جميع فصول : الفصل -الفصل 140

เอ้อร์โก่วจื่อคว้าเชือกจูงม้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาเดินนำทางพลางหัวเราะอย่างร่าเริง วันนี้เขาดีใจจนแทบจะกินข้าวได้ถึงสามชามรวดโดยไม่ต้องหยุดพักเลยทีเดียว“ท่านผู้อาวุโสเหยียนกลับมาครานี้ ยังจะต้องออกไปที่ใดอีกหรือไม่”เอ้อร์โก่วจื่อเดินไปพลางชวนคุยไปพลางโดยไม่รู้สึกเกร็งแม้แต่น้อย ท่านผู้อาวุโสเหยียนเป็นผู้ที่มีเมตตาที่สุด ทั้งยังมิเคยดูแคลนพวกอันธพาลเช่นพวกเขาเลย พวกเขาจึงชอบที่จะติดตามคนอย่างท่านผู้อาวุโสเหยียนเป็นที่สุดหากมิใช่เพราะการปรากฏตัวของท่านผู้อาวุโส พวกเขาคงยังเป็นเพียงตัวน่ารังเกียจที่กระทั่งสุนัขยังเบือนหน้าหนีอยู่ในหมู่บ้าน เป็นท่านผู้อาวุโสเหยียนที่มอบชีวิตใหม่ให้แก่พวกเขา ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นการเกิดใหม่ต่างหากนี่มันเปรียบประดุจพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดใหม่ชัด ๆ ผู้ใดจะอยากเป็นอันธพาลไปชั่วชีวิตกันเล่า เมื่อนึกถึงผ้าเช็ดหน้าที่อาฮวาในหมู่บ้านมอบให้ เขาก็คาดเดาว่าเรื่องมงคลคงจะใกล้เข้ามาแล้ว ภายในใจจึงยิ่งรู้สึกเบิกบาน“ท่านผู้อาวุโสเหยียน อีกประเดี๋ยวหากข้าแต่งงาน ข้าขอเชิญท่านมาเป็นเถ้าแก่ให้ข้าได้หรือไม่ ว่าที่เจ้าสาวของข้าอยากให้ท่านมาเป็นผู้ใหญ่ฝั่งพวกเรามากเลยนะ”เอ้อ

เหยียนหยาจื่อเดินตามอยู่ข้างกายอย่างเงียบงัน เดิมทีเหยียนลั่วหลีไม่ต้องการให้เขาตามออกมาเห็นภาพการจากลา ทว่าใครจะรู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้ยังแอบลอบตามออกมาจนได้เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม รถม้าก็สั่นคลอนไปตลอดทางจนมาถึงจุดหมายและได้สมทบกับเซียวเฉิน เซียวเฉินปรับเปลี่ยนอารมณ์ของตนเองและประดับรอยยิ้มที่ไร้ที่ติตั้งแต่เนิ่น ๆ เขาควบม้าเข้าไปหาเซียวเย่หยาง“สหายเหยียนจะไม่เดินทางไปพร้อมกับข้าจริง ๆ รึ” เขายังคงไม่ยอมแพ้ที่จะดึงตัวผู้มีความสามารถที่หาได้ยากยิ่งเช่นนี้ไป หากมีคนผู้นี้คอยช่วยเหลือ ตำแหน่งบนราชบัลลังก์ย่อมต้องตกอยู่ในกำมืออย่างแน่นอนเหยียนลั่วหลีส่ายหน้าโดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด นางเพียงแค่จ้องมองขบวนคนเหล่านั้น ด้านหลังของพวกเขาทั้งสองคือทหารองครักษ์สามสิบกว่านาย หากขบวนคนกลุ่มนี้ระมัดระวังตัวให้ดีก็คงสามารถเดินทางไปถึงเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย เซียวเฉินเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้า “เฮ้อ ช่างเถิด ท่านวางใจได้ ข้าจะต้องดูแลหลานชายของข้าเป็นอย่างดี”ผู้ใดบ้างจะไม่รู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสอง คำพูดในยามนี้ก็เพียงเพื่อกล่าวย้ำให้เขาฟังเท่านั้น“คงต้องรบกวนองค์ชายสามแล้ว” เหยียนลั่วหลีปร

เหล่าชายฉกรรจ์ที่กำลังพูดคุยหยอกล้อกันต่างพากันลุกขึ้นตอบเมื่อเห็นเหยียนลั่วหลีมาถึง“ปัดโธ่ ลำบากอันใดกัน พวกเรากำลังเบิกบานใจต่างหาก”“นั่นสิ ท่านผู้อาวุโสเหยียน ท่านคงไม่ทราบว่าทิวทัศน์นอกด่านนั้นงดงามเพียงใด คราวหน้าพวกเราไปด้วยกันเถิด”“พวกต่างแคว้นตาน้ำข้าวนั่นอิจฉาของของพวกเรานัก พอไปถึงยังไม่ได้ปลดสัมภาระลงก็ถูกแย่งซื้อไปจนหมดเกลี้ยงเลยเชียว”“ไม่ใช่หรือไร ใบชาและผ้าไหมเหล่านั้นถูกแย่งชิงราวกับได้เปล่า พวกเขาไม่รู้หรอกว่าพวกเรานำมาขายโก่งราคาขึ้นถึงสิบกว่าเท่า ฮ่าฮ่าฮ่า”เหยียนลั่วหลียิ้มรับฟังจนจบ “ทุกท่านเดินทางกลับมาโดยสวัสดิภาพ คืนนี้หมู่บ้านของพวกเราจะจุดพลุเฉลิมฉลอง”เหล่าชายฉกรรจ์ต่างส่งเสียงร้องเรียก “ดีมาก ออกเดินทางอยู่ภายนอกข้าก็คิดถึงแต่สุราดอกท้อของพวกเรา”“เจ้าคิดถึงสุราดอกท้อรึ ข้าดูแล้วเจ้าคงคิดถึงภรรยาเสียมากกว่า ฮ่าฮ่าฮ่า”“เฮอะ เจ้าคนไม่ได้เรื่อง เจ้าไม่คิดถึงภรรยาหรืออย่างไร”กลุ่มคนกอดคอกันขึ้นเกวียนเทียมวัวเร่งรุดกลับหมู่บ้าน ทางเข้าหุบเขาส่งเสียงดังกึกกักขณะดึงแผ่นกั้นปิดลงและกลับคืนสู่ความสงบ“ท่านพ่อ เป็นท่านพ่อกลับมาแล้ว”“ท่านพ่อของข้าก็กลับมาแล้ว”

