جميع فصول : الفصل -الفصل 180

เสียงของหนักหล่นกระทบพื้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซากหมาป่าวางเรียงรายเต็มพื้น พอมองดูให้ชัดๆ ถึงกับมีเจ็ดสิบแปดสิบตัวเลยทีเดียวปิงจื่อเตะซากหมาป่าที่ขวางทางออกไปพลางบ่นอุบ “ในที่สุดก็เตรียมตัวเสร็จเสียที มิเช่นนั้นคงได้กินเนื้อหมาป่าจนอาเจียนแน่”หลายวันมานี้มิใช่ว่ากินเนื้อจนแทบจะอ้วกหรอกหรือ ไปๆ มาๆ ล่าหมาป่ามาได้เป็นร้อยตัวแล้วกระมัง หากไม่กลัวว่าเนื้อหมาป่าจะเน่าเสียเก็บไว้ได้ไม่นาน เขาคงตัดใจกินไม่ลงแน่ เก็บไว้ขายเอาเงินมิประเสริฐกว่าหรือท่านผู้อาวุโสเหยียนกล่าวไว้แล้วว่า การคุ้มกันสินค้าในครั้งนี้ พวกเขาสามารถนำของกลับไปขายเองได้ ไปกลับรอบนี้มิใช่ว่าจะทำกำไรเป็นกอบเป็นกำหรอกหรือ เท่านี้ก็นับว่าได้เงินเป็นสินสอดขอภรรยาแล้วนี่แหละคือเหตุผลที่พวกเขายินดีติดตามท่านผู้อาวุโสเหยียนออกเดินทาง ความรู้ก็ได้เรียนรู้ เงินทองก็ได้กอบโกยท่านผู้อาวุโสเหยียนไม่เหมือนกับหัวหน้าคนอื่นที่ฮุบของทุกอย่างไว้กับตัวแล้วแบ่งเศษเนื้อให้ลูกน้องเพียงเล็กน้อย ขอเพียงฉลาดหลักแหลมหน่อย ออกมาสักรอบ อย่าว่าแต่มีชีวิตที่สุขสบายไปตลอดชีวิตเลย อย่างน้อยๆ สิบกว่าปีก็ไม่ต้องกังวลแล้วนี่ก็เป็นกลเม็ดในการซื้อใจคนขอ

ชาวแคว้นฉีแต่กำเนิดก็ภาคภูมิใจในการเชิดชูธรรมชาติอยู่แล้ว ยิ่งเลี้ยงสัตว์มากเท่าใดก็ยิ่งรู้สึกว่าสัตว์ป่าตามธรรมชาตินั้นล้ำค่ายิ่งนักเหยียนลั่วหลีขี่อูฐนำหน้า กลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมาเมื่อเทียบกับชาวแคว้นฉีที่มีจมูกโด่งและโครงหน้าคมเข้มก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย ท่าทีที่ดูลึกลับและเก็บงำความรู้สึกกลับดูโดดเด่นกว่าเสียด้วยซ้ำชาวแคว้นฉีก็เป็นคนหน้าตาดีเช่นกัน มองดูโครงหน้าของคนกันเองจนชินตาแล้วจะไปรู้สึกแปลกใหม่ได้อย่างไร ตอนนี้เมื่อได้เห็นขบวนคนกลุ่มนี้ก็รู้สึกสนใจขึ้นมา ลองดูใบหน้าที่แตกต่างจากพวกเขาเหล่านี้สิ แล้วมองดูเสื้อผ้าและรูปร่างหน้าตาเหล่านี้อีก ดูแปลกตายิ่งนักทันใดนั้นในกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ก็มีลูกบอลที่ทำจากไหมขนแกะลูกเล็กๆ ลูกหนึ่งถูกโยนมาทางเซ่าจื่อ เซ่าจื่อมองไม่ชัดว่าเป็นสิ่งใด ทว่าตอบสนองอย่างรวดเร็ว ยื่นมือออกไปคว้าไว้ได้อย่างแม่นยำเมื่อมองดูให้ชัดๆ สตรีชาวแคว้นฉีที่สวมเสื้อผ้าขนสัตว์หรูหราและมีใบหน้างดงามกำลังจ้องมองเขาตาไม่กะพริบโดยไม่ขยับเขยื้อน ผู้คนที่อยู่รอบๆ เห็นเซ่าจื่อรับของไว้ได้ก็พากันส่งเสียงโห่ร้องเซ่าจื่อไม่เข้าใจเรื่องราว แบมือออกดูแล้วพึมพัมเสียงเบา “เ

