Todos los capítulos de เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Capítulo 101 - Capítulo 110

“เร็วเข้า รีบขึ้นเกวียนเร็ว"ราวกับสัมผัสได้ถึงความพรั่นพรึงในใจของเหยียนลั่วหลี ชาวบ้านสามสิบกว่าคนต่างกระโจนขึ้นบนเกวียนวัวที่ยังบรรทุกของไม่เต็มพิกัด คนที่ขี่ม้าต่างก็กระโดดขึ้นหลังอาชาจับคู่กันสองคนต่อหนึ่งตัว เสียงแส้หวดลงบนหลังสัตว์พาหนะอย่างบ้าคลั่งวัวและม้าที่ตื่นตระหนกอยู่แล้วต่างส่งเสียงร้องดังระงมแล้วออกตัววิ่งตะบึงสุดฝีเท้า ล้อเกวียนหมุนวนรวดเร็วจนแทบจะไม่แตะพื้นดินกลุ่มคนขี่ม้าแบ่งออกเป็นสองชุด ชุดหนึ่งนำหน้า อีกชุดหนึ่งคอยระวังหลัง ขนาบข้างเกวียนวัวไว้ตรงกลาง เหยียนลั่วหลีควบม้านำหน้าขบวน ดวงตาสีเขียวเรืองรองมองฝ่าความมืดมิดได้ชัดเจนประดุจยามกลางวันทว่าเมื่อวิ่งออกมาได้เพียงไม่กี่ลี้ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างช้า ๆ ชายฉกรรจ์บนเกวียนต่างต้องพยายามดึงรั้งเชือกวัวเพื่อประคองเกวียนไม่ให้เสียหลักแรงสั่นสะเทือนมหาศาลปะทุขึ้นจากเบื้องหลัง ชาวบ้านต่างพากันหันกลับไปมอง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ขากรรไกรสั่นกระทบกันดังกึก ๆ“พวกเจ้าดูนั่นสิ”“หมู่บ้าน หมู่บ้านของพวกเรา หมู่บ้านของพวกเราไม่มีอีกแล้ว”ชายคนหนึ่งลูบแก้มที่แข็งค้างพลางเค้นเสียงออ

“เร็วเข้า ตรงนี้มีหินอีกก้อน ช่วยกันยกออกไป”เมื่อเจอหินก้อนใหญ่ที่กำลังคนสิบกว่าคนก็ยกไม่ไหว ย่อมเป็นหน้าที่ของเหยียนลั่วหลีที่ต้องลงมือจัดการ การเดินทางที่ยามปกติใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยาม ยามนี้กลับต้องใช้เวลาหลายชั่วยามเพื่อแผ้วถางทางจนกระทั่งเส้นขอบฟ้าเริ่มปรากฏแสงสีขาวรำไร ดวงตะวันสีแดงฉานค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้าสาดแสงอาบไล้แผ่นดินที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและบาดแผล ในยามเช้าที่แสนหดหู่ ขบวนของหมู่บ้านเป่ยซานก็ก้าวเท้าเข้าสู่เขตป่าทึบได้สำเร็จ“หุบเขา นั่นหุบเขาของพวกเรา”ชายคนหนึ่งยืนขึ้นบนเกวียนวัวพลางตะโกนก้องและกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ พวกเขากลับบ้านมาได้แล้ว“แย่แล้ว มีหินยักษ์ปิดทางเข้าหุบเขาไว้เสียมิดเลย”หินก้อนมหึมาขนาดเท่าตัวบ้านปักหลักขวางทางเข้าหุบเขาไว้อย่างแน่นหนา ชายฉกรรจ์หลายคนรีบวิ่งเข้าไปพยายามตะกุยดินรอบ ๆ หิน ทว่าฝุ่นผงที่ตกลงมากลับทำให้พวกเขายิ่งสำลัก“จะทำอย่างไรกันดี”เมื่อลองเอาหูแนบกับหินยักษ์ กลับไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวใด ๆ จากภายในหุบเขาเลยแม้แต่น้อย เหยียนลั่วหลีกระโดดลงจากหลังม้า พยายามลองผลักหินยักษ์นั้นดู ทว่ามันกลับไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว หากจะอ้อมเขาย่

“ได้ ๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” จางเหลียงที่ฟันหลอไปหลายซี่พลันมีพละกำลังขึ้นมาทันตา เขาอยากจะทำประโยชน์ให้หมู่บ้านบ้าง กลุ่มคนมุ่งหน้าขึ้นเขา เหยียนลั่วหลีเดินสำรวจพลางตบตอไม้ไปเรื่อย ๆ“เอาต้นนี้ และต้นนี้ ตัดลงมาเสีย” นางชี้ไปยังต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่เท่าโคนขาชายฉกรรจ์กำขวานแน่น ถ่มน้ำลายลงบนฝ่ามือแล้วกระชับขวานในมือเริ่มตัดต้นไม้ตามความต้องการของเหยียนลั่วหลี“ปัง ปัง ปัง” เสียงขวานกระทบไม้ดังก้อง ต้นไม้ล้มตึงลงมาตามแรง ชายหนุ่มยังกะเทาะกิ่งก้านและใบออกให้อย่างเรียบร้อยเหยียนลั่วหลีพยักหน้าพอใจ“แบกมันไปที่ทางเข้าหุบเขา”นางตั้งใจจะมอบบทเรียนอันล้ำค่าให้แก่พวกเขา ขอเพียงมีจุดมุ่งหมายที่มั่นคงก็จะสามารถทำตามใจปรารถนาได้“ทางเข้านี่ถูกปิดตายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”กลุ่มชาวบ้านที่แบกท่อนไม้ยาวเหยียดตามมาต่างพากันตกตะลึงเมื่อเห็นหินก้อนใหญ่ขวางทางอยู่ พวกเขาพยายามช่วยกันผลักจนหน้าดำคร่ำเครียด ทว่าหินยักษ์นั้นไม่ขยับเขยื้อนแม้เพียงนิ้วเดียว จึงได้แต่หันไปพึ่งพิงเหยียนลั่วหลี“วางหินก้อนเล็กไว้ตรงนี้ แล้วเอาท่อนไม้สอดเข้าไปใต้ก้อนใหญ่”นางสั่งให้วางหินก้อนเล็กลงในตำแหน่งที่เหมาะสมเพื่อทำเป็นจุดหม

