาศว่าพวกเขาคือคนร้ายที่ลอบสังหารตวนอ๋องและรุ่ยอ๋อง อีกทั้งโรคระบาดที่เกิดขึ้นก็เป็นฝีมือของพวกเขา ทำให้ผู้คนที่ได้เห็นข่าวตกใจและทั้งโกรธแค้นเป็นอย่างมาก ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะเลือดเย็นและอำมหิตได้ถึงเพียงนี้ ยามนี้ทุกคนจึงต่างช่วยกันสอดส่อง มองหาชายที่มีลักษณะตามภาพวาด หากว่าพบเห็นพวกเขาจะรีบรายงานต่อทางการทันทีลี่เฉี่ยวและเหลียงอวิ๋นรุ่ยไม่คาดคิดว่า พวกเขาจะรู้ตัวตนของพวกเขาได้เร็วถึงเพียงนี้ ยามนี้พวกเ

รุ่ยอ๋องแอบมองไป๋เยว่ชิงอย่างพิจารณา ดูเหมือนสตรีผู้นี้จะมีความสามารถอยู่ไม่น้อยเลย หน้าตาของนางก็งดงามโดดเด่นอย่างเป็นธรรมชาติ ไร้ซึ่งการประโคมแต่งจากเครื่องสำอางใด ๆ นางช่างน่าสนใจ ต่อไปเป็นการวัดความสามารถของลู่หลินบุตรสาวคนเล็กของหมอหลวงลู่จื้อ นางก้าวเข้ามาด้วยความมั่นใจ นางได้รับการฝึกสอนและศึกษามาบ้างแล้วจากบิดา การที่หมอหลวงลู่จื้อเสนอให้มีหมอหลวงหญิง ก็เพื่อให้บุตรสาวตนได้สมความตั้งใจที่อยากเป็นหมอหญิง“ข้าจะทดสอบเอง” หยางเฟินเยว่เอ่ยขึ้น หมอหลวงลู่จื้อจึงระบายยิ้มออกมาอย่างพอใจ หากเป็นนางทดสอบเองเช่นนี้ ก็เชื่อได้ว่า นางคงมอบความยุติธรรมให้บุตรสาวของเขาอย่างแน่นอน“เจ้าชื่อว่าอะไร?”“ข้าชื่อว่าลู่หลินเจ้าค่ะ”“หากเจ้าพบผู้บาดเจ็บ สิ่งแรกที่เจ้าจะทำคืออะไร?”ลู่หลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเอ่ยตอบออกมาอย่างฉะฉาน “สิ่งแรกคือการห้ามเลือด การแก้ไขเฉพาะหน้า หากไม่มีอุปกรณ์ช่วยเหลือ ให้นำใบสาบเสือหรือใบบัวบก มาตำให้แหลกแล้วพอกบริเวณปากแผล วิธีที่สองใช้ผ้ากดทับบริเวณปากแผลเพื่อให้เลือดแข็งตัว ยกจุดที่ได้รับบาดเจ็บให้สูงเหนือกว่าหัวใจ เพราะจะช่วยให้เลือดไหลช้าลงเจ้าค่ะ”หยางเฟินเย