Todos los capítulos de เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Capítulo 111 - Capítulo 120

เหยียนลั่วหลีปรายตามองคนข้างกายด้วยแววตาเป็นประกาย เซียวเย่หยางรู้ตัวว่าทำเกินเหตุจึงส่งสัญญาณให้คนของตนถอยออกไปหากกระบี่เล่มนั้นสังหารผู้อพยพไปจริง ๆ เกรงว่าคนผู้นี้คงจะมิได้พบเจอกับจุดจบที่ดีนัก ทั้งสองฝ่ายต่างเป็นคนคุ้นเคย หากล่วงเกินมิได้แล้วจะหลบเลี่ยงมิได้เชียวรึ เขาเพียงแค่ยื่นมือเข้าสกัดกั้นเพื่อหลีกเลี่ยงศึกสายเลือดระหว่างผู้ยิ่งใหญ่ก็เท่านั้นสีหน้าของเซียวเย่หยางยังคงราบเรียบ ทว่าเพียงไม่กี่ชั่วอึดใจ เหยียนลั่วหลีก็เริ่มจับสัมผัสถึงความนัยบางอย่างได้ นางเปลี่ยนอิริยาบถเป็นเอนกายพิงบนหลังม้าพลางเลิกคิ้วมองกลุ่มคนตรงหน้า นี่หรือคือท่าทีที่พวกเจ้าปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้ชายชุดหรูหราหรี่ตามองขบวนม้าตรงหน้า ม้าศึกแต่ละตัวล้วนสูงใหญ่กำยำ ร่างกายบึกบึน ฝีเท้าหนักแน่นรวดเร็ว นับเป็นม้าชั้นเลิศที่หาได้ยากยิ่งในกลียุคหลายปีมานี้ กระทั่งม้าที่ถูกเลี้ยงดูอย่างพิถีพิถันในวังหลวงก็ยังมิอาจเทียบเคียงสง่าราศีนี้ได้เลย มิรู้เลยว่าคนกลุ่มนี้เป็นขุมกำลังจากที่ใดโดยเฉพาะอาชาสีนิลที่อยู่หน้าสุด ลำตัวของมันดำขลับเป็นมันวาว หางคิ้วประดับด้วยขนสีขาวเส้นหนึ่งดูมีชีวิตชีวาอย่างประหล

หากเหยียนหยาจื่อต้องการจะเดินบนเส้นทางสายนั้นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ดินแดนแห่งนี้จะเป็นเบื้องหลังให้เขาตลอดไป การแก่งแย่งชิงดีในเมืองหลวงก็ใช่ว่าจะลองไปสัมผัสดูสักครั้งไม่ได้เหยียนหยาจื่อเดินตามกลุ่มคนที่กำลังขนย้ายท่อนไม้ ไม่จำเป็นต้องให้เขาออกแรง เพียงแค่อยากจะช่วยหยิบจับเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นยามนี้เมื่อเห็นองค์ชายสามผู้นั้นขยับเข้าไปใกล้พี่สาวเพื่อพูดคุย เขาก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา สำหรับเขาแล้วคนผู้นี้ยังสู้เซียวเย่หยางไม่ได้เลย อายุยี่สิบสองปีมิใช่ว่ามีภรรยาและบุตรไปนานแล้วหรอกรึ แล้วยังจะมาวนเวียนอยู่รอบกายพี่สาวเพื่อการใด คนผู้นี้ต้องคิดไม่ซื่อเป็นแน่ เชื้อพระวงศ์คนใดบ้างที่ไม่มีภรรยาตั้งแต่ยังเล็ก พี่สาวไม่มีทางยอมรับเรื่องการมีสามภรรยาสี่อนุได้อย่างแน่นอน หากเป็นไปได้นางถึงกับปรารถนาที่จะมีสามสามีสี่นายบำเรอเสียด้วยซ้ำตอนที่เพิ่งได้ยินคำพูดนี้ครั้งแรกเขารู้สึกว่ามันช่างเหลวไหลสิ้นดี ทว่าเมื่อลองเก็บมาคิดทบทวนดูก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ พี่สาวของเขามีสิ่งใดที่ด้อยกว่าคุณชายเหล่านี้กันเล่า เหยียนหยาจื่อครุ่นคิดเรื่องราวในใจพลางค่อย ๆ ขยับฝีเท้าเข้าไปใกล้เซียวเย่หยาง“นี่ ท่านเ

