Todos los capítulos de เส้นทางรักขององค์ชายถูกทิ้ง กับเด็กหญิงชาวนา: Capítulo 151 - Capítulo 160

“ข้าเอง หลินเจาเป่า”สตรีผู้นั้นเบิกตากว้างกะพริบตาปริบๆ หลินเจาเป่าชี้ไปด้านนอกและยกนิ้วชี้ขึ้นแตะที่ริมฝีปาก นางตั้งสติได้จึงพยักหน้ารับ เมื่อเห็นนางไม่ดิ้นรนแล้ว หลินเจาเป่าก็คลายมือที่พันธนาการไว้และใช้วิธีเดิมปลุกบ่าวรับใช้สองคนที่เฝ้ายามอยู่ข้างเตียงสตรีทั้งสามกอดกันกลม มองดูหลินเจาเป่าย่องไปที่หน้าต่าง เจาะรูกระดาษหน้าต่างแล้วมองออกไปด้านนอกจังหวะที่ชายชุดดำกำลังจะขึ้นไปบนหลังคาได้สำเร็จ ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเงาร่างสิบกว่าสายทะยานขึ้นสู่อากาศ ทั้งเตะ ทั้งดึง และหมุนตัว ชายชุดดำยังไม่ทันตั้งตัวก็ร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศเสียงดังตุบแล้วตามมาด้วยเสียงดังฉึกสิ้นเสียงดึงฉึกก็มีเลือดสาดกระเซ็นขึ้นพร้อมกันหลายสิบสาย เงาร่างสิบกว่าสายที่ทะยานขึ้นมาด้านหลังนั้น ยังคงยืนและนั่งยองๆ หรือแม้แต่หมอบอยู่บนหลังคาอย่างมั่นคงไร้การเคลื่อนไหว ในมือถืออาวุธรูปร่างแปลกประหลาดนานาชนิดเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว สตรีในห้องก็ลุกขึ้นผลักบ่าวรับใช้ทั้งสองออกแล้วเดินไปที่หน้าต่าง หลินเจาเป่ามองดูผู้มาเยือน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเจาะรูเพิ่มอีกหลายรูทันใดนั้นทั้งสี่คนก็ล้อมวงเกาะหน้าต่างบานเล็ก

นี่ไม่ใช่ของเจ้าเด็กเซียวเย่หยางนั่นหรือ เหยียนลั่วหลีไม่แน่ใจ เพียงแต่เมื่อก่อนเหมือนจะเคยเห็นอยู่บนตัวคนผู้นั้น ทว่าก็ไม่ได้ใส่ใจชั่วขณะที่ครุ่นคิดราวกับผ่านไปเนิ่นนานชั่วชีวิต เหยียนลั่วหลีจึงให้เปิดถุงผ้าออก“เปิดออก”น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นภายในห้อง สตรีผู้นั้นหันไปมองหลินเจาเป่า กัดฟันเปิดออก กระดาษแผ่นหนึ่งและป้ายคำสั่งปรากฏขึ้นให้เห็นอย่างชัดเจน จือจื่อมองดูป้ายคำสั่งแล้วรูม่านตาหดเกร็ง ของสิ่งนี้“เอามานี่” เหยียนลั่วหลีออกคำสั่ง จือจื่อก็ก้าวเข้าไปรับมาเปิดกระดาษออก อักษรเหยียน ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ป้ายคำสั่งที่เย็นเฉียบในมือทอประกายสีแดงจางๆ ลวดลายสัตว์ประหลาดที่สลักไว้ดูเร้นลับยิ่งนักดูเหมือนว่าเซียวเย่หยางจะใส่ใจคนผู้นี้เข้าจริงๆ ถึงกับมอบป้ายคำสั่งนี้ให้อีกฝ่าย พลิกข้อมือเก็บป้ายคำสั่งเข้าแขนเสื้อจากนั้นก็พูดต่อไปว่า“ป้ายคำสั่งนี้ข้ารับไว้แล้ว เจ้าต้องการไปที่ใด ข้าจะไปส่ง หากเจ้ามีความต้องการสิ่งใดก็บอกมาได้เลยหากข้าช่วยได้ข้าจะช่วยเหลือย่างเต็มที่”สตรีผู้นั้นอ้าปากค้างอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดจึงเก็บของสิ่งนี้ไปเล่า “คุณชายรู้จักป้ายคำสั่งนี้หรือเจ้าคะ”จือจื่อเอ่ยขึ้

