جميع فصول : الفصل -الفصل 170

พูดจบก็หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อ "สมุดภาพทะเลทรายที่ข้าพกมาจากหมู่บ้าน ผู้ใดต้องการบ้าง ครั้งละหนึ่งตำลึงเงิน""ข้าเอา ข้าเอา เจ้านี่พกของวิเศษมาด้วยก็ไม่ยอมบอก แอบอ่านโต้รุ่งมาไม่น้อยเลยล่ะสิ" ชายฉกรรจ์แย่งสมุดมาแล้วยื่นเงินให้ คนอื่นๆ ก็เข้ามามุงดูรอบกองไฟอย่างพินิจพิเคราะห์นี่แหละที่เรียกว่าเมื่อถึงคราวต้องใช้ความรู้ก็กลับเสียใจว่ามีความรู้น้อยเกินไปเซ่าจื่อยิ้มโดยไม่พูดจา พาคนต้อนอูฐไปที่ตาน้ำ เมื่อไปถึงตาน้ำก็หยิบเข็มเงินออกมาทดสอบดูก่อน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีพิษจึงปล่อยให้พวกมันดื่มอย่างเต็มที่"ดูสิว่านี่คืออันใด" ปิงจื่อที่เพิ่งกลับมาจากการล่าสัตว์ ยกงูพิษที่อยู่ในมือขึ้นให่กับคนอื่นๆดูในขณะที่ทุกคนกำลังผลัดกันดูสมุด ปิงจื่อก็นำคนกลับมาจากการล่าสัตว์แล้ว ที่นี่ไม่มีสัตว์ใหญ่ มีเพียงกระต่ายและหนูทรายไม่กี่ตัว รวมทั้งงูหางกระดิ่งหนักหลายชั่ง“เหอะ คืนนี้มีลาภปากแล้ว น้ำแกงงูพิษนี่แหละอร่อยล้ำแถมยังช่วยแก้หนาวได้ดีนัก” จือจื่อหยิบหัวขิงสองสามแง่งออกมาจากกระเป๋าใบเล็กที่พกติดตัว“ข้าว่านะจือจื่อ กระเป๋าใบนี้ของเจ้ามีทุกสิ่งอย่างเลยหรือ ยังมีของแปลกอันใดที่พวกเรายังไม่เคยเห็นอ

คนกลุ่มนั้นเจ้าเล่ห์นัก ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด อาศัยการปล้นชิงข้าวของของพวกเขาเพื่อประทังชีวิต ในทะเลทรายมีชนเผ่าอยู่เพียงสามเผ่า ล้วนถูกคนกลุ่มนี้คุกคามจนหมดสิ้น“ข้าจะติดต่อกับนักบวชอีกสองเผ่าเดี๋ยวนี้ ให้พวกเขามาดูจุดจบของคนกลุ่มนี้” นักบวชกล่าวอย่างเคียดแค้นเหยียนลั่วหลียื่นมือออกไป “เชิญท่านตามสบาย”นางยังไม่ได้บอกท่านนักบวชว่านางสงสัยว่าคนกลุ่มนั้นจะเป็นผู้ลี้ภัยที่หลบหนีภัยพิบัติเข้ามา เป็นผู้ลี้ภัยก็ช่างเถิด ทว่าการเข้ามายึดครองดินแดนของผู้อื่นแล้วไม่ยอมทำมาหากิน กลับมาปล้นชิงสิ่งของเช่นนี้ช่างไร้ศีลธรรมนักนักบวชเรียกเด็กหนุ่มคนหนึ่งมา พูดจาภาษาที่ฟังไม่เข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง เด็กหนุ่มก็วิ่งออกไปจากเนินดินแล้วหายตัวไปทั้งสองนั่งสนทนากันอยู่ในตำแหน่งสูงสุด ส่วนคนอื่นๆ ด้านล่างก็ดื่มนมแกะและกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย เพียงไม่นานท้องฟ้าก็เริ่มมืดมิด ลมหนาวพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง ลานกว้างด้านนอกจุดกองไฟขนาดใหญ่ บนนั้นย่างแกะทั้งตัวนับสิบตัว ผู้อาวุโสของอีกสองชนเผ่าก็ทยอยเดินทางมาถึง“เหยียน ไม่ได้พบเจ้ามาปีกว่าแล้ว”กลุ่มคนเดินมาจากที่ไกล ร้องทักทายชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกองไฟแต่ไกล เห

ขณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิด เซียวเย่หยางก็เอ่ยขึ้น เขาไม่มีเวลามากพอที่จะมาเสียเวลากับคนพวกนี้แล้ว ผู้ใดที่ไม่จำเป็นต้องฆ่าเขาก็พยายามจะไม่ฆ่า เพียงแต่คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นพวกโหดเหี้ยมอำมหิต หากรับการยอมจำนนของคนเหล่านี้เอาไว้ รอให้พวกเขาจากไป ต่อให้พวกมันไม่ก่อเรื่องเดิมซ้ำรอย ชาวบ้านในละแวกนี้ก็คงถูกรังแกจนไม่อาจใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้เขารู้ดีกว่าผู้ใดว่าอำนาจนี้มิใช่สิ่งที่ใครจะยอมปล่อยวางได้ง่ายๆ และสิ่งที่คนในราชวงศ์อย่างพวกเขาห้ามทำมากที่สุดก็คือความใจอ่อน ยอมฆ่าผิดพันคน ดีกว่าปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียวทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ดูเหมือนว่าซื่อจื่อจะตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว เช่นนี้ไม่ต้องพูดถึงข่าวลือในเมืองหลวงเลย กระทั่งพวกเขาก็ยังรู้สึกว่ามันโหดร้ายไปสักหน่อยหากลงมือเช่นนี้ ฉายาปีศาจกระหายเลือดก็คงสลัดไม่หลุดแล้ว ขณะที่กำลังจะเอ่ยเกลี้ยกล่อม ทันใดนั้นเซียวเย่หยางก็ลุกพรวดขึ้นมา ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ม่านประตูโดยไม่ขยับเขยื้อน ชุดเกราะสีดำขลิบทองบนร่างสั่นไหวจนเกิดเสียงดังเกรียวกราวเซียวเย่หยางที่อยู่ดีๆก็ลุกพรสดพราดขึ้นมาเพราะหูของเขาได้เสียงนกอินทรีร้องมาแต่ไกล เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองเอง

ใต้ฝ่าพระบาทโอรสสวรรค์เต็มไปด้วยขุนนางผู้สูงศักดิ์ พวกเขาตั้งแต่เด็กก็ถูกรังแกมาไม่น้อย ลิ้มรสสายตาดูแคลนและความขมขื่นมาสารพัด ซื่อจื่อเป็นขุนนางที่ดีหรือไม่พวกเขาไม่รู้ ทว่าต้องเป็นคนดีอย่างแน่นอนภายใต้หุบเขามีเสียงด่าทอและเสียงดังจอแจดังระงม มีคำด่าทอทุกรูปแบบ เซียวเย่หยางฟังแล้วก็มีสีหน้าเรียบเฉยทันใดนั้นทหารชั้นผู้น้อยผู้หนึ่งก็วิ่งมาจากที่ไกลแล้วก้าวเข้ามา “รายงานขอรับ”เมื่อเห็นคนมาถึงตรงหน้าเซียวเย่หยางจึงเอ่ยปาก “พูดมา”“ในเมืองควบคุมสถานการณ์ไว้ได้แล้ว ชาวบ้านถูกรวบรวมไว้ด้วยกันแล้วขอรับ”ชายผู้นั้นสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก้มหน้ามอมแมมลงไม่รู้ว่าคิดสิ่งใดอยู่และเผยรอยยิ้มที่ชวนขนลุกออกมา เซียวเย่หยางได้ยินก็เดินนำหน้าไป “คุมตัวคนตามมา” ขบวนคนกลุ่มใหญ่คุมตัวคนที่เหลืออยู่หลายร้อยคนมุ่งหน้าไปยังเมือง บนถนนมีซากศพนอนทับถมกันเกลื่อนกลาด“รีบดูสิ ทหารจริงๆ ด้วย เป็นทหารทางการจริงๆ”“พวกเรามีทางรอดแล้ว”“ใต้เท้าผู้ทรงธรรม ท่านลืมตาแล้ว”“โฮๆๆ ท่านพ่อ ท่านเห็นแล้ว ท่านจงดูอยู่ใต้ปรโลกเถิด”คนหลายพันคนเมื่อเห็นกองทัพมาถึงก็พากันคุกเข่าลงโขกศีรษะอย่างต่อเนื่อง ภัยแล้งผ่านพ้นไปนานแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้นตอนนี้เป็นเวลาเช้าตรู่ภายใต้หุบเขาทหารหลายพันนายกำลังวุ่นวายกับการเก็บกระโจมและสัมภาระเดินทัพ ยามนี้ภายในกระโจมหลักหลิวต้าหู่กำลังนั่งทำหน้าบึ้งตึง“เฮ้ ข้าว่าเจ้าคนหยาบกระด้าง เหตุใดเช้าตรู่ถึงได้มานั่งอารมณ์เสียอยู่ได้”ฉินจื่อหวยชอบหยอกล้อคนผู้นี้ที่สุด พอเดินเข้ามาเห็นคนทำแก้มป่องก็เริ่มเย้าแหย่ หลิวต้าหู่ผู้นี้เป็นคนไร้หัวใจไร้ปอดที่หาได้ยากในค่ายทหาร ไฉนยามนี้ถึงได้โกรธเคืองขึ้นมาได้ เขาหยิบอาหารเช้าบนโต๊ะขึ้นมาเลิกคิ้วขึ้นปากก็เอ่ยถาม “เมื่อวานทำศึกไม่จุใจหรือ”“เจ้าไปถามซื่อจื่อสิ” หลิวต้าหู่ไม่อยากพูดมาก คนตัวใหญ่โตปานนั้นบิดตัวไปมาแล้วหันหลังให้ทุกคน ฉินจื่อหวยหันไปมองจ้าวฮุ่ยแล้วมองมู่เหลียนเซิง ทั้งสองส่ายหน้าพร้อมกันด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออกฉินจื่อหวยลุกขึ้นเดินไปด้านหลังหลิวต้าหู่ คว้าคอคนหยาบกระด้างเข้ามากอดอย่างสนิทสนมแล้วถามว่า “บอกพี่ชายมาสิ ผู้ใดทำให้ต้าหู่จื่อของพวกเราโกรธเคือง”หลิวต้าหู่สะบัดมือบนบ่าออกแล้วพูดขึ้นอย่างน้อยใจว่า “อย่ามาทำตัวเป็นสตรี ข้ากำลังรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนซื่อจื่อของพวกเราต่างหาก”ตอนที่พูดมือใหญ่ราวกับพัดใบลานก็ตบโต๊ะดังปังปั