ช่างมันเถิด เรื่องของคนหนุ่มสาวเขาไม่ขอเข้าไปยุ่งมากนัก หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นจริง ๆ เขาก็แค่คอยเป็นหลักพิงให้พวกเด็ก ๆ เหล่านี้ก็พอทุกคนต่างส่งสายตาเข้าใจตรงกันเพื่อกำหนดแนวทางเดินหน้าต่อไป มีเพียงเซียวเย่หยางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ที่แววตาไหววูบคล้ายกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่งเหยียนลั่วหลีเข้าใจเจตนาของทุกคนแล้ว ในที่สุดนางก็กระตุ้นความกล้าในใจของตาแก่ผู้นี้ออกมาได้สำเร็จ เป็นอย่างที่เจ้าบอดหลี่เคยทำนายไว้ว่าหลังมหาภัยพิบัติ ใต้หล้าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ซึ่งมันตรงกับความต้องการของนางพอดีส่วนการเปลี่ยนแปลงที่ว่านั้นจะเป็นสิ่งใด ถ้ามิใช่แผ่นดินแตกแยกออกเป็นสี่ส่วนหกส่วน ก็คงเป็นเรื่องของคนผู้นั้น หากเป็นอย่างแรกก็คือสถานการณ์บีบให้ต้องกบฏ แต่หากเป็นอย่างหลังก็คงต้องดูว่าคนที่จะขึ้นมาใหม่นั้นพอจะพึ่งพาได้หรือไม่เมื่อล่วงรู้ถึงความมักใหญ่ใฝ่สูงของเหยียนลั่วหลีแล้ว ทุกคนต่างก็ทุ่มเทให้กับการสร้างหมู่บ้านมากขึ้นไปอีก จะปล่อยให้กำแพงเมืองถูกพังง่าย ๆ ได้อย่างไร หากคิดจะทำการใหญ่ หากจะสร้างก็ต้องสร้างให้ดีที่สุด เอาสิ่งนี้ไปผสมกับน้ำแล้วนำมาสร้างกำแพงเมือง เหยียนลั่วหลีนำถุงผงสีเทาเทลง

ชายชราที่ไม่มีฟันเหลือเลยสักซี่ชูนิ้วหัวแม่มือที่สั่นเทาให้จางเหลียง อย่างน้อยก่อนตาย พวกเขาที่เป็นคนเฒ่าคนแก่ก็ได้เป็นผีที่อิ่มหนำสำราญเสียที“เอาเถิด จะพูดเรื่องเหล่านั้นไปทำไม มีให้กินก็กิน มีให้ดื่มก็ดื่ม พวกท่านขาดแคลนสิ่งใดข้าจะจัดหามาให้เอง”จางเหลียงโบกมือพลางมองดูฝูงชนที่ครึกครื้นแล้วตัดสินใจอย่างแน่วแน่อีกครั้ง ในเมื่อพวกเขามีความคิดเช่นนี้ เขาก็จะไม่ขัดขวางอีกต่อไป เกิดมาเป็นคนทั้งทีจะให้มีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ อย่างไร้ค่าได้อย่างไรเซียวเย่หยางโยนหมูป่าลงกับพื้นจนหน้าดินสะเทือน เหงื่อเม็ดโตไหลหยดลงมาไม่ขาดสาย ฉับพลันนั้นมีผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้า“พี่เซียว ท่านเช็ดเหงื่อเสียหน่อยเถิด”เขาเงยหน้าขึ้นมองเห็นแม่นางเถาฮวาที่มีรูปร่างกำยำล่ำสันกำลังทำท่าเอียงอายปิดหน้าปิดตา เซียวเย่หยางถึงกับก้าวถอยหลังไปหลายก้าวแต่ก็ถูกคนด้านหลังดันตัวออกมา“เจ้าหนุ่มเซียว เจ้าก็ยอมรับรักแม่นางเถาฮวาเสียเถิด ดูสิว่านางรอเจ้ามานานเพียงใดแล้ว” ผู้คนรอบข้างพากันโห่ร้องแซว“นั่นสิ หากมิใช่เพราะแม่นางเถาฮวามีใจให้เจ้า ข้าคงชิงลงมือไปนานแล้ว”เซียวเย่หยางรีบปฏิเสธพัลวันพลางเบียดตัวออกจากฝ