เซ่าจื่อทำท่ารูดซิปปิดปาก “เข้าใจแล้ว”พูดจบก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย เหตุใดนางจึงไม่ใช่นายหญิงเล่าช่างเถิด บุคคลระดับท่านผู้อาวุโสเหยียน ไม่รู้ว่าต้องเป็นเทพธิดาจากสรวงสวรรค์องค์ใดจึงจะคู่ควรในหมู่บ้านเป่ยซานแม้จะมีสตรีอยู่ไม่น้อย แต่ผู้ใดจะกล้าแนะนำให้ท่านผู้อาวุโสเหยียน ในสายตาของพวกเขา ท่านผู้อาวุโสเหยียนคือบุคคลสูงส่งที่ไม่กินอาหารของมนุษย์เดินดิน จะยอมให้มาแปดเปื้อนได้อย่างไรพวกเขากินมื้อกลางวันอย่างลวกๆ แล้วออกเดินทางต่อ ครั้งนี้ไม่มีการหยุดพักอีก พายุทรายที่ชายแดนเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มักจะมีพายุทรายขนาดเล็กพัดพาเอากรวดทรายเข้าใส่เป็นระยะๆ จนม้าส่งเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก“พายุทรายที่เมืองมั่วเฉิงเหตุใดจึงรุนแรงถึงเพียงนี้” ภายใต้ผ้าปิดหน้า จือจื่อใช้มือป้องปากและจมูกจนลืมตาแทบไม่ขึ้นเซ่าจื่อเดินทางรอนแรมอยู่ภายนอกเป็นประจำย่อมรู้ดีจึงตะโกนบอก “ผ่านช่วงนี้ไปก็ดีขึ้นแล้ว ตรงนี้เป็นจุดศูนย์กลางของพายุพอดี”เสียงตะโกนลอยหายไปตามสายลมและพายุทราย สีหน้าของเสิ่นเมิ่งซีในรถม้าดูดีกว่าเมื่อวานมาก ไม่เขียวคล้ำเหมือนคนป่วยอีกแล้ว ไป๋ซู่แง้มม่านหน้าต่างออกดูเล็กน้อย มองเห็นทรายสีเหลือง

คนเหล่านี้ล้วนเป็นเด็กกำพร้าที่นางเก็บมาจากเหตุการณ์อุทกภัยในครั้งนั้น เด็กกำพร้าท่ามกลางกลียุค ตอนที่ชักนำน้ำหลากให้ระบายออกไป เรือได้แล่นผ่านหมู่บ้านขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในหุบเขาลึก กลุ่มเด็กหนุ่มสาวยืนเบียดเสียดกันอยู่บนยอดเขาด้วยความตกตะลึงลานท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก คนกลุ่มนั้นสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บราวกับลูกนกตกน้ำ นอกจากเด็กหนุ่มสาวก็ไม่มีผู้ใหญ่หลงเหลืออยู่เลยผู้ใหญ่ในหมู่บ้านนั้นล้วนถูกน้ำพัดพาไป หรือไม่ก็ยอมสละชีวิตของตนเอง เพียงเพราะบนยอดเขาไม่มีพื้นที่เหลือพอให้ใครยืนได้อีกแม้แต่คนเดียวคนไร้บ้านมีมากมายถึงเพียงนั้น การที่เกิดความเวทนาและช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ในตอนนั้นก็ถือเป็นบุญกุศลที่พวกเขาได้สั่งสมมาเอง เด็กสาวเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตมาได้ในหมู่บ้านถูกพวกเขาปกป้องไว้อย่างแน่นหนาตรงกลาง เพื่อบังลมบังฝนและไม่ให้ถูกรังแกและก็เป็นภาพเหตุการณ์นี้เองที่ทำให้เหยียนลั่วหลีตัดสินใจช่วยชีวิตพวกเขาและพากลับไปที่หมู่บ้านทันที หมู่บ้านแห่งนี้รอดพ้นจากกลียุคมาได้ ทว่ากลับหนีไม่พ้นภัยพิบัติทางธรรมชาติเมื่อได้ยินว่าต้องการคนเดินทางไปยังเมืองมั่วเฉิง คนกลุ่มนี้ที่หมู่บ้านเป่ย

พุ่งขึ้นไปอีกสิบกว่าเท่า นี่มิใช่กำไรมหาศาลหรอกหรือ อย่าว่าแต่ห้องอักษรเทียนเลย ต่อให้เป็นวังจันทราบนสวรรค์เขาก็พักได้สักคืน ถึงอย่างไรเขาก็รู้ราคาต้นทุนของสินค้าเหล่านี้ดี เดิมทีก็ตั้งราคาเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่าแล้ว หากยังเพิ่มขึ้นไปอีก จุ๊ๆ“เจ้ามีผู้เบิกทางก็คือข้า ข้าเป็นคนแนะนำเจ้าจึงจะสามารถพักห้องอักษรเทียนนี้ได้ เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ที่เข้าพักในห้องอักษรเทียนล้วนเป็นบุคคลระดับใด อย่างพ่อค้าวาณิชต่างแคว้น พวกเขาล้วนขนสินค้ามาเป็นเมืองๆ ในจำนวนนั้นมีพ่อค้าหลวงปะปนอยู่ไม่น้อย คุณภาพสินค้าและเงินทองของพวกเขานั้นเป็นของจริงและใช้จ่ายอย่างมือเติบโต เมื่อมีการแนะนำจากห้องอักษรเทียน ราคาก็ยิ่งไม่ต่ำ หากผูกมิตรไว้ได้ดี คราวหน้ามาอีกก็ไม่ต้องไปหาผู้ซื้อที่อื่นให้เสียเวลา สามารถปล่อยสินค้าได้โดยตรง ทั้งรวดเร็วและได้กำไรมาก” ฮวาจื่อพูดให้หลินเจาเป่าฟังเสียยาวเหยียด ส่วนเขาะมีความคิดเห็นเช่นไรก็แล้วแต่หลินเจาป่าจะตัดสินใจ นี่มิใช่การได้อาศัยทางลัดหรอกหรือหลินเจาเป่าเติบโตมาจากตระกูลใหญ่ย่อมเข้าใจเคล็ดลับในเรื่องนี้ดี หากสามารถติดต่อกับพ่อค้าหลวงได้ วันหน้าสินค้าก็ไม่ต้องกลัวว่าจะขายไม่ออกถึ