นางรักอิสระปานนกอินทรี การถูกกักขังอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ คอยดูแลฝูงชนนับร้อยมีหรือที่นางจะพึงใจ ทว่าเมื่อคืนที่คณะผู้นำหมู่บ้านดั้นด้นมาหาและคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนว่าหมู่บ้านขาดนางไม่ได้ สุดท้ายนางก็ใจอ่อนยอมอยู่ต่อ มิใช่เพราะความเมตตาอันล้นพ้น ทว่าเวลานี้นางเองก็ยังไร้ซึ่งจุดหมายที่แน่ชัดนางรู้ตัวดีว่าตนเองมีนิสัยเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง หากวันใดที่นางตัดสินใจจะไปจริง ๆ ต่อให้คนทั้งหมู่บ้านมาคุกเข่าขวางทาง นางก็ย่อมสะบัดก้นจากไปได้โดยไม่ไยดีชาวบ้านและเด็กหนุ่มในขบวนเมื่อได้ยินความจริงข้อนี้เข้า ก็รู้สึกราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าหมู่บ้านเป่ยซานจะเป็นเช่นไรหากไร้ซึ่งเงาของเด็กหนุ่มในชุดดำผู้นี้มิเพียงแต่ความเจริญรุ่งเรืองที่เห็นในวันนี้ ทว่าความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์และลูกหลานเมื่อสามปีก่อน ก็ล้วนเป็นนางที่ฉุดกระชากพวกเขากลับมาจากประตูนรกทั้งสิ้น“ตุ้บ”พริบตานั้น ชายฉกรรจ์และเด็กหนุ่มทุกคนต่างพร้อมใจกันทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นดินที่แตกระแหง“ท่านผู้อาวุโส ท่านผู้อาวุโสเหยียน โปรดอย่าทอดทิ้งพวกเราเลย”“ใช่แล้วขอรับ ต่อไปพวกเราจะเชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด หากท่
اقرأ المزيد
