جميع فصول : الفصل -الفصل 130

“ข้าอยู่ฝ่ายเดียวกับเศรษฐีเหอ พวกเราไม่ยินยอมให้กลุ่มผู้อพยพเข้ามา”“ข้าก็ไม่เห็นด้วยเช่นกัน”อีกสองคนที่เหลือก็ต่อต้านอย่างสุดกำลัง ถึงอย่างไรในเมืองนี้พวกเขาก็มีร้านค้ามากที่สุด หากกลุ่มผู้อพยพเข้ามา ผู้ที่จะสูญเสียมากที่สุดก็คือพวกเขานั่นเอง“ข้าบอกแล้วว่านี่คือการแจ้งให้ทราบ มิใช่การปรึกษาหารือ”คนเบื้องล่างสองสามคนเห็นดังนั้นก็ลุกฮือขึ้น บ่าวไพร่และสมุนรับใช้ต่างพากันเข้ามาล้อมรอบตัวเจ้านาย ในมือชักกริชและไม้กระบองออกมา ทำให้ชาวบ้านพากันกรีดร้องด้วยความตกใจในขณะเดียวกัน ตามตรอกซอกซอยต่าง ๆ ก็มีกลุ่มนักเลงร่างกำยำหลายกลุ่มเข้ามาตีวงล้อม ในมือถือดาบและอาวุธครบมือ เบื้องล่างวุ่นวายสับสนอลหม่าน เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงม คนเหล่านั้นมีสีหน้าได้ใจ ยืนมองดูเรื่องวุ่นวายพลางสบตากันและหัวเราะลั่นพวกเขามีใจคิดกบฏมาตั้งนานแล้วหวงจงมิใช่ว่าไม่รู้ ทว่าเขาคาดไม่ถึงเลยว่าคนพวกนี้จะรวบรวมพรรคพวกได้มากถึงเพียงนี้ หากไม่มีเหตุการณ์ในวันนี้ เขาคงยังต้องถูกปิดหูปิดตาไปอีกนานหวงจงมีสีหน้าย่ำแย่ เขายกมือขึ้นฉับพลัน บนหลังคาและตามท้องถนนก็มีกองทหารจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นพร้อมชักอาวุธออกมาประจันหน้าค

สายตานับหมื่นคู่ต่างแหงนมองขึ้นไปบนกำแพงเมือง ทั้งเด็กและคนชราล้วนเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ “ยามนี้ข้ามีความตั้งใจที่จะรับพวกท่านเข้าสู่ทะเบียนสำมะโนครัวของเมืองหลิ่งเป่ย เมื่อเข้ามาเป็นคนของเมืองหลิ่งเป่ยแล้ว ยามอยู่ก็เป็นคนของพวกเรา ยามตายก็เป็นผีของพวกเรา หากพวกท่านยินยอมก็จงขานรับกลับมาสักคำ เพื่อให้ข้าหวงจงได้รับรู้ว่านี่มิใช่ความต้องการของข้าเพียงฝ่ายเดียว”มิรู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่กำแพงเมืองเนืองแน่นไปด้วยชาวบ้านในเมือง เมื่อพวกเขาทอดสายตามองผู้อพยพที่มอมแมมและอิดโรยเบื้องล่าง หลายคนก็แทบจะยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้ผู้ใดบ้างที่มิได้เกิดมาจากบิดามารดา หากมิใช่เพราะกลียุคบังคับ ผู้ใดจะอยากรอนแรมเดินทางมาแสนไกล ชั่วขณะนั้นความโกรธแค้นและหวาดระแวงในใจของพวกเขาก็มลายหายไปจนสิ้น แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกละอายใจอย่างหาที่สุดมิได้ คนกลุ่มหนึ่งที่ยืนดูอยู่ด้านข้างรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจ พื้นฐานของมนุษย์นั้นล้วนเกิดมาพร้อมกับความดีงาม“เพียงแค่พวกท่านขานรับสักคำ ตอบรับเถิด ตอบรับท่านเจ้าเมืองหวงเถิด” ชาวบ้านบนกำแพงเมืองต่างพากันตะโกนและโบกไม้โบกมือให้กำลังใจ“ข้า”เด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบคนหนึ่

