Todos los capítulos de เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Capítulo 141 - Capítulo 150

“เพ้ย ข้าว่าพวกเจ้านี่กินอิ่มจนว่างงานเกินไปแล้ว ข้าวจะกินยังไม่มี แล้วยังจะไปใส่ใจเรื่องในครอบครัวของผู้อื่นอีก สู้เอาเวลาไปคิดหาทางแต่งภรรยายังจะดีเสียกว่า”“ภรรยารึ ฮ่าฮ่าฮ่า ยามนี้ใครจะมีปัญญาแต่งภรรยาได้”ม้าสีนิลที่เดินนำหน้าเริ่มทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ข้างหูก็เริ่มเลือนหายไป“ซื่อจื่อรึ” เหยียนลั่วหลีพึมพัมเสียงเบาทอดสายตามองไปไกล มิรู้ว่านางกำลังนึกถึงเรื่องใดอยู่เมื่อผ่านถนนสายหลักก็จะมองเห็นกำแพงเมืองหลิ่งเป่ยที่สูงตระหง่านน่าเกรงขามอยู่ไกลๆ แว่วเสียงร้องเร่ขายของดังเซ็งแซ่มาจากที่ไกลเมื่อเดินเข้าไปใกล้เงาของกำแพงเมืองก็ยิ่งชัดเจนขึ้น เมื่อสองปีก่อนด้วยกำแพงเมืองที่พังทลาย หวงจงได้อ้อนวอนขอร้องให้นางช่วยออกแบบให้ใหม่จะว่าไป กำแพงเมืองที่สร้างขึ้นใหม่นี้ดูมั่นคงและยิ่งใหญ่กว่าแต่ก่อนมาก ทั้งยังเพิ่มหอสังเกตการณ์น้อยใหญ่เพื่อความสะดวกแก่เหล่าทหารในการเฝ้ายามยามนี้ทิวทัศน์ของแดนเหนือช่างงดงามยิ่งนัก เมื่อพ้นจากถนนหลวงมองออกไปไกลๆ ก็จะเห็นทุ่งข้าวสาลีและผืนนาขนาดต่างๆยามนี้ตรงกับช่วงชุนเฟิน เมื่อสายลมพัดผ่าน ต้นหญ้าที่เพิ่งงอกใหม่ก็โอนเอนลู่ไปตามลม เป็นภาพท

เหยียนลั่วหลีนึกถึงเหตุการณ์เหล่านั้นแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา ยามนี้นักเรียนในสถานศึกษามีผู้ใดบ้างที่ไม่ให้ความเคารพยำเกรงและเดินหลบทางให้เขา กระทั่งได้รับฉายาว่าท่านอาจารย์เหยียนอีกด้วยในยามปกตินอกจากทบทวนตำราและถกเถียงบทความกับท่านอาจารย์แล้ว เขายังได้รับเชิญจากสถานศึกษาให้ขึ้นบรรยายสั่งสอนนักเรียนเป็นครั้งคราวอีกด้วยลองจินตนาการภาพเด็กหนุ่มตัวเล็กๆ ถือไม้เรียวในมือและตีหน้าขรึมจริงจังออกหรือไม่ เหยียนหยาจื่อรู้ดีว่านางหัวเราะเรื่องอันใดจึงรู้สึกขัดเขินเล็กน้อยพูดออกมาเสียงอ่อย “พี่ใหญ่ ท่านจะหัวเราะข้า ล้อเลียนข้าอีกนานหรือไม่” ภาพเหตุการณ์ที่เขาสู้รบปรบมือกับนักเรียนในสถานศึกษาเมื่อปีนั้น ใครจะรู้ว่าพี่สาวจะแอบเห็นเข้า“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ารู้ถึงความสามารถของเจ้าจึงวางใจ ในหมู่บ้านมีวิชาดาราศาสตร์และภูมิศาสตร์ใดบ้างที่เจ้าไม่เคยเรียน”เหยียนลั่วหลีหัวเราะร่วนแม้หมู่บ้านเป่ยซานจะมีท่านอาจารย์เพียงสองคน ทว่าคนหนึ่งคืออดีตอัครมหาเสนาบดีผู้รอบรู้ที่ถูกลดขั้น ส่วนอีกคนคือนักปราชญ์พเนจรผู้ปราดเปรื่องในศาสตร์โบราณและปัจจุบัน ประกอบกับคำชี้แนะของนางเป็นระยะๆ ก็ไม่รู้ว่าคนเหล่านี้ได้เรียนรู้วิชา

จือจื่อเพิ่งหันกลับมาก็เห็นปิงจื่อกำลังหลิ่วตาให้ตนเอง พอได้สติก็คว้าท่อนไม้เตรียมจะเข้าไปตี “ให้เจ้าพูดพล่าม ช้าให้เจ้าพูดพล่าม”ปิงจื่อกุมหัววิ่งหนีพลางร้องโอดครวญ “ไอหยา แม่นางน้อยโปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด หากทำให้เจ้าบาดเจ็บข้าจะทำอย่างไรเล่า”“ฮ่าฮ่าฮ่า ปิงจื่อ เจ้าก็ยอมให้จือจื่อตีสักทีเพื่อยืดเส้นยืดสายหน่อยเถิด ใครใช้ให้เจ้าพูดพล่ามล่ะ ล้อเล่นกับท่านผู้อาวุโสเหยียนเชียวรึ เป็นห่วงตัวเองก่อนเถอะ”“ใช่แล้ว ฝีมือของท่านผู้อาวุโสเหยียนเจ้าก็รู้มิใช่หรือ คนเดียวสู้ได้เป็นสิบๆ คน เป็นห่วงตัวเองเถิด”“โอยๆๆ แม่นางน้อยข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว ข้าสิที่ควรบำรุง ข้าสิที่ควรบำรุง” ปิงจื่อร้องขอชีวิตและวิ่งหนีเข้าไปในป่า จือจื่อจึงได้วางท่อนไม้ลงและกลับมาที่กองไฟท่าทางดุดันเช่นนั้นทำให้กลุ่มชายฉกรรจ์ต่างพากันวิ่งหนีไปทำงาน เวลานี้ไม่มีใครกล้าเข้าไปแหย่ เซ่าจื่อก็ยืนหัวเราะร่าอยู่ข้างๆ เหยียนลั่วหลีมองดูด้วยรอยยิ้มโดยไม่โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อยมีอันใดให้ต้องโกรธเคือง จือจื่อก็แค่ต้องการสั่งสอนคนปากเปราะเท่านั้น ไม่ได้โกรธจริงจัง นิสัยของคนพวกนี้นางยังไม่รู้อีกหรือพวกเขาเติบโตมาด้วยกันตั้งแต

เมื่อเห็นหลินเจาเป่าเดินจากไปไกลแล้วจือจื่อจึงเอ่ยขึ้น “ท่านผู้อาวุโสเหยียน ท่านว่าคนผู้นี้เป็นอัจฉริยะจริงๆ หรือมีผู้ใดคอยชี้แนะอยู่เบื้องหลัง”ก็เหมือนกับพวกนาง ที่มีท่านผู้อาวุโสเหยียนคอยวางแผนอยู่เบื้องหลัง ส่วนพวกนางก็รับหน้าที่ออกไปฟันฝ่าอุปสรรคอยู่เบื้องหน้า เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็อยากรู้เช่นกัน ต่างพากันเงี่ยหูรอฟังเหยียนลั่วหลีเห็นพวกเขาใฝ่รู้เช่นนี้ก็ยินดีที่จะชี้แนะ “คนผู้นี้มีฝีมืออยู่บ้าง เพียงแต่อายุยังน้อยประสบการณ์ยังอ่อนด้อย ทว่าในวัยเพียงเท่านี้กลับมีความคิดอ่านถึงเพียงนี้ ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะผู้หนึ่ง”“ยังขาดความเก๋าเกมไปสักหน่อย หากได้รับการขัดเกลาอีกสักระยะ วันหน้าก็คงจะกลายเป็นคหบดีที่มีชื่อเสียงได้” นางพบเจอผู้คนมามาก ย่อมมองออกว่าคนผู้นี้มีฝีมือหรือไม่“เฮ้อ ท่านว่าคุณชายตระกูลใหญ่โตเหล่านี้มีพื้นเพชาติตระกูลที่ดีอยู่แล้ว เหตุใดจึงคิดสั้นมาเป็นพ่อค้าวาณิชกันเล่า แคว้นจิ้งให้ความสำคัญกับการเกษตรและกดขี่การทำการค้ามาโดยตลอด เพิ่งจะมีการทำการค้าเฟื่องฟูขึ้นมาในช่วงไม่กี่ปีมานี้เอง” ปิงจื่อเกาหัว หากเป็นเขา ก็คงจะเลือกอยู่บ้านสืบทอดกิจการของบิดาเป็นแน่ จือจื่อแ

รินชาให้ตัวเองอย่างสบายใจ “อากาศร้อนจริงๆ ไม่นึกเลยว่ายิ่งขึ้นเหนือจะยิ่งร้อน”มองซ้ายมองขวาไม่เห็นเจ้าของร้านจึงตะโกนเรียก “หลงจู๊ หลงจู๊”หลงจู๊ที่กำลังง่วนอยู่ในครัวได้ยินเสียงก็รีบวิ่งออกมา “โอ้ มาแล้วๆ นายท่านท่านนี้รับสิ่งใดดีขอรับ”ขณะที่พูด คนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเจาเป่า รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสันมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นผู้คุ้มกันสินค้าหลงจู๊มองปราดเดียวก็ยิ่งดีใจ ยกป้านชาขึ้นรินให้ทุกคนที่นั่งอยู่ “นั่งๆๆ เชิญนั่งตามสบายขอรับ หากไม่พอด้านหลังยังมีที่พักอีกขอรับ”“จัดห้องรวมเตียงใหญ่ให้ข้าสามห้อง ห้องพักชั้นดีสองห้อง” หลินเจาเป่าวางเงินสองก้อนลงบนโต๊ะ หลงจู๊แทบจะละสายตาไม่ได้ วันนี้มันวันอะไรกันนี่จู่ๆ ก็มีลูกค้ารายใหญ่มาถึงสองรายซ้อน“มีของอร่อยอันใดก็จัดมาให้ข้าหมด” ท่าทางของหลินเจาเป่าที่ดูร่ำรวยนั้นทำให้หลงจู๊ยิ้มจนหน้าบาน“ได้เลยขอรับ นายท่านรอรับความพอใจได้เลย คนในครัว เอาเนื้อวัวลงหม้อให้หมดเลยนะ”หลงจู๊ตะโกนสั่งห้องครัวเสียงดัง ใบหน้าอ้วนท้วนแดงก่ำเต็มไปด้วยเหงื่อ แม้จะเป็นช่วงชุนเฟิน ทว่าเขากลับรู้สึกราวกับเป็นฤดูร้อนก็มิปานสั่งเสร็จก็หันไปตะโกนขึ้นชั้