ด้วยความที่เขารู้จักหลานชายผู้นี้ดี หากมิปั่นป่วนเมืองหลวงจนพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินย่อมไม่มีวันยอมเลิกรา เสด็จพ่อในยามนี้ทรงชราภาพแล้ว นิสัยก็แปรเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด กระทั่งเริ่มลุ่มหลงในการบำเพ็ญเพียรเป็นเซียนและหลอมยาอายุวัฒนะมิรู้เลยว่าหากเซียวเย่หยางกลับไปในสภาพนี้ เสด็จพ่อจะมีท่าทีตอบสนองเช่นไร จะกำจัดบิดาแล้วเก็บทายาทไว้รึ หากเป็นเสด็จพ่อในกาลก่อนคงมิทำเช่นนั้น ทว่ายามนี้..ขบวนม้าเดินทอดน่องไปตามทุ่งรกร้าง สุดสายตาที่มองเห็นล้วนเต็มไปด้วยหินรูปร่างประหลาดและกองซากศพที่ทับถมกัน เสียงหึ่ง ๆ ดังแว่วมาให้ได้ยินตั้งแต่ไกล เมื่อมองไปก็เห็นฝูงแมลงวันบินว่อนปกคลุมท้องฟ้าจนดำมืดไปหมดสายลมที่พัดพามานอกจากความร้อนระอุแล้วก็มีเพียงกลิ่นเหม็นเน่า เหยียนลั่วหลีรู้สึกหัวใจกระตุกวูบ นางดึงผ้าเช็ดหน้าไหมสีดำออกมาจากอกเสื้อแล้วนำมาผูกปิดบังใบหน้า นางโยนผ้าให้คนข้างกายคนละผืนแล้วสั่งให้สวมไว้“เหตุใดจึงมีกลิ่นสมุนไพรด้วยเล่า”เหยียนลั่วหลีปรายตามองหวังหม่าจื่อ มิรู้ว่านางกำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ก่อนจะเบือนหน้าหนี หวังหม่าจื่อจัดการผูกผ้าปิดบังใบหน้าครึ่งซีกเผยให้เห็นเพียงดวงตาที่กลอกกลิ้งไปมาอย่างเ

“กระหม่อมหวงเฉา ถวายบังคมองค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ”เซียวเฉินถึงกับชะงักงันไป ยังหนุ่มแน่นถึงเพียงนี้เชียวรึ“เจ้าคือผู้ดูแลเมืองหลิ่งเป่ยรึ”“ข้าน้อยดูแลจัดการเรื่องราวใหญ่น้อยรวมถึงความปลอดภัยของเมืองหลิ่งเป่ยพ่ะย่ะค่ะ”เหยียนลั่วหลีกะพริบตาถี่ ๆ “ท่านอย่าไปทำให้เขาตกใจนะ เขาเป็นถึงบุตรเขยของท่านเจ้าเมืองหวงเชียวนะ”เซียวเฉินกระจ่างแจ้งแก่ใจ เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวเพื่อสลัดหลุดจากพันธนาการที่ลำคออย่างแนบเนียน ในใจรู้สึกโล่งอกพร้อมกับปิติยินดีที่รอดชีวิตมาได้“เจ้าจงจัดกำลังคนมาเผาซากศพเหล่านี้ให้หมดเสีย อากาศร้อนอบอ้าวเช่นนี้ง่ายต่อการเกิดโรคระบาดนัก”“โรคระบาดรึ”หวงเฉามีสีหน้ากลัดกลุ้ม มิใช่ว่าเขาไม่อยากทำ ทว่ายามนี้ไม่มีกำลังคนเหลือพอที่จะมาจัดการเรื่องพรรค์นี้เลย ซากศพนับหมื่นในเมืองก็ยังคงนอนตายเกลื่อนกลาดอยู่นั่นเลย“เหตุใดต้องทำให้ยุ่งยากถึงเพียงนั้นด้วยเล่า”เหยียนลั่วหลีเลิกคิ้วขึ้นพลางเดินไปยังกองซากศพ นางล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อแล้วหยิบห่อกระดาษห่อหนึ่งออกมา เมื่อเปิดออก ผงสีเหลืองอ่อนที่เป็นประกายระยิบระยับก็ปลิวว่อนไปตามสายลมและร่วงหล่นลงมา จวบจนผงในมือร่วงหล่นจนหมดสิ้น นา

ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าคนที่หวงเฉาคุกเข่าให้จะเป็นเหยียนลั่วหลี ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าปริปากเอ่ยสิ่งใด แม้แต่เซียวเฉินก็ยังอดรำพึงในใจมิได้ หากคนผู้นี้ถือกำเนิดในราชวงศ์ ย่อมมีสง่าราศีของความเป็นกษัตริย์อย่างครบถ้วนเป็นแน่ชั้นเชิงในการซื้อใจผู้คนเช่นนี้ กระทั่งตัวเขาเองก็ยังยากจะเทียบเคียงได้ อย่างน้อยที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็ยังไม่กล้าด่วนตัดสินใจชี้ชะตาชีวิตของคนนับหมื่นคนเหยียนลั่วหลีเอียงคอเล็กน้อย “เจ้าจะคุกเข่าให้ข้าทำไมกัน ข้าก็แค่ทนดูพฤติกรรมของพวกเจ้าไม่ได้ก็เท่านั้น หากจะพูดถึงความใจแข็งแล้วเล่า ใครจะสู้ข้าได้”สิ้นคำนางก็ควบม้าเดินนำหน้าไปทันที ขบวนผู้คนเบื้องหลังต่างเร่งตามไปอย่างพร้อมเพรียงบนกำแพงเมือง“ท่านเจ้าเมือง ท่านดูนั่นสิ”ทหารนายหนึ่งดึงตัวหวงจงขึ้นมาบนกำแพงเมืองพลางชี้มือไปยังกลุ่มคนที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้ หวงจงใช้สองมือยันขอบกำแพงชะโงกหน้ามอง เพียงครู่เดียวเขาก็รีบหันกลับมาตะโกนสั่งการ“รีบเปิดประตูเมืองเร็วเข้า เฉาเอ๋อร์ของข้ากลับมาแล้ว”หลายวันที่ผ่านมานี้สูบพลังชีวิตของเขาไปกว่าครึ่ง เริ่มตั้งแต่เหตุแผ่นดินไหวที่ทำให้ชาวบ้านในเมืองต้องไร้ที่อยู่อาศัยและ