“หากกินจนอ้วนพีก็ต้องถูกจับเชือดมิใช่รึ”“ถูกจับเชือดข้าก็ยอม”กลุ่มผู้อพยพต่างกระซิบกระซาบพูดคุยกัน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ยิ่งกลิ่นข้าวหอมกรุ่นโชยมาเตะจมูกเท่าใด ผู้คนก็ยิ่งยืนกันแทบไม่ติด กระทั่งชาวบ้านในเมืองที่กำลังเคี่ยวข้าวต้มอยู่ก็ยังอดมิได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ หอมกรุ่นชวนน้ำลายสอเสียนี่กระไร“ชามมาแล้ว ชามมาแล้ว ค่อย ๆ เข้ามาทีละคน อย่าเบียดกัน” ชาวบ้านอีกกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากในเมืองพร้อมหาบตะกร้าใส่ชามและตะเกียบออกมาแจกจ่าย“เข้าแถวมาทีละคน ผู้ใดที่ให้ท่านหมอตรวจชีพจรและลงทะเบียนสำมะโนครัวเรียบร้อยแล้วก็มารับชามไป คนละหนึ่งใบเท่านั้น มากกว่านี้ไม่มีแล้วนะ”เหล่าทหารยืนเฝ้าระวังอยู่รอบกระทะใบใหญ่ ท่านป้าที่ทำหน้าที่ตักข้าวต้มใช้ทัพพีตักข้าวต้มจนพูนชามอย่างคล่องแคล่วโดยที่มือไม่สั่นเลยแม้แต่น้อย“อันใดนะ ชามเล็กไปกินไม่อิ่มรึ ไม่ต้องรีบร้อน ข้าจำหน้าเจ้าไว้แล้ว ประเดี๋ยวเจ้ากินหมดแล้วค่อยมารับเพิ่ม”“เหตุใดเขาถึงได้สองชามแต่ข้าได้ชามเดียวเล่า”“เจ้าดูขนาดชามของพวกเจ้าสิ อยากจะแลกกันหรือไม่เล่า”ผู้อพยพที่บ่นกระปอดกระแปดมีหรือจะยอมแลก พวกเขาบ่นอุบอิบพลางเดินเ

เซียวเฉินรู้สึกสับสนวุ่นวายในใจ เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ เขานึกสงสัยอยู่เสมอว่าเหตุใดคนอย่างเหยียนลั่วหลีจึงยอมร่วมงานกับเจ้าเมืองที่ดูธรรมดาและไร้ผลงานโดดเด่นเช่นนี้ ที่แท้ก็มีเหตุผลซ่อนอยู่นี่เองคนผู้นี้ให้ความสำคัญกับจิตใจคนเป็นอันดับแรก หากหวงจงมิใช่เจ้าเมืองที่ทำเพื่อชาวบ้านอย่างแท้จริง เหยียนลั่วหลีก็คงมิยอมร่วมทางด้วยเป็นแน่ต้องยอมรับเลยว่าเซียวเฉินคาดเดาได้ถูกต้อง เหยียนลั่วหลีมองคนทะลุปรุโปร่ง และนางก็มิอาจทนต่อการทรยศหักหลังได้แม้แต่น้อยระหว่างมื้ออาหาร ทุกคนต่างจมอยู่ในความคิดของตน สองพ่อลูกตระกูลหวงทั้งตื่นเต้นและนั่งไม่ติดเก้าอี้ ส่วนเหยียนลั่วหลีและพรรคพวกอีกสองคนกลับรับประทานอาหารอย่างสบายใจมิได้สนใจผู้ใด เซียวเฉินเองก็มีเรื่องราวมากมายให้ต้องขบคิด“โรคระบาดสามารถควบคุมไว้ได้แล้วใช่หรือไม่”ท่านหมอที่อยู่ตรงหน้าพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ ทว่าหากสังเกตให้ดีก็จะเห็นว่ามือทั้งสองข้างของเขากำลังสั่นเทา บุคคลตรงหน้าคือองค์ชายสามเชียวนะ“เรียนองค์ชายสาม ยามนี้พบผู้ป่วยโรคระบาดที่มีอาการหนักเพียงสามราย ส่วนผู้ป่วยรายอื่นอาการยังไม่รุนแรง หรือบางรายก็ยังไม่แสดงอาการ เทียบ

วันรุ่งขึ้นดวงตะวันยังคงสาดส่องแสงแรงกล้าเช่นเคย หวงจงรีบรุดเข้ามาจากนอกเมืองด้วยท่าทีร้อนรน เขาคว้าแขนของคนทั้งสองไว้พลางพึมพำ น้ำในเมืองถูกใช้ไปอย่างมหาศาล ยามนี้คงประทังไปได้อีกเพียงไม่กี่วันเท่านั้นเซียวเฉินย่อมรู้ดีว่าเมืองที่เผชิญกับภัยแล้งมาหลายปีสามารถยืนหยัดมาได้จนถึงยามนี้ก็ถือว่าปาฏิหาริย์มากแล้ว การที่มีกลุ่มผู้อพยพเข้ามาสมทบ และต้องต้มยารักษาโรคทุกวัน ย่อมทำให้ปริมาณน้ำลดลงอย่างรวดเร็ว“ยังพอประทังไปได้อีกกี่วัน”“ดูจากสถานการณ์แล้ว น่าจะพอประทังไปได้อีกเจ็ดวันเศษ”เดิมทีหากใช้อย่างประหยัดก็พอจะผ่านพ้นปีนี้ไปได้ ใครจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันเช่นนี้ขึ้น ยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงของหวงจง เหยียนลั่วหลีนวดขมับที่เริ่มปวดหนึบ ร่างกายนี้ช่างอ่อนแอกว่าร่างเดิมของนางยิ่งนัก“จงรวบรวมกำลังคนและนำภาชนะบรรจุน้ำตามข้าออกไปนอกเมือง”ที่ตั้งใหม่ของหมู่บ้านเป่ยซานนั้นค้นพบแหล่งน้ำแห่งใหม่ ปริมาณน้ำที่มีอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์นั้น ต่อให้ใช้ไปอีกหลายปีก็ไม่มีวันเหือดแห้ง ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นั้นเคยทำนายไว้ว่าเมื่อภัยพิบัติผ่านพ้นไป ใต้หล้าจะเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่นั่นหมายควา