ทันทีที่อาหว่าซาก้าวเข้าประตูก็สัมผัสได้ถึงสายตาของจือจื่อที่แอบมองอยู่ด้านหลังเหยียนลั่วหลี เมื่อเห็นรอยเจาะหูที่ไม่สะดุดตาและการแต่งกายที่ดูคล้ายสตรี ก็คล้ายกับนึกสิ่งใดขึ้นได้จึงขมวดคิ้วแน่น อาหว่าซาร้อนใจจึงรีบถามออกไปว่า“เหยียน ข้าขอถามเพียงคำเดียว เจ้าแต่งงานแล้วหรือยัง”หากเป็นเช่นนั้น นางอาหว่าซาก็ไม่อาจแย่งชิงสามีผู้อื่นได้ เหยียนลั่วหลีไม่ตอบคำ เพียงแต่ยิ้มแล้วส่ายหน้า จือจื่อที่อยู่ด้านหลังกัดริมฝีปากแน่นไม่กล้าส่งเสียงโอกาสดีๆ เช่นนี้ เหตุใดท่านผู้อาวุโสเหยียนจึงไม่ปล่อยเลยตามเลย ดูท่าทางเจ้าเมืองอาหว่าซาก็เป็นคนเปิดเผย หากรู้ว่าท่านผู้อาวุโสเหยียนแต่งงานแล้ว ก็คงจะตัดใจไปเองมิใช่หรือเมื่ออาหว่าซาเห็นดังนั้นก็ดวงตาเป็นประกาย ยามนี้จึงเริ่มพิจารณาชายหนุ่มที่ไม่ได้พบหน้ากันมาสองปีอย่างละเอียดตอนนั้นในทะเลทราย หากคนผู้นี้ไม่ช่วยนางขึ้นมาจากทรายดูด เกรงว่ายามนี้นางคงกลายเป็นเพียงโครงกระดูกไปแล้วกระมัง อาหว่าซาก้าวเข้ามาในห้องอย่างตื่นเต้น นั่งลงฝั่งตรงข้ามพลางจ้องมองเหยียนลั่วหลีด้วยแววตาหวานซึ้งแล้วพูดว่า “ข้าคิดว่าเจ้าจะไม่มาเสียแล้ว”จากลากันเมื่อสองปีก่อน ยามนี้ได้พบกั

“เอาเถอะ เอาเถอะ ข้ารู้ว่าท่านไม่ยอมฟัง ข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้” หลี่โหยวโบกมือแล้วทอดถอนใจเขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคนผู้นี้มีชะตาต้องเหน็ดเหนื่อย หยุดพักไม่ได้ หันหลังเดินออกจากห้องไป คว้าตัวจือจื่อลากไปทันที ในฐานะองครักษ์ส่วนตัวของท่านผู้อาวุโสเหยียน จะต้องรู้รอบด้านเมืองอาหว่าต๋าสองวันมานี้ไม่สงบนัก ทุกหนแห่งล้วนแฝงไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ทุกคนต่างเฝ้ารอให้เจ้าเมืองแพร่งพรายข่าวคราว ทว่ารอมาสองวันแล้วก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆหรือว่าพวกเขาจะคาดเดาผิดไป ท่านเจ้าเมืองไม่ได้ถูกตาต้องใจบุรุษต่างแคว้นผู้นั้นจริงๆ หรือ กระทั่งมีบางคนที่ไม่ยอมแพ้ แอบลอบเข้าไปใช้จ่ายในอี้ผิ่นจวี เพียงเพื่อจะได้ยลโฉมบุคคลสำคัญผู้นี้ภายในพระราชวังอาหว่าตี๋มองดูอาหว่าซาที่กำลังดื่มสุราดับทุกข์อยู่ในตำแหน่งสูงสุดด้วยความคับแค้นใจ นางรู้ความในใจของพี่สาวดี เมื่อสองปีก่อนก็ถูกคนผู้นั้นกระชากวิญญาณไปแล้ว ช่างน่าเจ็บใจนักเมื่อนึกถึงบุรุษที่รับลูกบอลไหมของนางแล้ววิ่งหนีหางจุกตูดก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในภวังค์ หรือว่าบุรุษแคว้นจิ้งล้วนเป็นปีศาจจำแลงมา เกิดมาเพื่อล่อลวงหัวใจของหญิงสาววัยแรกรุ่นอย่างพวกนางโ

ดูสิ ครั้งนี้ก็รับปากจะออกสินสอดสิบลี้ให้พี่เซ่าจื่อมิใช่หรือ เหยียนลั่วหลีได้ยินบทสนทนาก็อมยิ้มไม่พูดสิ่งใด “หากพวกเจ้าสามารถหิ้วคุณหนูจวนเจ้าเมืองกลับมาได้สักคน สินสอดนี้ข้าก็จะออกให้พวกเจ้าเอง”“จริงหรือขอรับ”กลุ่มเด็กหนุ่มร้องตะโกนลั่น “เช่นนั้นคราวนี้ข้าจะต้องหาภรรยาชาวต่างชาติกลับหมู่บ้านเป่ยซานให้ได้สักคน จะได้มีลูกครึ่งมาช่วยพัฒนาสายพันธุ์”“เฮ้ เจ้าเข้าใจคำว่าพัฒนาสายพันธุ์ด้วยหรือ”“เหลวไหล ข้าตั้งใจเรียนหนังสือนะ ข้าจะบอกให้ฟัง”เมื่อได้ยินกลุ่มคนกำลังแลกเปลี่ยนความรู้ เหยียนลั่วหลีก็ไม่คิดจะขัดจังหวะความฝันของพวกเขา ยอมเสียเงินเล็กน้อยเพื่อปักธงของหมู่บ้านเป่ยซานลงไปและดึงดูดขุมกำลังจากที่ต่างๆอืมคิดดูแล้วมันช่างคุ้มค่ายิ่งนัก ทว่านางไม่รู้เลยว่าการเดินทางไปยังแคว้นเพื่อนบ้านอีกหลายแห่งหลังจากนี้ คนกลุ่มนี้จะงัดไม้ตายออกมาจนสามารถล่อลวงหญิงสาวกลับมาได้หลายคนจริงๆเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ทุกคนก็ไม่รีบร้อนเดินทางอีกต่อไป ต่างก็หัวเราะร่าเริงราวกับมาเที่ยวเล่น เวลาผ่านไปสองเดือนกว่า กลุ่มคนตัดสินใจเดินทางจากแคว้นฉีไปยังแคว้นเว่ย ผ่านแคว้นจ้าว ผ่านแคว้นฉู่ และสุดท้ายก็มาถ