เซ่าจื่อเป็นคนที่เหยียนลั่วหลีเลื่อนขั้นขึ้นมาด้วยมือของนางเอง รับหน้าที่ดูแลการค้าขายกับแคว้นเพื่อนบ้านโดยเฉพาะ เวลาที่เขาอยู่ในหมู่บ้านตลอดทั้งปียังน้อยกว่าเวลาที่วิ่งรอกอยู่ข้างนอกเสียอีกหู่โถวซึ่งเป็นบุตรชายของต้าซานรับหน้าที่ดูแลการค้าทางตอนใต้ของแดนเหนือ เหอสุ่ยบุตรชายของเหอเฟิงรับหน้าที่ดูแลทางตอนเหนือ ส่วนจางเฟยนั้นยังคงอยู่ในเมืองหลิ่งเป่ยเพื่อคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของทุกฝ่ายทั้งสองต่างนำพากองคาราวานเดินทางไปทั่วเหนือจรดใต้ นำสินค้าจากทางเหนือไปขายทางใต้ แล้วนำสินค้าจากทางใต้กลับมาขายทางเหนือนอกจากนี้ สำนักคุ้มภัยหู่เหมินในเมืองหลิ่งเป่ยก็เป็นกิจการที่หมู่บ้านเป่ยซานเปิดขึ้น ชื่อเสียงนี้ในแดนเหนือถือเป็นขุมกำลังที่โด่งดังอย่างยิ่งมีนิสัยใจคอกว้างขวาง วรยุทธ์สูงส่ง สมองก็ยังฉลาดหลักแหลมกว่าคนทั่วไป กระทั่งเสบียงอาหารที่ใช้ในการศึกแนวหน้าก็ยังเคยช่วยขนส่งมาแล้วหลายคราเพียงแต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าสำนักคุ้มภัยหู่เหมินนี้เป็นพวกเดียวกันกับผู้เบิกทางแห่งแดนเหนือ ชื่อเสียงของเจียงหนานเหนือแดนทุ่งหญ้าเริ่มต้นมาจากเมืองหลิ่งเป่ย ด้วยความช่วยเหลือของเหยียนลั่วหลี ในตอนที่ให้ยืมคนไปช่

“หัวไชเท้านี้อร่อยนัก ทั้งกรอบทั้งหวาน กัดคำเดียวน้ำชุ่มฉ่ำจนกลืนแทบไม่ทัน แบ่งให้เพื่อนร่วมชั้นเรียนชิมบ้าง จะได้ช่วยดูแลเด็กๆ ของพวกเรา นี่ก็ยังมีอีก เอาผักกาดขาวที่ทั้งกรอบทั้งหวานนี่ไปด้วย ซอสเต้าเจี้ยวมีอีกหรือไม่ ยามนี้จิ้มซอสกินอร่อยที่สุด”ข้างๆกันชายชรามองตาละห้อย “ไม่เอาสุราดอกท้อของพวกเราไปสักหน่อยหรือ”“เพียะ” เสียงตบดันสนั่นขึ้นที่แท้เป็น หญิงชราตบหัวชายชราฉาดใหญ่ปากก็ก่นด่าชายชราเสียงดัง “ตาเฒ่าเจ้านี่รนหาที่ตายจริงๆ บัณฑิตที่ไหนเขาดื่มสุรากัน ท่านผู้อาวุโสเหยียนอย่าไปฟังตาเฒ่าพูดจาเหลวไหล เอาผลไม้เชื่อมไปหรือยัง สาลี่เชื่อม ลูกท้อเชื่อม เอาไปให้มากหน่อยเถอะเจ้าค่ะ”กลุ่มนายพรานที่เพิ่งกลับจากการล่าสัตว์ได้ยินเสียงเอะอะก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาเช่นเดียวกัน “มีแต่ของป่ากับผักจะกินอิ่มได้อย่างไร เอาเนื้อไปเยอะๆ หน่อยสิ ดูสิกระต่ายป่ายังอุ่นๆ อยู่เลย ยามนี้เนื้อกำลังอ้วนพีอร่อยนัก ไก่ป่าก็เอาไปด้วย”“ท่านผู้อาวุโสเหยียน ฝากไปให้พี่เหยียนหยาจื่อด้วยนะ เมื่อใดพี่เขาจะเลิกเรียน”“พี่เหยียนหยาจื่อรับปากว่าจะหาของเล่นสนุกๆ มาฝากพวกเราด้วย”กลุ่มเด็กชายหญิงวัยรุ่นส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวสอ